TO ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ του Ιταλού Ν. ΚΑΡΡΙΖΙ μτφ Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

Ο Ντονάτο Καρρίζι γεννήθηκε το 1973 στη Μαρτίνα Φράνκα, ζει στη Ρώμη κι έχει γράψει κι άλλα μυθιστορήματα. 'Εχει ως ήρωα έναν αστυνομικό που ερευνά την εξαφάνιση μιας 16χρονης κοπέλας της Άννα Λου από ένα μικρό χωριό στις Ιταλικές Άλπεις. Ο αστυνομικός ερευνητής Φόγκελ καλείται να εξιχνιάσει το μυστήριο με εχθρούς το χρόνο, τα ΜΜΕ, την θρησκευτική αδελφότητα, την καχυποψία της κλειστής κοινωνίας.
Η πιο σκληρή αντιπαράθεση είναι με έναν από τους βασικούς υπόπτους, τον καθηγητή Μαρτίνι. Ο Φόγκελ, που αρέσκεται στην προσωπική προβολή και είναι διάσημος για τα κατορθώματά του, θέλει να έχει μιαν ακόμα επιτυχία στο ενεργητικό του.Στο μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος παρακολουθούμε την προσπάθεια του Φόγκελ να στριμώξει τον καθηγητή και τον αγώνα του Μαρτίνι να πείσει για την αθωότητά του. Ενώ υπάρχουν κι άλλοι ύποπτοι για την εξαφάνιση της κοπέλας, όπως ο νεαρός Ματίας, ο συμμαθητής της, και η Πρίσιλα, η κολλητή της, αυτός επιμένει να θεωρεί ως δράστη τον Μαρτίνι εξαιτίας κάποιων ενδείξεων.
Διαβάζεται και βλέπεται απνευστί.

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου 1893-1972

 Ευτυχία Χατζηγεωργίου-Οικονόμου, αργότερα Νικολαΐδου και τελικά Παπαγιαννοπούλου

η πρώτη Ελληνίδα Στιχουργός  από τη Μ. Ασία
υπερβολική στις καταχρήσεις της (πάθος η χαρτοπαιξία)
δυναμική στη ζωή της (ηθοποιός, δασκάλα και ποιήτρια)
έγραψε αλήθειες που έζησε
γιατί δεν άντεχε να τις ξεπεράσει!!!

Πήρα απ’ τη νιότη χρώματα 
Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά
Δυο πόρτες έχει η ζωή
(Το τελευταίο βράδυ μου)
 Ηλιοβασιλέματα
Πετραδάκι - πετραδάκι 
 Όνειρο απατηλό
 Περασμένες μου αγάπες
 Είμαι αητός χωρίς φτερά
 Η διπρόσωπη
Γυάλινος κόσμος

Στο τραπέζι που τα πίνω
 Στου Αποστόλη το κουτούκι
Ρίξτε στο γυαλί φαρμάκι
Μου σπάσανε το μπαγλαμά
Ανεμώνα
Αργά είναι πια αργά
Λίγο-λίγο θα με συνηθίσεις
Πήρα απ' τη νιότη χρώματα
Αν είναι η αγάπη έγκλημα
Συρματοπλέγματα βαριά
Τι έχει και κλαίει το παιδί
Η Μαλάμω
Του ντερβίση το πιοτό
Τι να σου κάνει μια καρδιά

Στα σκαλοπάτια σου εγώ γυρίζω

Ο καθηγητής και ο τρελός, Σάιμον Ουίντσεστερ

ΝΑ δεις την ταινία
και να διαβάσεις το βιβλίο
για το πώς γράφτηκε  μέσα σε  ε β δ ο μ ή ν τ α χρόνια ένα μνημειώδες έργο : το λεξικό της Οξφόρδης 1872

