ΣΕΙΚΙΛΟΣ: Η πρώτη μουσική σύνθεση με επικούρεια σφραγίδα

 

Ο Επιτάφιος του Σείκιλου 200μ.Χ. ένα μικρό τραγούδι χαραγμένο σε μια μαρμάρινη κυλινδρική στήλη, έχει ύψος 40 εκατοστά και περιέχει στην κοινή ελληνική της ελληνιστικής εποχής ένα επίγραμμα δώδεκα λέξεων και ένα μέλος (τραγούδι) δεκαεφτά λέξεων μαζί με τη μουσική του. 

ΕΙΚΩΝ Η ΛΙΘΟΣ ΕΙΜΙ. ΤΙΘΗΣΙ ΜΕ ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΝΘΑ ΜΝΗΜΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥ ΣΗΜΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΝ

 Εγώ η πέτρα είμαι μια εικόνα. Με έβαλε εδώ ο Σείκιλος ως διαχρονικό σήμα αθάνατης μνήμης

 Στη μέση υπάρχουν οι στίχοι του τραγουδιού μαζί με τα σύμβολα της μελωδίας, φρυγικού τύπου:  

 ΟΣΟΝ ΖΗΣ ΦΑΙΝΟΥ,
ΜΗΔΕΝ ΟΛΩΣ ΣΥ ΛΥΠΟΥ.

ΠΡΟΣ ΟΛΙΓΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΖΗΝ, 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ. 

Όσο ζεις λάμπε,

 καθόλου μη λυπάσαι. 

Για λίγο διαρκεί η ζωή, 

ο χρόνος απαιτεί την πληρωμή του.

Στο κάτω μέρος της στήλης διαβάστηκε  στην αρχή ως μία αφιέρωση: ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΥΤΕΡ(-ΠΗΙ) Ο Σείκιλος στην Ευτέρπη, αλλά δεν έγινε ποτέ κατανοητό εάν πρόκειται για τη σύζυγο, την ερωμένη, τη φίλη, την αδελφή, την κόρη του, ή τη Μούσα της μουσικής.  Τελικά όμως, λόγω της κομμένης και φθαρμένης  στήλης, είχε αφαιρεθεί και "σβηστεί" η εξής λέξη από την υποτιθέμενη "αφιέρωση" : "ΖΕΙ". Ως εκ τούτου, αποσαφηνίζεται ως: "ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΥΤΕΡ(-ΠΟΥ) ΖΕΙ" (δηλ. "Ο Σείκιλος του Ευτέρπου ζεί").Ο Σείκιλος λοιπόν αφιερώνει την εν λόγω επιτύμβια στήλη στον ίδιο του τον εαυτό μεταθάνατον  "του Ευτέρπου", προφανώς πατρώνυμο, υπαινισσόμενος έτσι ότι ο ίδιος θα ζει αιώνια στην ανθρώπινη μνήμη.

 3ος αι. μ. Χ. ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ  και  Επικούρεια η ευχή για  ηδονή της ζωής στις πρώτες νότες του κόσμου !!! 

Η επιτύμβια στήλη ανακαλύφθηκε το 1883 στην τουρκική πόλη Αϊδίνι σύγχρονο όνομα των αρχαίων Τράλλεων. Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής καταστροφής του 1922 η στήλη χάθηκε και πολλά χρόνια αργότερα ξαναβρέθηκε σε έναν κήπο τουρκικού σπιτιού. Η ιδιοκτήτρια του σπιτιού είχε κόψει τη βάση της στήλης για να την χρησιμοποιήσει ως βάζο για λουλούδια, πράγμα το οποίο και φαίνεται να προκάλεσε και ορισμένη από την φθορά του κάτω μέρους της στήλης, σε συνδυασμό με το πέρασμα του χρόνου. Εκεί οφείλεται και η προαναφερθείσα παρεξήγηση μεταξύ των μελετητών, σχετικά με την κατεύθυνση της αφιέρωσης, όχι σε κάποια θηλυκή παρουσία, αλλά στον ίδιο τον Σείκιλο. Σήμερα η στήλη φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας στην Κοπεγχάγη. Πιστά αντίγραφά του υπάρχουν σε διάφορα μουσεία.

ΝΑΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΑ-ΜΙΛΗΤΟΣ
Τα Δίδυμα/Βραγχίδαι βρίσκονται στα δυτικά παράλια της σύγχρονης Τουρκίας, στη θέση της νεότερης πόλης Didim, περίπου 20 χλμ. νότια από την αρχαία Μίλητο. Εκεί υπήρχε ιερό και μαντείο του Απόλλωνα, το οποίο συνδεόταν με τη Μίλητο μέσω ενός λιθόστρωτου δρόμου. Η Ιερά Οδός διερχόταν από ένα μικρό λιμάνι, τον Πάνορμο, απ’ όπου συνήθως κατέφθαναν οι ξένοι προσκυνητές του μαντείου. Το τελευταίο αυτό τμήμα της πομπικής οδού το στόλιζαν αγάλματα που χρονολογούνται στην Αρχαϊκή εποχή.Τα Δίδυμα αποτελούσαν ένα από τα μεγαλύτερα ιερά της Μικράς Ασίας. Περιλάμβανε ένα από τα πιο φημισμένα μαντεία του αρχαίου κόσμου, ανάλογης σημασίας με το μαντείο των Δελφών στην κυρίως Ελλάδα, ενώ ο ναός, που ήταν ευρύτερα γνωστός ως Διδυμαίο, ήταν από τα σημαντικότερα μνημεία της Αρχαιότητας. Μολονότι οι αρχαίοι συγγραφείς μνημονεύουν μόνο το ναό του Απόλλωνα, επιγραφικές μαρτυρίες και έργα τέχνης της Ελληνιστικής περιόδου και των Αυτοκρατορικών χρόνων υποδεικνύουν την ύπαρξη και άλλων λατρειών, μεταξύ των οποίων της Άρτεμης, του Δία, της Λητώς, της Εκάτης, της Αφροδίτης και της Τύχης.

Στις αρχές του 14ου αι. μ.Χ. η περιοχή περιήλθε στην κυριαρχία των Σελτζούκων Τούρκων.

Στη συνέχεια ένας σεισμός το 1493 κατέστρεψε το ναό του Απόλλωνα και το χωριό εγκαταλείφθηκε. Περίπου 300 χρόνια αργότερα στο χωριό επανεγκαταστάθηκαν Έλληνες, που χρησιμοποιούσαν τα σπασμένα αρχαία κτήρια ως λατομεία.

https://www.youtube.com/watch?v=hWLU4KAgLx 

Τα μεγάλα πνεύματα της εποχής μας όπως ο Τούρκος ΛΙΒΑΝΕΛΙ καλεί την Ελληνίδα ΜΠΕΤΤΥ ΧΑΡΛΑΥΤΗ κάτω από τον ίδιο παγκόσμιο ουρανό της μουσικής να σκορπίσει στα πέρατα του κόσμου τη μαγευτική χαρά της ζωής μέσα σε ένα μαγευτικό ιερό τόπο κορυφώνοντας τις αρχαίες νότες  για τη φθαρτή θνητή ζωή όλων των ανθρώπων. 

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ -ΥΠΑΡΧΩ

Ο ΒΑΡΔΟΣ του νταλκά,του σεβντά, του καημού και του λυγμού, γιατί  

 ΥΠΑΡΧΕΙ μέσα στα μάτια σου που κλαίνε, μέσα στα χείλη σου που καίνε 

και θα υπάρχει στα τραγούδια που θα ακούμε.

Ο ΘΡΥΛΟΣ που δεν θα σβήσει όσο ΥΠΑΡΧΕΙ Ελλάδα γιατί τραγουδάει μέσα από τα σωθικά του ταξίδια και ναυάγια σε όλη τη Μεσόγειο καθώς σαν τον αετό είχε φτερά κι αν ένα χέρι λατρεμένο ένα χέρι λατρευτό του  τα κόβει τα φτερά του για να μη ψηλά πετά ...μες στη ζωή μες στη ζωή θα τ' αγαπώ ό τι και να μου 'χει κάνει όλα του τα συγχωρώ με φτερούγες τσακισμένες πάντα εγώ θα τ' αγαπώ. 

Ο ΜΥΘΟΣ που μεγαλώνει γενιές και γενιές αποδεικνύοντας  ότι ΥΠΑΡΧΕΙ και ο άντρας που κλαίει γιατί  γυμνός ξεκίνησε, πηγαίνει μόνος ,σπίτι του είναι ο δρόμος και τραγούδι του ο πόνος, αλλά κι αν χιονίζει και αν βρέχει, τ' αγριολούλουδο αντέχει.

 Η ΨΥΧΑΡΑ που δεν θα μπορούσαν γυναικείες φωνές να σπαράξουν  βαριά και εύθραυστα όπου ΥΠΑΡΧΟΥΝ ρεματιές και απ' την καρδιά  βγαίνουν φωτιές...Πάρε τα 'χνάρια να με βρεις και σώσε με αφού μπορείς.

 Ο  ΣΤΕΝΤΟΡΑΣ του λαϊκού μας τραγουδιού  σαν το μυθικό ήρωα με  φωνή 50 ανδρών  ΥΠΑΡΧΕΙ με την στεντόρεια φωνή για να τερματίζει  τη συγκίνηση συναισθημάτων, μολονότι  στο θολωμένο του μυαλό ο κόσμος είναι μια σταλιά, κάτι σκιές απ' τα παλιά και κάποιο πάθος του τρελού.Του θολωμένου του μυαλού τους εφιάλτες τραγουδά κι αν επίκρανε ως εδώ, φταίει το πάθος του τρελού, του θολωμένου του μυαλού.

 Ο ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ ΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ στο ΧΡΗΣΤΟ ΜΑΣΤΟΡΑ και του ψιθυρίζει

Δεν είσαι εσύ σαν τις άλλες αγάπες
Που καρφώνουν στις πλάτες το μαχαίρι κρυφά
Δεν είσαι εσύ μια φωτιά που θ' ανάψεις
Τη ζωή μου να κάψεις και να φύγεις μετά

....

