ΚΑΙΡΟΣ - ΕΥΚΑΙΡΙΑ - TEMPUS- ΟCCASIO

 

Ο  Καιρός  του Λυσίππου, είναι ένα άγαλμα που παρίστανε ένα γυμνό έφηβο με κοντά μαλλιά και φτερούγες στα πόδια. 
Ο «Καιρός», με λυγισμένα γόνατα, με φτερά στην πλάτη και στα ποδοστράγαλα, τρέχει βαστώντας στο αριστερό χέρι ζυγαριά στηριγμένη σε ακμή ξυραφιού, υποδηλώνοντας πόσο εύκολο είναι να διαταραχτεί η ισορροπία των πραγμάτων. Κατά τον Παυσανία υπήρχε βωμός του Καιρού στην Ολυμπία, στην είσοδο του σταδίου, κοντά στον βωμό του «Εναγωνίου» Ερμή δηλαδή του Ερμή προστάτη των αγώνων.


Ο επιγραμματοποιός Ποσείδιππος σημειώνει: -Γιατί κρατάς ξυράφι στο δεξί σου χέρι;
-Δείγμα προς τους ανθρώπους, πώς είμαι πιο κοφτερός από την αιχμή του.
-Γιατί έχεις την κόμη στην όψη;
– Για να με αρπάξει εκείνος που θα με συναντήσει.
-Γιατί είσαι πίσω φαλακρός;
-Γιατί αν δεν με πιάσεις από εμπρός, είναι αδύνατον να με πιάσεις από πίσω
-Για ποιο σκοπό σε έκανε ο τεχνίτης;
-Για σένα ξένε, για να μάθεις και να γίνεις σοφότερος.

Ο Απόστολος Παύλος  στην επιστολή προς Εφεσίους γράφει: «Εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, ότι αι ημέραι πονηραί εισι» (Εφεσ. ε’, 16).

 Ο μακάριος Ιερώνυμος ερμηνεύει ως εξής: «Όταν χρησιμοποιούμε τον χρόνο σε καλές πράξεις, τότε τον εξαγοράζουμε».

«Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα. Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.» Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ, Μυθιστόρημα 

 

Tempus edax rerum: Ο πανδαμάτωρ  χρόνος ΟΒΙΔΙΟΣ 

Τελικά τρώω πασατέμπο passo + tempo  δηλαδή "περνώ το χρόνο μου"

ακούγοντας https://www.youtube.com/watch?v=G_bD7ls4xy4  η ζωή περνάει και χάνεται κι η στιγμή δεν πιάνεται...

 

Δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων - αυτοδιάθεση

 Κατήγορος: ΕΛΠΙΔΑ     ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΗ: ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ  Υπεράσπιση: ΑΠΟΓΝΩΣΗ  

Τ.Σ.ΕΛΙΟΤ , Οι κούφιοι άνθρωποι  1925

V

.... 

Η ζωή είναι μακριά πολύ

Ανάμεσα στον πόθο
και στον σπασμό
Ανάμεσα στη δύναμη
και στην ύπαρξη
Ανάμεσα στην ουσία
και στην κάθοδο
Η Σ κ ι ά πέφτει

Ότι Σου εστίν η Βασιλεία

Ότι Σου εστίν
Είναι η ζωή
Ότι Σου εστίν η..

Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Όχι με έναν β ρ ό ν τ ο
μα μ’ένα λ υ γ μ ό.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ  ΒΕΛΙΟΣ 1953-2016  Το έγραψα χωρίς ανάσα τα βράδια, με πολύ άγχος. Πρέπει να μου πήρε γύρω στα 15 ξενύχτια, το τελείωσα σε μία ημέρα γύρω στις 6 τα ξημερώματα και όταν τελείωσα, είπα: “Αυτό είναι λυτρώθηκα”

 «...Ο χρόνος, το πέρασμα του χρόνου, έλεγε η Simone Weil, είναι η χειρότερη τραγωδία του ανθρώπου, και πρωταρχική αιτία κάθε μορφής σκλαβιάς. Αρνούμαι να εγκλωβιστώ στις μνήμες μου, να παγιδευτώ στη φυλακή του παρελθόντος, αρνούμαι να υποκύψω στο σπαραγμό ενός μέλλοντος που δεν έχω πια. Για πρώτη φορά, προσπαθώ συνειδητά να ζω στο παρόν μου. Τον λίγο καιρό που μου απομένει, κάθε καινούργια μέρα που μετρώ, εκείνο που με διακατέχει πιο επιτακτικά είναι η επιθυμία ο θάνατός μου να ‘ναι συνεπής με το ατομικό credo της ζωής μου. Η επιβεβαίωση αυτή είναι η ύστατη ματαιοδοξία μου. Θέλω (αλλά θα προλάβω;) να μετατρέψω συνειδητά το θάνατό μου σε μια πράξη καθαρής ελευθερίας!’’».

 

Νικηφόρος Βρεττάκος – Ο Ταΰγετος και η σιωπή, (1949)

Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος

Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος: όπως η κόρφος της μητέρας μου.

Με πότισε γαλάζιο, αψύ αίμα, ήλιο και πράσινο

ως να μου δέσει την ψυχή όπως την πέτρα του

ως να χαράξει στην καρδιά μου τις βαθιές χαράδρες του

να σχηματίσει μες στη ζωή μου δώδεκα κορφές

να βγαίνω απάνω με μοναδικό μου όνειρο τον ήλιο.

 Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ 1942-1998  με την ποιητική συλλογή «Οι ώρες των άστρων» αναζητά το ανεξήγητο «ριζωμένος στην ανθρώπινη ανάσα»

Ηριδανός «Πού ζήσαμε

τό νόημα τῶν βουνῶν ἀσάλευτων φυλλομετρώντας

ἤ πού τή λήκυθο φυλάγοντας τῆς νηνεμίας

καταμεσίς στή λυσίκομη πιλαλίστρα τοῦ Αἰγαίου»

 Ιστίον«ένα λίνο συννεφάκι λάμνοντας απάνου στο τρυφερό του το αχ  έλιωσε στο μπλέ του ουρανού κι έσταξε στου ματιού σου την άκρη»

 Μικροσκόπιον/Τηλεσκόπιον «Σήψη γηρατειών και σκόνη/διακονεί τη γοτθική κάμαρα του Φάουστ. Μια μπουκιά δροσιά μέσα στους κρίνους σπουδάζει τη λιτανεία του γαλαξία.»

 Η όγδοη μέρα,

«Περιμένοντας δώθε από τούτα τα ναυαγισμένα βουνά/το τάμα της παιδικής ηλικίας/λησμονημένο στην περιπέτεια των δρόμων/κουβαλάμε το φως και το λισγάρι της όγδοης μέρας/που την εμπιστεύθη δική μας/η πίκρια του θεού».

 

υγ.1 Αλήθεια, θα πηγαίνατε μάρτυρας υπεράσπισης ή κατηγορίας; 

υγ.2  Ο Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ, υπογραμμίζει Στο πρώτο σκαλί 1899 Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·  τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.