Κατά τη συλλογή των ατελείωτων ορισμών, η ομάδα σύνταξης με επικεφαλής τον  αυτοδίδακτο φιλόλογο  Τζέιμς Μάρεϊ, ανακαλύπτει ότι ο Γ. Τ. Μάινορ, έχει υποβάλει πάνω από δέκα χιλιάδες λήμματα με ιδιαί­τερα ακριβείς ορισμούς. Ο Μάινορ είναι βετεράνος του Αμερικανικού Εμφυλίου, τρόφιμος σε φρενοκομείο εγκληματιών.
Γιατί  στις επανειλημμένες κρούσεις του  καθηγητή Τζέιμς Μάρεϊ για προσωπική συνάντηση  με τον περίεργο λόγιο Μάινορ  η απάντηση είναι πάντα αρνητική; Η δημιουργικότητα συναντάει την τρέλα, την ιδιοφυία, το πείσμα, την παράκρουση, την ανατριχίλα, την αλήθεια!
 Είναι βάσανο ή βάσανος οι λέξεις;

Η γυναίκα του ζωολογικού κήπου ΝΤΑΪΑΝ ΑΚΕΡΜΑΝ

 

Πολωνία 1939. Βομβαρδισμός των Ναζί. Ένα ερωτευμένο ζευγάρι είναι φύλακες στο ζωολογικό κήπο της Βαρσοβίας. Πρέπει να μείνει ανοικτός ο κήπος. Πρέπει να φυγαδευθούν  300 Εβραίοι από τον εχθρό. Αυτή η αληθινή ιστορία, θυμίζει τα λόγια του Λουντέμη Γνώρισα τους ανθρώπους κι αγάπησα τα ζώα. 
Τελικά

η διαφορά μεταξύ των  ανθρώπων και των άγριων ζώων  είναι ότι οι άνθρωποι  προσεύχονται προτού  διαπράξουν μια  δολοφονία;;

  

Αυτοβιογραφία του Andrea Bocelli (στα ιταλικά)

«The Music of Silence», ένα έργο που βασίζεται στη ζωή και το έργο του (αυτοβιογραφία), 2002

Ο Andrea Bocelli γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1958, στο Lajatico, ένα χωριό της Πίζα, στην Ιταλία. Από τη ηλικία των 12 ετών έμεινε τυφλός, λόγω ενός ατυχήματος σε ποδοσφαιρικό αγώνα, σε συνδυασμό με την προδιάθεση γλαυκώματος που είχε. Οι γονείς του προσπαθούσαν να κάνουν το καλύτερο γι’ αυτόν, ειδικά μετά από εκείνο το μοιραίο απόγευμα. Η όρασή του μπορούσε να καταστραφεί ολοκληρωτικά με ένα μικρό χτύπημα στο κεφάλι, όπως και έγινε. Από μικρή ηλικία έμαθε εκκλησιαστικό όργανο και πιάνο και έπειτα, φλάουτο και σαξόφωνο.  Το 1970 κέρδισε τον πρώτο του διαγωνισμό τραγουδιού με το τραγούδι “O sole mio”, το οποίο μέχρι σήμερα δεν λείπει από το ρεπερτόριό του. Ακολουθεί μια περίοδος, κατά την οποία, απογοητευμένος και πεπεισμένος πως, δε μπορεί να έχει σπουδαία πορεία στη μουσική, αποφασίζει να σπουδάσει νομική. Άσκησε για ένα χρόνο τη δικηγορία, μέχρι που συνάντησε τον Franco Corelli, έναν από τους σπουδαιότερους τενόρους στη ιστορία της όπερας, o οποίος υπήρξε το πρότυπό του και τον ενέπνευσε από την πρώτη κιόλας φορά που τον άκουσε.  