Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αυτοβιογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αυτοβιογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 7 Αυγούστου 2022

ΠΕΔΡΟ ΑΛΜΟΔΟΒΑΡ 1949-

 Η ζωή του καθενός από τα παιδικά μας χρόνια μέχρι τα απολογητικά , θα μπορούσε να γίνει αυτοαναφορική μελοδραματική  ταινία. Ποιός όμως θα μπορούσε να την συγγράψει και να την σκηνοθετήσει; 

Ο   Pedro Almodóvar Caballero,  Ισπανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος,  παραγωγός. Έχει γράψει, σκηνοθετήσει και παραγάγει περίπου 30 ταινίες. 







 

Χωριατόπαιδο, καθολικό σχολείο, σεξουαλική κακοποίηση, Μαδρίτη, μουσική, θεατρικές ομάδες

Γυναικείες φιγούρες, μητέρα, αστικοποίηση, 

Όλα για τη μητέρα μου, Το δέρμα που κατοικώ, Πόνος και Δόξα....


Σιωπή και υπερβολή, ρεαλισμός και συμβολισμός, φιλοσοφία και ψυχανάλυση, σωματικοί και ψυχικοί πόνοι, καταχρήσεις και ολιγάρκεια, κατάθλιψη και δημιουργία, πόνος και δόξα

ΜΌΝΗ ΔΙΈΞΟΔΟΣ = η ΤΈΧΝΗ

η συγγραφή λυτρώνει και εκτονώνει πάθη και ιδέες!!!













 

 


 

Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2022

Ποιος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου , Γ. ΒΙΖΥΗΝΟΣ

 



 Η ατμόσφαιρα- η σκηνοθεσία ή το διήγημα- το σενάριο κεντούν την επιτυχία μιας ταινίας -ενός βιβλίου; Ο αναγνώστης και ο τηλεθεατής συγκινείται άρα δεν έχει σημασία η πρόκριση αλλά το πάντρεμα. Κερδίζει η διαχρονικότητα (γράφτηκε το 1883 , παίχθηκε το 2021)

Καλές οι υπογραφές από τον  Σταύρο Αβδούλο , Ειρήνη Ριτσώνη , Μανούσο Μανουσάκη.

Ο Βιζυηνός όμως με αριστοτεχνικό τρόπο, περιγράφει την κοινωνία ψυχογραφεί  τους ανθρώπινους χαρακτήρες και ηθογραφεί  τόπους , καιρούς, έθνη. 

Μια μυστηριώδης ιστορία, όπου η μητέρα του αφηγητή αγνοεί τον φονιά του γιου της και τον αναζητά εναγωνίως, τη στιγμή που ο προστατευόμενός της Τούρκος Κιαμίλ (ο δράστης) δεν γνωρίζει ότι είναι αυτός που –άθελά του– έχει σκοτώσει το γιο της ευεργέτιδάς του. Ο Γιωργής δεν θα μιλήσει ποτέ, ο  Κιαμήλ χάνει τα λογικά του και  αφοσιώνεται στη δούλεψη της μάνας. Τραγικά πρόσωπα και τα δύο.

Μια  αλήθεια που κρύβεται μπορεί να γλιτώσει ψυχές από μίση και εκδίκηση;




Πέμπτη 16 Απριλίου 2020

ΝΙΝΑ ΣΙΜΟΝ


ΜΑΥΡΗ  ΨΥΧΗ /ΕΝΤΙΜΗ- ΑΡΧΙΕΡΕΙΑ ΤΗΣ ΣΟΟΥΛ/ Η ΚΥΡΙΑ ΤΗΣ ΤΖΑΖ
ΝΙΝΑ ΣΙΜΟΝ
ΕΖΗΣΕ ΑΚΡΑΙΑ όπως και το ΤΑΛΕΝΤΟ ΤΗΣ
ΔΙΠΟΛΙΚΗ και ΑΨΥΧΟΛΟΓΗΤΗ στις αντιδράσεις της  ΕΥΘΡΑΣΤΗ στη μουσική της 


