Η φυλακή
του αμερικανικού στρατού στο Γκουαντάναμο και η αληθινή
ιστορία του Mohamedou Ould Salahi, που κρατήθηκε στο στρατόπεδο κράτησης του Γκουαντάναμο από το 2002 ...συνθέτουν μία τραγική βιογραφία και μια ατελέσφορη δίκη. Ο Μαυριτανός Salahi βρισκόταν επί 14 έτη στις αμερικανικές
φυλακές του Γκουαντάναμο, δίχως να του έχει απαγγελθεί κατηγορία. Μία συγκλονιστική μαρτυρία για την κατάσταση που επικρατεί
στις μυστικές φυλακές των Η.Π.Α. στην Κούβα από έναν άνθρωπο που όχι μόνο τα
έχει ζήσει και μπορεί να απελευθερώθηκε αλλά εξακολουθούν πολλοί να κρατούνται εκεί τα τελευταία χρόνια! Αυτό όμως που κάνει το συγκεκριμένο βιβλίο πραγματικά ενδιαφέρον είναι ο τρόπος
που ο Μοχάμετ Σλάχι προσεγγίζει την κατάστασή του. Οι λογοκριμένες σε
πολλά σημεία λέξεις και φράσεις δείχνουν πολλές πληγές της σύγχρονης δημοκρατίας. Τι σημαίνει Διεθνής Αμνηστία; Ποιοι οι τρομοκράτες και ποιοι οι τρομοκρατούμενοι; Ποιοι οι θύτες και ποια τα θύματα; Ποιοι οι κατήγοροι και ποιοι οι κατηγορούμενοι;
ΠΟΙΟΣ κατα- δικάζει τους ''κακούς λεβέντες'' τελικά; Ανακρίσεις πολλές...ετυμηγορίες;
ΠΟΙΟΣ κατα- δικάζει τους ''κακούς λεβέντες'' τελικά; Ανακρίσεις πολλές...ετυμηγορίες;
Ένα ομοσπονδιακό δικαστήριο διέταξε την αποφυλάκισή του τον Μάρτιο του 2010, όμως η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών εναντιώθηκε σε αυτή την απόφαση και η χώρα δε φαίνεται να δείχνει διάθεση να τον αφήσει ελεύθερο.Τρία χρόνια μετά τη στέρηση της ελευθερίας του, ο Σλάχι ξεκίνησε να γράφει ημερολόγιο, αφηγούμενος τη ζωή του πριν από την εξαφάνισή του από τις αμερικανικές αρχές, «την ατέλειωτη παγκόσμια περιοδεία» φυλακίσεων, βασανιστηρίων και ανακρίσεων που βίωσε και την καθημερινότητά του ως κρατούμενου του Γκουαντάναμο. Το ημερολόγιό του αποτελεί καταγραφή καταπάτησης κάθε ανθρώπινου δικαιώματος αλλά αποτελεί και περιγραφή με τρόμο, σκοτεινό χιούμορ, αξιοπρέπεια για ένα απροσδιόριστο κατηγορώ!
Το κείμενό σου Αθηνά, εξαιρετικά καλογραμμένο και ουσιαστικό, προσεγγίζει μια από τις πλέον σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας, με ευαισθησία, νηφαλιότητα και έντονο προβληματισμό. Αυτό που μου αρέσει ιδιαίτερα είναι ότι δεν περιορίζεται στην παράθεση των γεγονότων, αλλά οδηγεί τον αναγνώστη σε βαθύτερους συλλογισμούς σχετικά με τα όρια της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι εύστοχες ρητορικές ερωτήσεις στο τέλος λειτουργούν ως ανοιχτή πρόσκληση για προβληματισμό και αναδεικνύουν ότι το ζήτημα δεν αφορά μόνο έναν άνθρωπο ή μία συγκεκριμένη υπόθεση, αλλά τις ίδιες τις αξίες πάνω στις οποίες θεμελιώνεται κάθε δημοκρατική κοινωνία. Αν γινόμουν εσύ, θα σου έβαζα δέκα με τόνο! Ο τόνος, για την ευαισθησία στην επιλογή του θέματος!
ΑπάντησηΔιαγραφή