O Corelli τον άκουσε να τραγουδά και τον πήρε μαζί του ως μαθητή.  Εκείνος, για να καταφέρει να ανταποκριθεί στα ακριβά δίδακτρα, ξεκίνησε να τραγουδά σε ένα piano-bar.  Εκεί, γνώρισε τη γυναίκα του Enrica και μαζί της έκανε τους δύο γιους του, Amos (1995) και Matteo (1997).
Ο Luciano Bettarini ήταν ο δεύτερος δάσκαλός του και έκανε μαθήματα φωνητικής μαζί του, μέχρι το θάνατό του το 1997.
Από το 1992, αρχίζουν να χτίζονται τα θεμέλια της καριέρας του. Το 1994 κέρδισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη στο φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, με το τραγούδι “Il Mare Calmo De La Sera''.Ο γνωστός ροκ σταρ Zucchero μαζί με τον Bono, των U2 κάνουν οντισιόν ψάχνοντας έναν τενόρο για να πείσουν τον Lucciano Pavarotti να τραγουδήσει μαζί τους. Όταν ο Pavarotti άκουσε τον Bocelli σε ένα ντέμο, είπε πως κανένας δεν θα μπορούσε να τραγουδήσει καλύτερα από αυτόν τον νέο, που τραγουδά με την ψυχή, και αφού τον γνώρισε ξεκίνησε μεταξύ τους μια βαθιά φιλία που κράτησε μέχρι το θάνατό του.
Παρ’ όλ’ αυτά το ντουέτο Zucchero-Pavarotti έγινε, με το κομμάτι ”Miserere”. Στην περιοδεία του Zucchero το 1993 o Bocelli τον συνοδεύει, ερμηνεύοντας το μέρος του Pavarotti στο ”Miserere” και την διάσημη άρια ”Nessun Dorma” από την όπερα ”Turandot” του Puccini, με την οποία καταχειροκροτείται και αρχίζει η αναγνώρισή του απέ το κοινό. Μετά από την περιοδεία κάνει το ντεμπούτο του στην κλασσική μουσική με ένα κοντσέρτο στο Reggio της Emilia.
 Το 1998 επιλέχθηκε ανάμεσα στους 50 πιο όμορφους ανθρώπους του κόσμου, από το περιοδικό People. Οι συναυλίες, οι περιοδείες και οι ηχογραφήσεις του σημειώνουν τεράστια επιτυχία. Παρόλο που έχει εμφανιστεί σε όλον τον κόσμο, η σχέση του με τη γενέτειρά του παραμένει ιδιαίτερη. Από το 2006 λειτουργεί εκεί το υπαίθριο “Θέατρο της σιωπής”, όπου ο Bocelli κατέχει τη θέση του επίτιμου προέδρου και εμφανίζεται για μία μόνο βραδιά μέσα στον Ιούλιο, πλαισιωμένος από σπουδαίους καλλιτέχνες. Το 1999 τραγουδά μαζί με την Celine Dion το ”The Prayer”, το οποίο τραγούδησε ο ίδιος, πρώτα σε σόλο εκδοχή για την ταινία κιν. σχεδίων ‘Quest for Camelot”.

