Κυριακή 2 Αυγούστου 2026

ΕΠΕΚΕΙΝΑ και σύνδρομο ΤΟΥΡΕΤ- I SWEAR

 Η «τέχνη της ευτυχίας», η φιλοσοφία, όπως την ονόμασε ο Σοπενχάουερ, μπορεί να μας θεραπεύσει από τα ισχυρά άγχη μας και τις εσωτερικές διαταραχές,  σε τι διαφέρει από την ψυχανάλυση του Φρόυντ; Η ψυχανάλυση ασχολείται κυρίως με το παθολογικό άγχος, αυτό των εσωτερικών μας αντιφάσεων και μαχών. Η φιλοσοφία αντιθέτως ενδιαφέρεται για το υπαρξιακό άγχος, την υπαρξιακή αγωνία, για την ανθρώπινη κατάσταση, αυτή που είναι κοινή για όλους.


 

Η  Ντόντι είναι ψυχοθεραπεύτρια κι έχει νικήσει τους προσωπικούς της φόβους κι αγωνίες / η μάνα είναι νοσηλεύτρια αλλά η μητρική της ιδιότητα είναι υπεράνω όχι επέκεινα... Η Ντόντι θα ενημερώσει τον εργοδότη του για να τον προσλάβει στη δουλειά γιατί ο Τζον πρέπει  να ζήσει σαν ένας κανονικός συμπολίτης τους


ΑΝ υπάρξει ένας άνθρωπος στη ζωή μας - γονιός, συγγενής, φίλος, δάσκαλος- που μπορεί να κοιτάξει ε π έ κ ε ι ν α , με τα μάτια της ψυχής στην ψυχή του Άλλου / του Συν Ανθρώπου  μπορεί να δημιουργήσει αυτοπεποίθηση και οποιοδήποτε τικ το οποίο διαλύει τις ανθρώπινες σχέσεις και δεν θεραπεύεται... μπορεί να βοηθήσει τον διαφορετικό Άλλον να ορθοποδήσει, να προχωρήσει, να συμβιώσει ...

Αλλιώς κακοφορμίζουν οι αυτοκτονικές τάσεις και οι βίαιες ρατσιστικές αντιδράσεις. 

Αλλιώς περιθωριοποίηση, βία και αδικία,κόλαση για πάσχοντες και μη πάσχοντες. 

Αλλιώς κακοποίηση στην κακοποίηση, βία στη βία, εκκωφαντικές κοπρολαλιές εκατέρωθεν, απολίτιστες συμπεριφορές, κάγκελα και στεγανά πιο σκουριασμένα από τα καθιερωμένα στερεότυπα σε έγκλειστες κοινωνίες του 21ου αιώνα, σε μοντέρνους ανθρώπους του 21ου αιώνα... σε απόγνωση! 

Η φιλοσοφία και η ψυχανάλυση βοηθούν για το ε π έ κ ε ι ν α= μακριά, πέρα 

ή μήπως  αποτελεί στήριγμα ζωής ένας διπλανός-απλός  άνθρωπος που σου λέει: εκφράσου ελεύθερα, δεν σε παρεξηγώ, μην ζητάς συγγνώμη για κάτι που νευρολογικά, λεκτικά, οργανικά, ιατρικά δεν μπορείς να ελέγξεις, σε ''υιοθετώ'' όπως είσαι γιατί βλέπω επέκεινα με τα μάτια της ψυχής την καλή σου ψυχή!!! 

Η στείρα και άγονη εκπαίδευση κλειδώνουν ψυχές, θολώνουν μάτια. Οι γονείς που ζουν το πρόβλημα του παιδιού τους κουράζονται, εξαντλούνται, απογοητεύονται  γιατί κρύβονται, κουκουλώνουν, αποσωβούν και τελικά χαπακώνουν και χαπακώνονται χωρίς το επέκεινα.   

