Pablo Neruda Tu risa Πάμπλο Νερούντα, Το Γέλιο σου
Στέρησέ μου το ψωμί, αν θέλεις, στέρησέ μου τον αέρα, αλλά όχι το γέλιο σου
Quítame el pan, si quieres, quítame el aire, pero no me quites tu risa.
Αγάπη μου, την πιο σκοτεινή ώρα πετράδια χύνεται το γέλιο σου
Κι αν ξαφνικά δεις το αίμα μου να λεκιάζει τις πέτρες του δρόμου γέλα,
γιατί το γέλιο σου θα ναι στα χέρια μου δροσερό σπαθί
Κάθε φθινόπωρο, πλάι στη θάλασσα
θέλω το γέλιο σου να υψώνει τον αφρισμένο καταρράκτη του.
Amor mío, en la hora más oscura desgrana tu risa, y si de pronto ves que mi sangre mancha las piedras de la calle, ríe, por que tu risa será para mis manos como una espada fresca. Junto al mar en otoño, tu risa debe alzar su cascada de espuma,
Μη μου στερήσεις το τριαντάφυλλο, το κομμένο ανθάκι του αγρού,
τον πίδακα που απρόσμενα εκρήγνυται μες στη χαρά σου,
το άξαφνο ασημένιο κύμα που μέσα σου γεννιέται.
No me quites la rosa, la lanza que desgranas, el agua que de pronto estalla en tu alegría, la repentina ola de plata que te nace.
Είναι σκληρός ο αγώνας μου κι επιστρέφω με τα μάτια κουρασμένα,
φορές έχοντας δει τον κόσμο που δεν αλλάζει.
Μα μόλις μπω το γέλιο σου ανεβαίνει στους ουρανούς να με ψάξει
κι ανοίγει για μένα όλες τις πόρτες της ζωής.
Mi lucha es dura y vuelvo con los ojos cansados a veces de haber visto la tierra que no cambia, pero al entrar tu risa sube al cielo buscándome y abre para mí todas las puertas de la vida.
Και κάθε άνοιξη, αγάπη, ποθώ το γέλιο σου όπως εκείνο το άνθος του ονείρου,
το γαλάζιο λουλούδι, το τριαντάφυλλο της πολύβουης πατρίδας μου.
Γέλα με τη νύχτα, με τη μέρα, με το φεγγάρι γέλα με τα φιδωτά νησιώτικα δρομάκια γέλα ακόμα μ αυτό το αδέξιο αγόρι που σ αγαπά.
Μα κάθε φορά που ανοίγω τα μάτια μου και τα κλείνω πάλι κάθε φορά που τα βήματά μου φεύγουν κι επιστρέφουν αρνήσου μου το ψωμί, τον αέρα το φως την άνοιξη αλλά το γέλιο σου ποτέ.
Γιατί δε θα μπορέσω δίχως του να ζήσω.
y en primavera, amor, quiero tu risa como la flor que yo esperaba, la flor azul, la rosa de mi patria sonora. Ríete de la noche, del día, de la luna, ríete de las calles torcidas de la isla, ríete de este torpe muchacho que te quiere, pero cuando yo abro los ojos y los cierro, cuando mis pasos van, cuando vuelven mis pasos, niégame el pan, el aire, la luz, la primavera, pero tu risa nunca por que me moriría.
https://www.youtube.com/watch?v=naQRIxkLMOI&list=RDqEJp-VibHjE&index=4
"Η φωνή της Υακίνθης είναι από πηλό,
έτοιμο να φτερουγίσει το γαρυφαλλάκι,
πάρε με χρυσέ άνεμέ μου σε παρακαλώ,
φύσα σαν φιλάκι.
Όταν λέει η Υακίνθη σ' αγαπώ πολύ,
πέφτουν οι παλιοί σοβάδες του φτωχού μου κόσμου,
κι από τα γυμνά ντουβάρια μπαίνει η ανατολή,
να ντυθεί το φως μου.
Όταν παίζει η Υακίνθη με τα βότσαλα,
πράσινη στα δυο της χέρια λάμπει η Μυτιλήνη,
χίλια τα αινίγματά μου χίλια και θολά,...
κι όλα μου τα λύνει."
https://www.youtube.com/watch?v=qEJp-VibHjE&list=RDqEJp-VibHjE&start_radio=1&rv=qEJp-VibHjE
υγ. Οι λέοντες όταν γεννιούνται είναι προγραμματισμένοι από τη φύση τους να γίνουν θηρευτές.Οι αντιλόπες γεννιούνται με το ένστικτο να τρέξουν για να επιβιώσουν ως θηράματα. Οι άνθρωποι έχουν επιλογή να καθορίσουν τη μοίρα τους...