Αν τον ρωτήσετε πώς αισθάνεται που σχεδόν ποτέ δεν αντίκρισε το φώς της μέρας, θα σας απαντήσει με μια φράση από το αγαπημένο του παιδικό μυθιστόρημα ”Μικρός Πρίγκηπας” του Antoine de Saint-Exupery: ”Βλέπεις καθαρά μόνο μέσα από την καρδιά σου. Τα ουσιαστικά πράγματα είναι αόρατα στο μάτι”.
Είναι ο τενόρος που χτίζει γέφυρες ανάμεσα στην κλασική και τη σύγχρονη μουσική!!!
“Αν ο Θεός είχε φωνή, θα έμοιαζε με του Andrea Bocelli” – Celine Dion

ΤΟ ΘΑΥΜΑ (WONDER) ή ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ

 

 

«Αν μπορείς να αυτοσαρκάζεσαι, αν μπορείς να συγχωρείς, αν αγαπάς τους φίλους που εσύ επιλέγεις ν’ αγαπάς, αν βλέπεις ομορφιά εκεί που δεν την βλέπουν οι άλλοι, ε, τότε... όλα μπορούν να συμβούν. Ακόμα και ένα θαύμα!» (οπισθόφυλλo  βιβλίου)

Η Ρακέλ Παλάτσιο  προτάσσει ως απόλυτη  αξία τη φιλία  και την αποδοχή.O Όγκι ,ένα δεκάχρονο αγόρι , θαυμαστής του  «Star Wars», φοράει πάντα ένα διαστημικό κράνος για να κρύβει το παραμορφωμένο-αποκρουστικό πρόσωπό του.  Όταν η μητέρα του τον πείθει να πάει στο σχολείο,  θα έρθει αντιμέτωπος με κοινωνικό ρατσισμό όμως ταυτόχρονα θα γνωρίσει  καινούργιους φίλους  και θα τους μάθει πως η αγάπη  και η επιλογή να είσαι ευγενής είναι οι πιο σημαντικές αξίες στη ζωή.
Ο Στίβεν Tσμπόσκι, που είναι και ο ίδιος συγγραφέας,  ξεδιπλώνει  την ιστορία του μέσα σε τέσσερις υποκειμενικές αφηγήσεις  με πρωταγωνιστές  τους φίλους  στο σχολείο, την αδελφή του- Βία (Ολίβια) την κολλητή της -Μιράντα και τη μητέρα του Αύγουστου(Όγκι)
Γύρω από έναν παθόντα, υπάρχουν και οι δικοί του άνθρωποι που βιώνουν ένα άλλο παρελκόμενο οικογενειακό-κοινωνικό ρατσισμό.
Το κύριο ερώτημα του βιβλίου, της ταινίας, της ίδιας της κοινωνίας μας είναι: ποιος πάσχει περισσότερο; Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει όλους τους ήρωες αφόρητα καλοσυνάτους. Υπάρχει μια εξιδανίκευση στις συνθήκες, στις συνέπειες, στην εξέλιξη. Γίνεται εύκολη η συγκίνηση όταν οι εικόνες είναι μελοδραματικές.

 
Στη φιλμική γλώσσα σύμφωνα με τον Αϊζενστάιν, ο θεατής μιας ταινίας αντιλαμβάνεται την αλληλουχία των κινηματογραφικών εικόνων σε τρία διαδοχικά στάδια: το οπτικό, το συναισθηματικό και το ιδεολογικό. Η ταινία του Στίβεν Τσμπόσκι ''κολλάει''στο συναισθηματικό στάδιο καθώς όλοι είναι  ή γίνονται  καλοί, κατά βάθος, πλάτος και μήκος. Χειραγωγείται το θυμικό του θεατή και ποδογετείται το κριτικό χωρίς να μπαίνεις στη διαδικασία της ψυχολογίας των σχέσεων.
Ωστόσο πόσο αυτή η ταινία θα μπορούσε να βοηθήσει όλους μας να δημιουργήσουμε ερωτήσεις
ε ν ε ρ γ η τ ι κ ή ς    α κ ρ ό α σ η ς!!!!!!!!
Η Αδελφή Τερέζα έλεγε: αν διαρκώς κρίνουμε τους άλλους, δεν μας μένει καιρός να τους αγαπήσουμε!

Αυτοβιογραφία του ΓΙΟΣΙ ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ - Η ζούγκλα (ταινία)- Προορισμός η Βολιβία Λατινική Αμερική

Η ανθρώπινη αντοχή έχει όρια; Η ζούγκλα φιλόξενη ή άξενη;Συχνά ανατριχιαστική η επιβίωση όπως και ο ρεαλισμός και ο ορθολογισμός σαν άποψη και σαν modus vivendi!

Ο Γιόσι Γκίνσμπεργκ είναι ενδιαφέρουσα φιγούρα. Το 1981, αμέσως μετά τη θητεία του στον ισραηλινό στρατό, και ενάντια στη θέληση των γονιών του, πραγματοποιεί επικίνδυνο ταξίδι στη ζούγκλα της Βολιβίας. Καταφέρνοντας να επιβιώσει ύστερα από τρεις εβδομάδες αβοήθητος, επέστρεψε στο ίδιο μέρος ύστερα από μια δεκαετία και εγκαταστάθηκε για χρόνια. Όταν ο Γιόσι χωρίστηκε από την ομάδα των φίλων του και χάθηκε στην ζούγκλα της Βολιβίας, βρέθηκε μόνος σε ένα εξαιρετικά αφιλόξενο και γεμάτο κίνδυνους περιβάλλον στο οποίο κατόρθωσε να επιβιώσει για τρεις ολόκληρες εβδομάδες πριν διασωθεί –σαν από θαύμα όπως λέει ο ίδιος.