Το ε π έ κ ε ι ν α είναι επί ρ ρημα και μάλλον είναι  κοντά στο ρήμα α π ο δ έ χ ο μ α ι και γ ν ω ρ ί ζ ω

ψ α ύ ω και ψ ά χ ν ω με τα μάτια της ψυχής!

 ΚΑΙ με τέτοια στηρίγματα ( μέσα σε τρέμουλο κι ανασφάλειες) τα άτομα με ιδιαιτερότητες, με αναπηρίες, με διαφορετικές ικανότητες και δεξιότητες μαθαίνουν τον εαυτό τους, ισορροπούν και εκπαιδεύουν και τους άλλους για να τους μάθουν/ να τους καταλάβουν /να τους συγ χωρούν! 

    

 

Διαγνωσμένος με σύνδρομο Τουρέτ, μια νευρολογική διαταραχή η οποία κάνει το σώμα να φέρεται ανεξέλεγκτα, ο Τζον Ντέιβιντσον μεγαλώνει σε μια Βρετανία της δεκαετίας του ’80 που αδυνατεί να τον κατανοήσει. Παρεξηγήσεις, διαζύγιο γονιών, αποβολές από το σχολείο, εκτοπισμός από τη θέση του τερματοφύλακα.... παλεύει να βρει τη φωνή και την ταυτότητά του ενώ κάνει μορφασμούς, βλεφαρίσματα, απότομες κινήσεις του σώματος και του κεφαλιού, χρήση ακατάλληλης και προσβλητικής φρασεολογίας μαζί με κοινωνικά ανάρμοστη συμπεριφορά... Η άγνοια του κόσμου για τη σπάνια κατάσταση που ανακάλυψε πρώτος ο δόκτωρ Ζορζ Ζιλ ντε λα Τουρέτ και ελάχιστοι συμμερίστηκαν τις διαγνώσεις του στις αρχές του 20ού αιώνα ευθύνεται για τη στοχοποίηση των ασθενών, που δεν είχαν, ούτε έχουν την παραμικρή πρόθεση να βλάψουν ή να εξευτελίσουν τους γύρω τους. 


Τα μάτια της ψυχής δεν εμποδίζονται από βωμολοχίες που λένε οι πάσχοντες από το σύνδρομο ΤΟΥΡΕΤ. ΔΕΝ λερώνονται ούτε τα μάτια, ούτε τα αυτιά, ούτε οι ψυχές ΑΝ οι ψυχές είναι καθαρές κι αν οι γύρω βλέπουν ε π έ κ ε ι ν α !   

 https://www.youtube.com/watch?v=kbOC5EKIAKc&t=94s

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

τα δημόσια + τα ιδιωτικά ή τα δημόσια ≤ τα ιδιωτικά

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΛΥΤΗΣ  υπήρξε κάποτε, αυτό είναι αλήθεια (σελ.44) και καθώς ο ποιητής βλέπει από την ανάποδη (σελ.23) είναι Σκληρός και ζητάει τ αδύνατα (σελ. 24) ίσως και τα αβρά… 

Αρχίζουμε από τον ΕΠΙ- ΛΟΓΟ του βιβλίου για να καταλήξουμε στον ΠΡΟ ΛΟΓΟ. Άλλωστε ο εκτροχιασμός είναι αναπόφευκτος (σελ. 22)

Μπορεί είπε ο ΕΛΥΤΗΣ (σελ. 23) γιατί όχι;

Κουράστηκα …φορτωμένος με τόνους ανέμων, τσουβάλια Ιουλίων, καλαθούνες ανθέων (σελ. 26-27) βέβαια άλλοι κουράστηκαν από τα ψέματα, τις πονηριές και τη μικροψυχία των συν ανθρώπων μας.

Έτσι και τα αδειάσω, έσβησα (σελ. 27) Για αυτό, (σελ. 44) 

Τρέμουν, τρίζουν τὰ δαιμόνια. Δῆλον δὲ ὅτι δεῖ καὶ τοῖς ἄλλοις δαίμοσι τούτους ἀρμόσαι εἴπερ δεῖ φύσιν εἶναι καὶ οὐσίαν μίαν καθὸ δαίμονες δαιμόνων, εἰ μὴ κοινὸν ὄνομα ἔξουσι μόνον.