Η Νίνα Σιμόν (Nina Simone, πραγματικό όνομα: Γιουνίς Καθλίν Γουέιμον, Eunice Kathleen Waymon, 21 Φεβρουαρίου 1933 – 21 Απριλίου 2003) Νίνα=κόρη, μικρή στα ισπανικά και Σιμόνε από τη γαλλίδα ηθοποιό  Σιμόν Σινιορέ .Η φωνή της χαρακτηρίζεται από πάθος, μεγάλες αναπνοές και τρέμουλο.
Γράφει στην αυτοβιογραφία της:
“Οι κριτικοί άρχισαν να συζητούν σχετικά με το είδος της μουσικής που έπαιζα και να προσπαθούν να βρουν κάποιο ξεκάθαρο στοιχείο για να την κατατάξουν κάπου. Ήταν δύσκολο για αυτούς, επειδή έπαιζα ελαφρά τραγούδια σε κλασικό στυλ και με κλασική τεχνοτροπία στο πιάνο επηρεασμένη από την jazz. Επιπλέον συμπεριελάμβανα στο ρεπερτόριό μου σπιρίτσουαλ και παιδικά τραγούδια κι αυτά τα είδη κομματιών με ταύτιζαν αυτόματα με το κίνημα της φολκ. Έτσι,το να πουν ότι έπαιζα το τάδε ή το δείνα είδος δημιουργούσε πρόβλημα στους κριτικούς, επειδή υπήρχε λίγο απ΄όλα στη μουσική μου, σήμαινε επίσης όμως, ότι είχα κερδίσει τη γενικότερη αποδοχή από τους φίλους της τζαζ,της φολκ,της ποπ και των μπλουζ αλλά και από εκείνους της κλασικής μουσικής.Τελικά κατέληξαν να με χαρακτηρίσουν ως ΄΄τραγουδίστρια της τζαζ -και όχι μόνο΄΄.
Για μένα τζαζ σήμαινε έναν τρόπο σκέψης, ένα τρόπο ύπαρξης, κι ο μαύρος της Αμερικής ήταν τζαζ ό,τι κι αν έκανε, στον τρόπο που περπατούσε, που μιλούσε, που σκεφτόταν και συμπεριφερόταν.Η μουσική τζαζ ήταν μία μόνο πλευρά της συνολικής εικόνας, οπότε υπ΄ αυτή την έννοια, αφού ήμουν μαύρη ήμουν και τζαζ τραγουδίστρια, αλλά απ΄ όλες τις άλλες απόψεις σίγουρα δεν ήμουν”.
Κι αυτό που χαρακτηρίζει την αυτοβιογραφία της είναι η εντιμότητα. Δεν προσπαθεί να καλύψει ή να αποσιωπήσει αυτά που έζησε. Εξηγεί τους λόγους που την ώθησαν να κάνει κάτι. Είτε αφορά την πορεία της στη μουσική, είτε αφορά την προσωπική της ζωή.
Αφιέρωσε την καριέρα της στην υπόθεση της φυλετικής ισότητας, πολλές φορές με κίνδυνο της σωματικής της ακεραιότητας και της ψυχικής της ισορροπίας. Αγκάλιασε και συμμετείχε ενεργά στα κινήματα διαμαρτυρίας στις δεκαετές του ΄60 και του ΄70 και το τραγούδι της ΄΄Young,gifted and black΄΄[Νέα,χαρισματική και μαύρη] καθιερώθηκε ως ύμνος για τα πολιτικά δικαιώματα.
Στη μουσική βιομηχανία είχε αποκτήσει τη φήμη ανθρώπου δύσκολου στη συνεννόηση και με εκρηκτικό χαρακτήρα, χαρακτηρισμός για τον οποίο η ίδια διαφωνούσε σθεναρά. Είναι χαρακτηριστικό ένα περιστατικό που συνέβη το 1995, όταν έριξε εναντίον του γιου ενός γείτονά της με αεροβόλο όπλο, επειδή γελούσε και την εμπόδιζε να αυτοσυγκεντρωθεί. Αν και η παρουσία της επί σκηνής είχε κάπως απόμακρο και αλαζονικό ύφος, στα μετέπειτα χρόνια η Σιμόν έδειχνε να απολαμβάνει ιδιαίτερα να επικοινωνεί με το ακροατήριο, με διηγήσεις συχνά χιουμοριστικών περιστατικών από την καριέρα της και τη μουσική και ερμηνεύοντας κομμάτια κατά παραγγελία των θαυμαστών της.