Ο σκηνοθέτης Γκρεγκ Μακλίν γυρίζει σε αυθεντικές, μαγευτικές τοποθεσίες (αν και δεν βρίσκονται όλες στη Νότιο Αμερική) πετυχαίνοντας έτσι να ζωντανέψει το άγριο περιβάλλον όπου βρέθηκε ο ήρωάς του. Ο δε Ράντκλιφ, έχοντας χάσει και μπόλικα κιλά για τις ανάγκες του ρόλου, τα πηγαίνει αρκετά καλά ερμηνεύοντας τον κεντρικό χαρακτήρα του Γιόσι και παίζοντας σε μεγάλο μέρος της ταινίας ουσιαστικά μόνος.

Σήμερα ζει στην Αυστραλία και αποτελεί σημαίνουσα φιγούρα των περιβαλλοντικών κινημάτων αλλά και έμπνευση για όσους αγαπούν τις εξορμήσεις στην άγρια φύση.

Ο ΠΡΩΤΟΣ SHOWMAN

Η ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ζωή του ΦΙΝΕΑ ΜΠΑΡΝΑΜ 1810-1891

Ανθρωπος του «ηρωικού» 19ου αιώνα , ο Αμερικανός σόουμαν ήταν ένας πολύ φιλόδοξος άνθρωπος, με επιχειρηματικό πνεύμα από αυτά που ενέπνευσαν τους συμπατριώτες του, προκειμένου να σχηματίσουν τη μετέπειτα εικόνα της χώρας τους.
Με τα σύγχρονα δεδομένα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και άκαρδος εκμεταλλευτής των περιθωριοποιημένων, τους οποίους χρησιμοποιούσε στις παραστάσεις του , όμως ενάμιση αιώνα πριν κάτι τέτοια θεωρούνταν πταίσματα. Σε κάθε περίπτωση, τα κάθε λογής σόου του Μπάρνουμ, μόνιμα ή περιοδεύοντα, τον καθιέρωσαν σε κορυφαίο λαϊκό διασκεδαστή και θρύλο στη συνείδηση του κοινού.

Ορφανός, πάμφτωχος, αλλά φιλόδοξος και γεμάτος ιδέες, ο Φινέας Τέιλορ Μπάρναμ θα δανειστεί και θα ρισκάρει τα πάντα για ένα εναλλακτικό σόου «ιδιαίτερων» ανθρώπων, γεννώντας στα μέσα του 19ου αιώνα τη σύγχρονη μορφή της showbiz. Φαντασμαγορική μουσική βιογραφία που, πάνω σε ένα προσχηματικό και απλοϊκό σενάριο, «απογειώνει» το θεαματικό στοιχείο.

Στο «The Greatest Showman»,  ο Jackman υποδύεται τον άνθρωπο που δημιούργησε το 1871 το περιοδεύον τσίρκο Ringling Bros και Barnum & Bailey Circus, το οποίο διαφημιζόταν ως «Το καλύτερο Σόου στη Γη» και θεωρείται προάγγελος των εντυπωσιακών θεαμάτων τύπου μιούζικαλ που ακολούθησαν.

«Ένα κακό μιούζικαλ είναι κάτι τρομερό, αλλά όταν ένα μιούζικαλ είναι επιτυχία δεν υπάρχει τίποτα σαν αυτό........ Οι άνθρωποι φωνάζουν και επευφημούν. Δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο. Στο τέλος, καθώς κάνεις υπόκλιση, δεν υπάρχει αίσθηση ότι βρίσκεσαι μπροστά σε ξένους. Είναι μια οικειότητα που αποκτάς, που είναι πολύ πιο έντονη από εκείνη που έχεις με τους ανθρώπους που γνωρίζεις εδώ και πολλά χρόνια. Είναι όλοι μαζί και ανοίγουν την καρδιά τους» υπογράμμισε.

Το κόκκινο σπουργίτι, Τζέισον Μάθιους

Η Ντομινίκα Εγκόροβα (η βραβευμένη με Όσκαρ Τζένιφερ Λόρενς) έχει πολλές ιδιότητες. Είναι μία αφοσιωμένη κόρη, αποφασισμένη να προστατέψει τη μητέρα της με κάθε κόστος. Είναι πρίμα μπαλαρίνα με τέτοια ένταση, που έχει ωθήσει το μυαλό και το σώμα της στα όρια. Είναι αριστοτεχνική στη μάχη της αποπλάνησης και της παραπλάνησης.
Όταν της τυχαίνει ένας τραυματισμός που την αναγκάζει να τερματίσει την καριέρα της, η Ντομινίκα και η μητέρα της αντιμετωπίζουν ένα δυσοίωνο και αβέβαιο μέλλον. Αυτός είναι και ο λόγος που πέφτει θύμα εκμετάλλευσης για να γίνει η νέα στρατιώτης της σχολής «Σπουργίτι», μίας μυστικής υπηρεσίας που εκπαιδεύει ξεχωριστούς νεαρούς ανθρώπους να χρησιμοποιούν το σώμα και το μυαλό τους ως όπλο.