ΠΛΩΤΙΝΟΣ, Εννεάς Γ Ἀλλὰ τί πρέπει νὰ ποῦμε σχετικὰ μὲ τὸν Ἔρωτα καὶ γιὰ τὰ ὅσα λέγονται γιὰ τὴ γέννησή του; Εἶναι φανερὸ ὅτι πρέπει νὰ διαπιστώσουμε ποιὸς εἶναι ὁ Πόρος καὶ ποιὰ ἡ Πενία καὶ κατὰ πόσον αὐτοὶ ταιριάζουν σὰν γονεῖς του. Καὶ εἶναι φανερὸ ὅτι αὐτοὶ πρέπει νὰ ταιριάζουν καὶ στοὺς ἄλλους δαίμονες, διότι οἱ δαίμονες αὐτοὶ καθ᾿ αὐτοὶ πρέπει νὰ ἔχουν τὴν ἴδια φύση καὶ τὴν ἴδια οὐσία καὶ ὄχι μόνο ἕνα κοινὸ ὄνομα.

ΠΛΑΤΩΝ, Συμπόσιον, 203b.

Μα τι τέλος πάντων», είπα, «θα μπορούσε να είναι ο Έρωτας; Μήπως θνητός;»

«Σε καμιά περίπτωση.»

«Τότε τί;»

«κάτι μεταξύ θνητού και αθανάτου.»

«Δηλαδή, Διοτίμα, τι;»

«Δαίμων μέγας, Σωκράτη. Αφού βέβαια καθετί δαιμονικό βρίσκεται μεταξύ θεού και θνητού.»

«Και ποια είναι», είπα εγώ, «η ιδιαίτερη ικανότητά του;»

«Να διερμηνεύει και να μεταφέρει στους θεούς όσα προέρχονται από τους ανθρώπους, και στους ανθρώπους όσα προέρχονται από τους θεούς: τις δεήσεις και τις θυσίες των μεν, τις εντολές και τις ανταποδόσεις των δε.[...]

Δεν είναι λοιπόν ο Έρωτας ποτέ ούτε τελείως φτωχός σε μέσα ούτε πλούσιος. Και μεταξύ σοφίας και ανοησίας βρίσκεται πάλι στη μέση. Τα πράγματα έχουν δηλαδή ως εξής: κανείς θεός δεν αγαπά τη σοφία, ούτε ποθεί να γίνει σοφός -γιατί είναι. [204] Ούτε και κάποιος άλλος αν είναι σοφός, αγαπά τη σοφία. Όμως, από την άλλη, ούτε και όσοι είναι ανόητοι έχουν τον πόθο να γίνουν σοφοί. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το ανυπόφορο στην ανοησία, το ότι, χωρίς να είναι κανείς ωραίος, αξιοσέβαστος και γνωστικός, μένει ικανοποιημένος με τον εαυτό του. Όποιος λοιπόν δεν θεωρεί πως κάτι του λείπει, εκείνος και δεν επιθυμεί αυτό που δεν φαντάζεται ότι του λείπει.»

«Ποιοι είναι λοιπόν, Διοτίμα, εκείνοι που φιλοσοφούν, αν δεν είναι ούτε οι σοφοί ούτε οι ανόητοι;»

(b) «Αυτό πια», είπε, «είναι φανερό ακόμα και σε ένα παιδί: όσοι βρίσκονται μεταξύ των δύο. Ένας από αυτούς είναι και ο Έρως. Διότι η σοφία είναι προφανώς από τα ωραιότερα πράγματα, και ο Έρως είναι έρωτας προς το ωραίο. Συνεπώς ο Έρως είναι κατ᾽ ανά­γκην φιλόσοφος, και ως φιλόσοφος είναι κάτι μεταξύ σοφού και ανοήτου. Αιτία και γι᾽ αυτό είναι η καταγωγή του. Ο πατέρας του ήταν σοφός και επινοητικός, η μητέρα του όμως ούτε σοφή ούτε επινοητική.»