Δεν συμβιβάστηκε στην καλλιτεχνική της πορεία, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να βρεθεί ΄΄εκτός΄΄. Τα έβαλε με τις δισκογραφικές εταιρείες, με την ίδια την λευκή Αμερική .Και αγωνίστηκε για τα πιστεύω της. Ποιος δεν έχει ακούσει, έστω και τυχαία,το ΄΄Μy baby just cares for me;΄΄,το ΄΄love me or leave me΄΄,το΄΄ I put a spell on you΄΄ και τόσα άλλα.
Τελειώνοντας την αυτοβιογραφία της γράφει:
”Σήμερα πλησιάζω στην ευτυχία, όσο αυτό είναι εφικτό, χωρίς ένα σύζυγο να αγαπώ. Άρχισα να δουλεύω πάνω σε αυτό το βιβλίο, ανατρέχοντας σε μια ζωή από την οποία, μετά από σκέψη πολλών μηνών, δεν μετανιώνω για τίποτα. Μια ζωή γεμάτη λάθη, μερικές κακές ημέρες και το πιο σημαντικό, χρόνια χαρούμενα-δύσκολα αλλά και ευτυχισμένα- με αγώνες για τα δικαιώματα των αδερφών μου παντού. Στην Αμερική. στην Αφρική, σε όλον τον κόσμο. Χρόνια χαράς ανάμεικτης με πόνο. Ήξερα τότε, όπως ξέρω και τώρα, πως η ευτυχία που ένοιωσα, και νοιώθω ακόμα, όσο προχωράμε προς τα εμπρός είναι από εκείνο το είδος που λίγοι άνθρωποι έχουν ποτέ βιώσει”.

Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2019

HENRI CHARRIER, Ο Πεταλούδας


ένα σπάνιο δείγμα π ρ ο φ ο ρ ι κ ή ς  λ ο γ ο τ ε χ ν ί α ς!
O Ανρί Σαριέρ -γνωστός με το παρατσούκλι Πεταλούδας εξαιτίας ενός εντυπωσιακού τατουάζ στο στήθος του- συλλαμβάνεται στο Παρίσι για ένα φόνο 1925-30 που δε διέπραξε και καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη σε μια σωφρονιστική αποικία στα ανοιχτά της Γαλλικής Γουιάνας. Όμως για τον Σαριέρ η ελευθερία είναι πιο σημαντική κι από τον αέρα που αναπνέει.  Με μοναδικά του όπλα την πονηριά και το πείσμα, ο Σαριέρ δοκιμάζει να αποδράσει και αποτυγχάνει ξανά και ξανά, μέχρι που τον μεταφέρουν στο Νησί του Διαβόλου, μια διαβόητη φυλακή από την οποία κανείς ποτέ δεν είχε καταφέρει να δραπετεύσει... μέχρι τότε. Το αυτοβιογραφικό χρονικό του Ανρί Σαριέρ είναι μια ιστορία απίστευτου θάρρους αλλά κι ένα μοναδικό ντοκουμέντο για τη ζωή των καταδίκων στις σωφρονιστικές αποικίες της Καραϊβικής. Ένας συγκλονιστικός ύμνος στην ελευθερία και στην ανθρώπινη θέληση
ά μ ε σ η δ ρ ά σ η , όλα για α π ό δ ρ α ση!

  2.500 χιλιόμετρα στη θάλασσα, η Τρινιντάντ με τους αμερόληπτους Άγγλους, η Κολομβία και τα υποβρύχια μπουντρούμια της, οι Ινδιάνοι Γκουαχίρος, οι προσπάθειες απόδρασης από την Μπαρανκουίλια, η επιστροφή στο κάτεργο, η Απομόνωση (δύο χρόνια σ' ένα κλουβί θηρίων), οι καινούργιες του προσπάθειες για απόδραση, η ζωή στο κάτεργο με τις "κομπίνες" και τις συναλλαγές όπου όλοι είναι "βουτηγμένοι", η Απομόνωση -δεύτερη φορά!- και, τέλος, ύστερα από δεκατρία χρόνια, η μεγάλη απόδραση, η τελευταία, η καλή. Αλλά σε τι συνθήκες: στη θάλασσα με τους καρχαρίες πάνω σ' ένα σακί με καρύδες κι ύστερα ο ωκεανός, σε μια βάρκα πέντε μέτρα - και το νέο κάτεργο στη Βενεζουέλα! Νομίζεις πώς αυτή τη φορά πια δεν γλιτώνει.


 Π ε τ α λ ο ύ δ α ς  γιατί  δεν ήταν ποτέ εκεί που νόμιζαν κι έφτανε πάντα όταν δεν τον περίμεναν, "πετώντας από λουλούδι σε λουλούδι"....


 Ένα αφιέρωμα στην απίστευτη ιστορία επιβίωσης του ανθρώπου με το ομώνυμο τατού που ενέπνευσε τόσο την ταινία με τον Steve McQueen 1973 όσο και το φιλόδοξο remake με τους Charlie Hunnam και Rami Malek 2018

Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2018

ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, Ολομόναχος

                               Αυτοβιογραφική προφητεία
(από το οπισθόφυλλο)Ένα μυστικό καλά κρυμμένο για πάνω από μισόν αιώνα έρχεται ανέλπιστα στην επιφάνεια για να φωτίσει το αόρατο νήμα που συνδέει τη ζωή του συγγραφέα με εκείνη του πατέρα του.Η σπαρακτική αφήγηση της οικογενειακής ιστορίας αποτελεί ένα Γράμμα στον Πατέρα – μια ετεροχρονισμένη πράξη αποδοχής της άυλης πατρικής κληρονομιάς.Την ίδια στιγμή όμως αποτελεί κι ένα είδος διαθήκης, νουθεσία και ευχή μαζί προς τον δικό του γιο – μια απεγνωσμένη προφητεία ή προκαταβολική απολογία για όσα θα του κληροδοτήσει θέλοντας και μη.

Όλα εξηγούνται πλέον. Κάθεται απέναντί μου και μου χαμογελάει με εκείνο το μισό χαμόγελό του, ένα μείγμα συμπόνιας και σαρκασμού… ...επιτέλους, τον καταλαβαίνω. Ο ανεξιχνίαστος άντρας που με μεγάλωσε, ο άντρας που μίσησα όσο και λάτρεψα, είναι ανοιχτό βιβλίο μπροστά μου. Εντάξει η συμπόνια. Ο σαρκασμός, όμως; θα αναρωτηθεί κανείς και με το δίκιο του. Ο σαρκασμός έχει να κάνει με το ότι μας ενώνουν πολύ περισσότερα από τις ρυτίδες και τη γραμμή των μαλλιών στο μέτωπο. Η στιγμή που τον καταλαβαίνω πια απόλυτα είναι η στιγμή που ανακαλύπτω από τι είμαι φτιαγμένος.


Ρίχνει φαρμάκι ο κόσμος πικρό
και δεν χρωστάει να κάνει καλό
όμως στο τέλος θα δούνε ποιος είμαι εγώ…


Τη λέξη αλήθεια μού εβγαλε η ανάγνωση του πεζογραφήματος
και ετυμολογικά και εννοιολογικά και φιλοσοφικά.
Α+λανθάνω= αυτό,αυτά που δεν μπορούμε να ξεχάσουμε, δεν πρέπει να ξεχάσουμε...
που νομίζουμε ότι μάς διαφεύγουν την προσοχή μας αλλά είναι ριζωμένα μέσα μας...
Οι καταβολές μας, η φύση μας, το DNA μας, οι κληρονομιές μας που είναι μία ή πολλές πραγματικότητες που τελικά τις κληροδοτούμε εκούσια /ακούσια στους επιγόνους μας.
Συγκινήθηκα από το ξεδίπλωμα της αλήθειας και την ολοκλήρωση της οικογενειακής ιστορίας που δείχνει την άρρηκτη συνοχή παρόντος-παρελθόντος-μέλλοντος.
Ποιος  αμφιβάλλει πώς όσο μεγαλώνουμε , μοιάζουμε στους γονείς μας και τελικά στον εαυτό μας;
Συμπόνια και σαρκασμός ...μίσος και λατρεία για τον πατέρα. Νόμιζε ότι βάδιζε μόνος, ολομόναχος αλλά πατούσε στα ίδια χνάρια-πατήματα του πατέρα του. Βέβαια φορώντας άλλο Νο παπούτσια 42 κι όχι 41 (σελ. 91)Με στένευαν τα παπούτσια σου....κατέληξα να γράφω την ιστορία σου...που δεν μπορούσα να φανταστώ ότι είναι η δική μου ιστορία...
Ψευδαίσθηση ότι ξε - φεύγουμε, ότι παίρνουμε άλλο δρόμο, ότι είμαστε ολομόναχοι. Ασφυκτικό και αληθινό ότι δεν είμαστε άλλοι...
σελ.88 η μεγαλύτερη ανακάλυψη είναι οι τοίχοι
που ενώνουν και χωρίζουν!

Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2018

Αυτοβιογραφία του Andrea Bocelli (στα ιταλικά)

«The Music of Silence», ένα έργο που βασίζεται στη ζωή και το έργο του (αυτοβιογραφία), 2002


Ο Andrea Bocelli γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1958, στο Lajatico, ένα χωριό της Πίζα, στην Ιταλία. Από τη ηλικία των 12 ετών έμεινε τυφλός, λόγω ενός ατυχήματος σε ποδοσφαιρικό αγώνα, σε συνδυασμό με την προδιάθεση γλαυκώματος που είχε. Οι γονείς του προσπαθούσαν να κάνουν το καλύτερο γι’ αυτόν, ειδικά μετά από εκείνο το μοιραίο απόγευμα. Η όρασή του μπορούσε να καταστραφεί ολοκληρωτικά με ένα μικρό χτύπημα στο κεφάλι, όπως και έγινε. Από μικρή ηλικία έμαθε εκκλησιαστικό όργανο και πιάνο και έπειτα, φλάουτο και σαξόφωνο.  Το 1970 κέρδισε τον πρώτο του διαγωνισμό τραγουδιού με το τραγούδι “O sole mio”, το οποίο μέχρι σήμερα δεν λείπει από το ρεπερτόριό του. Ακολουθεί μια περίοδος, κατά την οποία, απογοητευμένος και πεπεισμένος πως, δε μπορεί να έχει σπουδαία πορεία στη μουσική, αποφασίζει να σπουδάσει νομική. Άσκησε για ένα χρόνο τη δικηγορία, μέχρι που συνάντησε τον Franco Corelli, έναν από τους σπουδαιότερους τενόρους στη ιστορία της όπερας, o οποίος υπήρξε το πρότυπό του και τον ενέπνευσε από την πρώτη κιόλας φορά που τον άκουσε.  O Corelli τον άκουσε να τραγουδά και τον πήρε μαζί του ως μαθητή.  Εκείνος, για να καταφέρει να ανταποκριθεί στα ακριβά δίδακτρα, ξεκίνησε να τραγουδά σε ένα piano-bar.  Εκεί, γνώρισε τη γυναίκα του Enrica και μαζί της έκανε τους δύο γιους του, Amos (1995) και Matteo (1997).
Ο Luciano Bettarini ήταν ο δεύτερος δάσκαλός του και έκανε μαθήματα φωνητικής μαζί του, μέχρι το θάνατό του το 1997.
Από το 1992, αρχίζουν να χτίζονται τα θεμέλια της καριέρας του. Το 1994 κέρδισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη στο φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, με το τραγούδι “Il Mare Calmo De La Sera''.Ο γνωστός ροκ σταρ Zucchero μαζί με τον Bono, των U2 κάνουν οντισιόν ψάχνοντας έναν τενόρο για να πείσουν τον Lucciano Pavarotti να τραγουδήσει μαζί τους. Όταν ο Pavarotti άκουσε τον Bocelli σε ένα ντέμο, είπε πως κανένας δεν θα μπορούσε να τραγουδήσει καλύτερα από αυτόν τον νέο, που τραγουδά με την ψυχή, και αφού τον γνώρισε ξεκίνησε μεταξύ τους μια βαθιά φιλία που κράτησε μέχρι το θάνατό του.
Παρ’ όλ’ αυτά το ντουέτο Zucchero-Pavarotti έγινε, με το κομμάτι ”Miserere”. Στην περιοδεία του Zucchero το 1993 o Bocelli τον συνοδεύει, ερμηνεύοντας το μέρος του Pavarotti στο ”Miserere” και την διάσημη άρια ”Nessun Dorma” από την όπερα ”Turandot” του Puccini, με την οποία καταχειροκροτείται και αρχίζει η αναγνώρισή του απέ το κοινό. Μετά από την περιοδεία κάνει το ντεμπούτο του στην κλασσική μουσική με ένα κοντσέρτο στο Reggio της Emilia.
 Το 1998 επιλέχθηκε ανάμεσα στους 50 πιο όμορφους ανθρώπους του κόσμου, από το περιοδικό People. Οι συναυλίες, οι περιοδείες και οι ηχογραφήσεις του σημειώνουν τεράστια επιτυχία. Παρόλο που έχει εμφανιστεί σε όλον τον κόσμο, η σχέση του με τη γενέτειρά του παραμένει ιδιαίτερη. Από το 2006 λειτουργεί εκεί το υπαίθριο “Θέατρο της σιωπής”, όπου ο Bocelli κατέχει τη θέση του επίτιμου προέδρου και εμφανίζεται για μία μόνο βραδιά μέσα στον Ιούλιο, πλαισιωμένος από σπουδαίους καλλιτέχνες. Το 1999 τραγουδά μαζί με την Celine Dion το ”The Prayer”, το οποίο τραγούδησε ο ίδιος, πρώτα σε σόλο εκδοχή για την ταινία κιν. σχεδίων ‘Quest for Camelot”.

Αν τον ρωτήσετε πώς αισθάνεται που σχεδόν ποτέ δεν αντίκρισε το φώς της μέρας, θα σας απαντήσει με μια φράση από το αγαπημένο του παιδικό μυθιστόρημα ”Μικρός Πρίγκηπας” του Antoine de Saint-Exupery: ”Βλέπεις καθαρά μόνο μέσα από την καρδιά σου. Τα ουσιαστικά πράγματα είναι αόρατα στο μάτι”.
Είναι ο τενόρος που χτίζει γέφυρες ανάμεσα στην κλασική και τη σύγχρονη μουσική!!!
“Αν ο Θεός είχε φωνή, θα έμοιαζε με του Andrea Bocelli” – Celine Dion

Κυριακή 15 Ιουλίου 2018

Αυτοβιογραφία του ΓΙΟΣΙ ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ - Η ζούγκλα (ταινία)- Προορισμός η Βολιβία Λατινική Αμερική

Η ανθρώπινη αντοχή έχει όρια; Η ζούγκλα φιλόξενη ή άξενη;Συχνά ανατριχιαστική η επιβίωση όπως και ο ρεαλισμός και ο ορθολογισμός σαν άποψη και σαν modus vivendi!

Ο Γιόσι Γκίνσμπεργκ είναι ενδιαφέρουσα φιγούρα. Το 1981, αμέσως μετά τη θητεία του στον ισραηλινό στρατό, και ενάντια στη θέληση των γονιών του, πραγματοποιεί επικίνδυνο ταξίδι στη ζούγκλα της Βολιβίας. Καταφέρνοντας να επιβιώσει ύστερα από τρεις εβδομάδες αβοήθητος, επέστρεψε στο ίδιο μέρος ύστερα από μια δεκαετία και εγκαταστάθηκε για χρόνια. Όταν ο Γιόσι χωρίστηκε από την ομάδα των φίλων του και χάθηκε στην ζούγκλα της Βολιβίας, βρέθηκε μόνος σε ένα εξαιρετικά αφιλόξενο και γεμάτο κίνδυνους περιβάλλον στο οποίο κατόρθωσε να επιβιώσει για τρεις ολόκληρες εβδομάδες πριν διασωθεί –σαν από θαύμα όπως λέει ο ίδιος.


Ο σκηνοθέτης Γκρεγκ Μακλίν γυρίζει σε αυθεντικές, μαγευτικές τοποθεσίες (αν και δεν βρίσκονται όλες στη Νότιο Αμερική) πετυχαίνοντας έτσι να ζωντανέψει το άγριο περιβάλλον όπου βρέθηκε ο ήρωάς του. Ο δε Ράντκλιφ, έχοντας χάσει και μπόλικα κιλά για τις ανάγκες του ρόλου, τα πηγαίνει αρκετά καλά ερμηνεύοντας τον κεντρικό χαρακτήρα του Γιόσι και παίζοντας σε μεγάλο μέρος της ταινίας ουσιαστικά μόνος.

Σήμερα ζει στην Αυστραλία και αποτελεί σημαίνουσα φιγούρα των περιβαλλοντικών κινημάτων αλλά και έμπνευση για όσους αγαπούν τις εξορμήσεις στην άγρια φύση.