Αφού υπομένει τη σαδιστική, διεστραμμένη διαδικασία εκπαίδευσης, αναδύεται ως το πιο επικίνδυνο «Σπουργίτι» που έχει βγάλει ποτέ η υπηρεσία. Η Ντομινίκα, πλέον, θα πρέπει να συμφιλιώσει τον παλιό εαυτό της με τη δύναμη που κατέχει τώρα, την ίδια ώρα που η ζωή της και όλοι αυτοί που αγαπά βρίσκονται σε κίνδυνο, συμπεριλαμβανομένου κι ενός πράκτορα της CIA που προσπαθεί να την πείσει πως είναι ο μόνος, τον οποίο μπορεί να εμπιστευτεί.
Όταν ο συγγραφέας του «Κόκκινου Σπουργιτιού», Τζέισον Μάθιους, ολοκλήρωσε μετά από 30 χρόνια τη θητεία του στη CIA, κατάλαβε ότι δεν ήταν έτοιμος να περάσει τα επόμενα χρόνια του ως αδρανής συνταξιούχος κι έτσι ξεκίνησε να γράφει το πρώτο του βιβλίο που θα βασιζόταν στις εμπειρίες του από τα χρόνια του ως πράκτορας. Το «Κόκκινο Σπουργίτι» εκδόθηκε το 2013 και έγινε αμέσως best-seller, ενώ ακολούθησαν ακόμα δύο βιβλία που ολοκλήρωσαν την τριλογία: το Palace of Treason και το The Kremlin’s Candidate.
«Η Ντομινίκα είναι προϊόν μυθοπλασίας, σε αντίθεση με τους περισσότερους χαρακτήρες του βιβλίου που είναι αληθινοί» αναφέρει ο Μάθιους για τον κεντρικό χαρακτήρα του. Το ίδιο αληθινή ήταν και η σχολή «Σπουργίτι», όπως αναφέρει. «Στη Σοβιετική Ένωση, είχαν μια σχολή που δίδασκε νεαρές γυναίκες την τέχνη της αποπλάνησης για τον εκβιασμό ‘’έξυπνων’’ στόχων. Υπήρχε μια σχολή ‘’Σπουργίτι’’ στο Καζάν, στις όχθες του ποταμού Βόλγα, όπου οι γυναίκες μάθαιναν πώς να είναι ‘’συνοδοί’’. Τις αποκαλούσαν ‘’Σπουργίτια’’».
Όταν οι παραγωγοί ταινίας διάβασαν το βιβλίο ενθουσιάστηκαν. «Μας τράβηξε το γεγονός ότι ο συγγραφέας υπήρξε πράκτορας της CIA, σε συνδυασμό με το ότι αυτό ήταν το πρώτο του βιβλίο και μια από τις πιο φρέσκες και μοναδικές κατασκοπικές ιστορίες που είχαμε διαβάσει. Επίσης, λατρέψαμε το ότι είχε γυναίκα ηρωίδα κι όχι τον Μπορν, τον Μποντ ή κάποιον χαρακτήρα του Λε Καρρέ», σχολιάζει η Τζένο Τόπινγκ, μια από τους παραγωγούς.
«Ερωτεύτηκα αμέσως το βιβλίο για τη φρεσκάδα και τον χαρακτήρα της Ντομινίκα, καθώς και για τη γενικότερη σεξουαλικότητά που αποπνέει», συμπληρώνει ο σκηνοθέτης της ταινίας, Φράνσις Λόρενς, ενώ σημειώνει πως στόχος του ήταν να κρατήσει τα βασικά στοιχεία του μυθιστορήματος κατά τη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη.