Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

 

 

 

 

 

 

  

Το Αγόρι, ο τυφλοπόντικας, η αλεπού και το άλογο  του Mackesy , 2019

Οι ήρωες του βιβλίου,τέσσερα διαφορετικά πλάσματα που πορεύονται σε μια οδό  όπου αναπτύσσονται σκέψεις και συναισθήματα, υμνούνται αξίες: της φιλίας, της συντροφικότητας, της ενσυναίσθησης, της αγάπης και της αυτοεκτίμησης.

Ένα τρυφερό, οικουμενικό παραμύθι, που αφηγείται μια ιστορία φιλίας ανάμεσα σ’ ένα μικρό παιδί με περίσσια περιέργεια για τον κόσμο γύρω του, έναν τυφλοπόντικα λαίμαργο και γεμάτο ζωή, μια αλεπού κουρασμένη από τις κακουχίες, κι ένα σοφό και ευγενικό άλογο. Οι τέσσερις μαζί εξερευνούν τον απέραντο κόσμο. Θέτουν ερωτήσεις ο ένας στον άλλον. Υπομένουν και ξεπερνούν καταιγίδες. Μαθαίνουν ν’ αγαπούν. 

«Μερικές φορές νιώθω χαμένος.» – «Κι εγώ,» είπε ο τυφλοπόντικας, «όμως σε αγαπάμε και με την αγάπη βρίσκεις το δρόμο σου.»

«Πότε φάνηκες πιο δυνατός από ποτέ;» ρώτησε το αγόρι.

«Όταν τόλμησα να δείξω την αδυναμία μου».

«Ζητάω βοήθεια δεν σημαίνει τα παρατάω» είπε το άλογο.

«Σημαίνει: δεν τα παρατάω με τίποτα».

 

υγ.1 Κλείνοντας είσαι πάντα λίγο καλύτερος και λιγάκι πιο αισιόδοξος 

υγ. 2   Οι εικόνες είναι σαν νησιά, όπου αράζεις μέσα σε μια θάλασσα με λέξεις. 

υγ.3  Σκέφτεσαι πολύ, ονειροπολείς, χαμογελάς και ξανανοίγεις το παραμύθι. 

Ο Γουίνι το Αρκουδάκι δεν είναι απλώς ένας χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων, αλλά ένα παγκόσμιο σύμβολο της παιδικής αθωότητας που ξεκίνησε από την πένα του Βρετανού συγγραφέα  Milne, 1926. 

Ο Πίγκλετ είναι ο καλύτερος φίλος του Γουίνι εκτός από τον Κρίστοφερ Ρόμπιν. Συχνά τον κυριεύει ο φόβος, αλλά όλο και περισσότερο μέσα από τις ιστορίες δείχνει να είναι πολύ γενναίος όταν αντιμετωπίζει μια κρίση και του δίνεται αρκετή ενθάρρυνση.

Όλα ξεκίνησαν το 1914, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο Καναδός στρατιώτης και κτηνίατρος Harry Colebourn αγόρασε μια μικρή θηλυκή μαύρη αρκούδα από έναν κυνηγό έναντι 20 δολαρίων. Της έδωσε χαϊδευτικά το όνομα  Winnie προς τιμήν της πατρίδας του στον Καναδά, την πόλη Winnipeg .Η Winnie έγινε η μασκότ του τάγματός του, αλλά όταν εκείνος έπρεπε να φύγει για το μέτωπο στη Γαλλία, την εμπιστεύτηκε στον Ζωολογικό Κήπο του Λονδίνου. Εκεί, η αρκούδα έγινε η αγαπημένη των επισκεπτών λόγω του εξαιρετικά ήπιου χαρακτήρα της. Ένας από τους πιο πιστούς θαυμαστές της ήταν ο μικρός Κρίστοφερ Ρόμπιν, ο οποίος έδωσε το όνομα «Winnie» στο δικό του λούτρινο αρκουδάκι (που μέχρι τότε ονομαζόταν Edward), ενώ το «Pooh» προερχόταν από έναν κύκνο που τάιζε. Ο Milne είχε γράψει χαριτωμένα ότι το όνομα ήταν χρήσιμο γιατί, αν η αρκούδα προσπαθούσε να διώξει μια μύγα από τη μύτη της, ο ήχος που θα έβγαινε θα ήταν «pooh».

«Μια μέρα χωρίς έναν φίλο είναι σαν μια τσάντα χωρίς ούτε μια σταγόνα μέλι μέσα της

 «Αν ζήσεις μέχρι τα εκατό, θέλω να ζήσω μέχρι τα εκατό μείον μία μέρα, ώστε να μη χρειαστεί να ζήσω ούτε μία μέρα χωρίς εσένα.»

 «Να θυμάσαι πάντα: είσαι πιο γενναίος από ό,τι πιστεύεις, πιο δυνατός από ό,τι φαίνεσαι και πιο έξυπνος από ό,τι νομίζεις.»

 «Τα πράγματα που με κάνουν διαφορετικό είναι τα πράγματα που με κάνουν να είμαι εγώ.»

υγ. 1 πόση ηρεμία και ευτυχία μπορεί να κρύβει  ένα βαζάκι μέλι;  

υγ.2 η καλοσύνη είναι υψηλή στάση ζωής 

υγ.3   Σκέφτεσαι πολύ, ονειροπολείς, χαμογελάς και ξανανοίγεις το παραμύθι. 