Ο  ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ποιητής γράφει στη σελ. 38: Περιμένω τον  καλλιτέχνη τον ικανό να στήσει , το μνημείο του άγνωστου ιδιώτη.

Φέρτε μου το Θεό, θα συνεννοηθώ αμέσως. Με τους ανθρώπους είναι το δύσκολο (σελ.33)

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΜΙΑ ΖΩΗ ΟΛΟΚΛΗΡΗ αντικρύ στο πέλαγος (σελ. 7) 

ΑΓΡΟΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΣΥΝΑΜΑ  (σελ. 13)  δούλος ίσως αλλά σε απόσταση αναπνοής από τον άρχοντα  

υγ. τώρα κατάλαβα γιατί το ηγέομαι-ουμαι των αρχαίων από είμαι αρχηγός τελικά έφθασε να σημαίνει  θ ε ω ρ ώ, ν ο μ ί ζ ω! 

Η ΥΔΡΟΓΕΙΑ ΛΑΛΙΑ του ΕΛΛΗΝΑ ΕΛΥΤΗ είναι η οπτική φάση της ελληνικής λαλιάς που ομιλεί και ζωγραφίζει συνάμα (σελ.10)  

Τρίτη 28 Ιουλίου 2026

Όταν απαντά ο Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε (Friedrich Wilhelm Nietzsche)

Άνθρωπος: Αξιότιμε κύριε Νίτσε, παίρνω το θάρρος να σας επισκέπτομαι από το έτος 2026, κατά το οποίο η αβεβαιότητα αρχίζει να γίνεται μόνιμη συνθήκη και αρχίζω να μπερδεύομαι. Τι να σας λέω! πόλεμοι, πολιτικές-οικονομικές-κοινωνικές-ψυχικές αναταράξεις, μοναξιά που κρύβεται πίσω από χιλιάδες «like» - δηλαδή στην μητρική μου γλώσσα «μου αρέσει» -, γεγονότα που διαμορφώνουν ένα περιβάλλον γενικής αστάθειας (κοινωνικής/ψυχικής) και σύγχυσης αρχών, αξιών και εννοιών.

Τα δάχτυλα των περισσότερων ανθρώπων είναι έτοιμα να υπακούσουν σε κατηγορικές προσταγές λιθοβολισμού που υπαγορεύει το Εγώ τους, με αποτέλεσμα να πληκτρο-Λογούν  άνευ κρίσης.  Καμία ριζική επαναξιολόγηση της ύπαρξης.  Κάποιες φορές για να ελπίζω μου έρχονται στο νου μου τα λεγόμενα του Αριστοτέλη «το παρελθόν έχει ήδη ολοκληρωθεί, το παρόν είναι αυτό που βιώνουμε σε χρόνο ενεστώτα και το μέλλον ελπιστό». Οι ζωές και τα πρότυπα από τα κοινωνικά δίκτυα δείχνουν -χωρίς να είναι- ιδανικές. Το εύκολο και το γρήγορο είναι πλέον σαν τον πυρετό. Βέβαια ο πυρετός δεν ασθενεί ποτέ ο ίδιος, αντιθέτως ασθενεί τους άλλους. Το έλλογο της πλατωνικής ψυχής ασθενεί, η φιλία της αριστοτελικής έννοιας χάνεται, ο κόσμος ως βούληση και παράσταση αρχίζει να γίνεται βουλιμικός με επεισόδια υπερφαγίας σε κάθε τομέα. Η τέχνη της τραγωδίας λαμβάνει σάρκα και οστά στην καθημερινότητα, όχι ως διδακτικό υλικό αλλά ως ζήτημα επιβίωσης. Όλοι γύρω μου φαίνονται δυνατότεροι και πιο ευτυχισμένοι από εμένα και εγώ κάποιες φορές φοβάμαι.