 

Τελικά μπορούμε να φιλοσοφούμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε απλά, παιδικά, αθώα! 

Κάθε φθινόπωρο, πλάι στη θάλασσα- Το τραγούδι της Υακίνθης

 Pablo Neruda  Tu risa  Πάμπλο Νερούντα, Το Γέλιο σου 

 Στέρησέ μου το ψωμί, αν θέλεις, στέρησέ μου τον αέρα, αλλά όχι το γέλιο σου 

 Quítame el pan, si quieres, quítame el aire, pero no me quites tu risa.

 Αγάπη μου, την πιο σκοτεινή ώρα πετράδια χύνεται το γέλιο σου 

Κι αν ξαφνικά δεις το αίμα μου να λεκιάζει τις πέτρες του δρόμου γέλα, 

γιατί το γέλιο σου θα ναι στα χέρια μου δροσερό σπαθί 

 Κάθε φθινόπωρο, πλάι στη θάλασσα

 θέλω το γέλιο σου να υψώνει τον αφρισμένο καταρράκτη του.

 Amor mío, en la hora más oscura desgrana tu risa, y si de pronto ves que mi sangre mancha las piedras de la calle, ríe, por que tu risa será para mis manos como una espada fresca. Junto al mar en otoño, tu risa debe alzar su cascada de espuma, 

Μη μου στερήσεις το τριαντάφυλλο, το κομμένο ανθάκι του αγρού,

 τον πίδακα που απρόσμενα εκρήγνυται μες στη χαρά σου,

 το άξαφνο ασημένιο κύμα που μέσα σου γεννιέται.

No me quites la rosa, la lanza que desgranas, el agua que de pronto estalla en tu alegría, la repentina ola de plata que te nace. 

 Είναι σκληρός ο αγώνας μου κι επιστρέφω με τα μάτια κουρασμένα, 

φορές έχοντας δει τον κόσμο που δεν αλλάζει. 

Μα μόλις μπω το γέλιο σου ανεβαίνει στους ουρανούς να με ψάξει 

κι ανοίγει για μένα όλες τις πόρτες της ζωής. 

Mi lucha es dura y vuelvo con los ojos cansados a veces de haber visto la tierra que no cambia, pero al entrar tu risa sube al cielo buscándome y abre para mí todas las puertas de la vida.  

Και κάθε άνοιξη, αγάπη, ποθώ το γέλιο σου όπως εκείνο το άνθος του ονείρου, 

το γαλάζιο λουλούδι, το τριαντάφυλλο της πολύβουης πατρίδας μου.

 Γέλα με τη νύχτα, με τη μέρα, με το φεγγάρι γέλα με τα φιδωτά νησιώτικα δρομάκια γέλα ακόμα μ αυτό το αδέξιο αγόρι που σ αγαπά.

 Μα κάθε φορά που ανοίγω τα μάτια μου και τα κλείνω πάλι κάθε φορά που τα βήματά μου φεύγουν κι επιστρέφουν αρνήσου μου το ψωμί, τον αέρα το φως την άνοιξη αλλά το γέλιο σου ποτέ.

 Γιατί δε θα μπορέσω δίχως του να ζήσω. 

  y en primavera, amor, quiero tu risa como la flor que yo esperaba, la flor azul, la rosa de mi patria sonora. Ríete de la noche, del día, de la luna, ríete de las calles torcidas de la isla, ríete de este torpe muchacho que te quiere, pero cuando yo abro los ojos y los cierro, cuando mis pasos van, cuando vuelven mis pasos, niégame el pan, el aire, la luz, la primavera, pero tu risa nunca por que me moriría. 

 https://www.youtube.com/watch?v=naQRIxkLMOI&list=RDqEJp-VibHjE&index=4

Μουσική : Δημήτρης Λάγιος Στίχοι : Λευτέρης Παπαδόπουλος

"Η φωνή της Υακίνθης είναι από πηλό,

έτοιμο να φτερουγίσει το γαρυφαλλάκι,

πάρε με χρυσέ άνεμέ μου σε παρακαλώ,

 φύσα σαν φιλάκι.

 Όταν λέει η Υακίνθη σ' αγαπώ πολύ,

πέφτουν οι παλιοί σοβάδες του φτωχού μου κόσμου,

 κι από τα γυμνά ντουβάρια μπαίνει η ανατολή,

να ντυθεί το φως μου.

 Όταν παίζει η Υακίνθη με τα βότσαλα,

 πράσινη στα δυο της χέρια λάμπει η Μυτιλήνη,

 χίλια τα αινίγματά μου χίλια και θολά,...

κι όλα μου τα λύνει."

https://www.youtube.com/watch?v=qEJp-VibHjE&list=RDqEJp-VibHjE&start_radio=1&rv=qEJp-VibHjE

υγ.  Οι λέοντες όταν γεννιούνται είναι προγραμματισμένοι από τη φύση τους να γίνουν θηρευτές.Οι αντιλόπες γεννιούνται με το ένστικτο να τρέξουν για να επιβιώσουν ως θηράματα. Οι άνθρωποι έχουν επιλογή να καθορίσουν τη μοίρα τους...