-    - Νίτσε: «Γίνε αυτός που είσαι», δεν φοβάσαι γιατί είσαι αδύναμος, φοβάσαι γιατί το επέτρεψες. Ο δάσκαλος που σε εκπαιδεύει είναι ο φόβος που σε φυλακίζει. Η σημαντικότητα της έκφρασης είναι στο γίνε και όχι στο είσαι.

-     - Άνθρωπος: Και πως θα γίνω δυνατός?

-         - Νίτσε: «ότι δεν με σκοτώνει με κάνει δυνατότερο». Μην εύχεσαι να μικρύνουν τα εμπόδια, μεγάλωσε εσύ. Ο σίδηρος γίνεται ατσάλι μόνο μέσα από τη φωτιά.

-        -  Άνθρωπος: Απέτυχα πολλές φορές και πρίν καν κάνω κάτι φοβάμαι ότι θα αποτύχω. Δεν ξέρω γιατί να συνεχίσω.

- Νίτσε: Τότε έχεις ήδη περισσότερο πλούτο από αυτόν που δεν τόλμησε ποτέ. «Δεν υπάρχουν ηθικά φαινόμενα, αλλά μόνο ηθικές ερμηνείες των φαινομένων.», να συνεχίσεις γιατί: «Όποιος έχει ένα γιατί για να ζήσει, μπορεί να αντέξει σχεδόν κάθε πώς.»

-   -  Άνθρωπος: Με ενοχλεί όταν οι άλλοι με περιγελούν.

- - Νίτσε: «Η πορεία προς τα πάνω είναι πάντοτε μοναχική». Δες εμένα, έχω καταστροφικές ημικρανίες, τύφλωση, αφόρητους πόνους και κατάθλιψη. Δεν μεταστοιχειώνω τον πόνο, μετατρέπω τη φιλοσοφία σε ¨φάρμακο¨ της ίδιας μου της ύπαρξης. Αρνούμαι να μετατρέψω το υπαρξιακό μου άγχος σε φοβία, κάποιοι λένε ότι κοίταξα το ασυνείδητο χάος κατάματα και το μετέτρεψα σε τέχνη.  Το δικό μου Αmor Fatti ως παράδειγμα για τον Άλλον, χωρίς εγώ ο ίδιος να γίνω το «αντικείμενο της επιθυμίας του Άλλου», όπως θα έλεγε ο Lacan.

-          Άνθρωπος: Κι αν αποτύχω και πάλι?

-          Νίτσε: «Η ζωή είναι εκείνη που πρέπει διαρκώς να υπερβαίνει τον εαυτό της.», δεν υπάρχει τελική νίκη ή οριστική ήττα. Υπάρχει μόνο η συνεχής υπέρβαση

-          Άνθρωπος: Γιατί πονάω τόσο?

-          Νίτσε: «επειδή ακόμη γεννιέσαι, πρέπει να έχει κανείς χάος μέσα του για να γεννήσει ένα άστρο που χορεύει».


-          Άνθρωπος: Ποια είναι η μεγαλύτερη δύναμη του ανθρώπου?

-          Νίτσε: Το να μπορεί να πεί «ΝΑΙ» στη ζωή ακόμη και όταν αυτή του λέει «όχι». Δεν γεννήθηκες για να βρείς τον εαυτό σου, γεννήθηκες για να τον δημιουργήσεις.

-          Άνθρωπος: Δώσε μου μια τελευταία συμβουλή.

-          «Ο άνθρωπος είναι κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί.»
(Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα, Πρόλογος.), μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους. Σύγκρινε τον εαυτό σου με αυτόν που ήσουν χθές.




Παύλος Κεφάλας

Τεταρτοετής φοιτητής του τμήματος Φιλοσοφίας

Πανεπιστημίου Πατρών