Είσαι εσύ για μένα
Της ζωής μου η αρχή
Τώρα πια με σένα
Η καρδιά μου ξαναζεί

υγ. Ο ΣΤΕΛΑΡΑΣ στον υπερθετικό βαθμό ΥΠΑΡΧΕΙ στους βιοπαλαιστές, στους ξενιτεμένους, στους πονεμένους, στους προδομένους, στους γνήσιους Ανθρώπους γιατί

Η ζωή μας  όλη είναι μια ευθύνη
Όλα μας  τα παίρνει τίποτα δε δίνει
Η ζωή μας όλη είναι μια θυσία
Που σκοπό δεν έχει ούτε σημασία

Η ζωή μας όλη είναι ένα τσιγάρο
Που δεν το γουστάρουμε κι όμως το φουμάρουμε
Κι όταν γίνει η γόπα κέρασμα στο χάρο
Όταν έρθει η ώρα και τόνε τρακάρουμε...

 

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ ΥΠΑΡΞΗ!

Αγάπη... κάθε είδους!

Η αγάπη πάντα εμπνέει! Πόσο μάλλον, όταν πρόκειται για υπέροχους εφήβους!
Τα παιδιά διάλεξαν τραγούδια, πίνακες ζωγραφικής, αποκάλυψαν συναισθήματα, εξέφρασαν την τρυφερότητά τους.
Σας ευχαριστώ, Α4, για την δροσιά και την ομορφιά της ψυχής σας, που μοιραστήκατε μαζί μου!

Αγάπη

Αυτοβιογραφία του Andrea Bocelli (στα ιταλικά)

«The Music of Silence», ένα έργο που βασίζεται στη ζωή και το έργο του (αυτοβιογραφία), 2002

Ο Andrea Bocelli γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1958, στο Lajatico, ένα χωριό της Πίζα, στην Ιταλία. Από τη ηλικία των 12 ετών έμεινε τυφλός, λόγω ενός ατυχήματος σε ποδοσφαιρικό αγώνα, σε συνδυασμό με την προδιάθεση γλαυκώματος που είχε. Οι γονείς του προσπαθούσαν να κάνουν το καλύτερο γι’ αυτόν, ειδικά μετά από εκείνο το μοιραίο απόγευμα. Η όρασή του μπορούσε να καταστραφεί ολοκληρωτικά με ένα μικρό χτύπημα στο κεφάλι, όπως και έγινε. Από μικρή ηλικία έμαθε εκκλησιαστικό όργανο και πιάνο και έπειτα, φλάουτο και σαξόφωνο.  Το 1970 κέρδισε τον πρώτο του διαγωνισμό τραγουδιού με το τραγούδι “O sole mio”, το οποίο μέχρι σήμερα δεν λείπει από το ρεπερτόριό του. Ακολουθεί μια περίοδος, κατά την οποία, απογοητευμένος και πεπεισμένος πως, δε μπορεί να έχει σπουδαία πορεία στη μουσική, αποφασίζει να σπουδάσει νομική. Άσκησε για ένα χρόνο τη δικηγορία, μέχρι που συνάντησε τον Franco Corelli, έναν από τους σπουδαιότερους τενόρους στη ιστορία της όπερας, o οποίος υπήρξε το πρότυπό του και τον ενέπνευσε από την πρώτη κιόλας φορά που τον άκουσε.  O Corelli τον άκουσε να τραγουδά και τον πήρε μαζί του ως μαθητή.  Εκείνος, για να καταφέρει να ανταποκριθεί στα ακριβά δίδακτρα, ξεκίνησε να τραγουδά σε ένα piano-bar.  Εκεί, γνώρισε τη γυναίκα του Enrica και μαζί της έκανε τους δύο γιους του, Amos (1995) και Matteo (1997).
Ο Luciano Bettarini ήταν ο δεύτερος δάσκαλός του και έκανε μαθήματα φωνητικής μαζί του, μέχρι το θάνατό του το 1997.
Από το 1992, αρχίζουν να χτίζονται τα θεμέλια της καριέρας του. Το 1994 κέρδισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη στο φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, με το τραγούδι “Il Mare Calmo De La Sera''.Ο γνωστός ροκ σταρ Zucchero μαζί με τον Bono, των U2 κάνουν οντισιόν ψάχνοντας έναν τενόρο για να πείσουν τον Lucciano Pavarotti να τραγουδήσει μαζί τους. Όταν ο Pavarotti άκουσε τον Bocelli σε ένα ντέμο, είπε πως κανένας δεν θα μπορούσε να τραγουδήσει καλύτερα από αυτόν τον νέο, που τραγουδά με την ψυχή, και αφού τον γνώρισε ξεκίνησε μεταξύ τους μια βαθιά φιλία που κράτησε μέχρι το θάνατό του.
Παρ’ όλ’ αυτά το ντουέτο Zucchero-Pavarotti έγινε, με το κομμάτι ”Miserere”. Στην περιοδεία του Zucchero το 1993 o Bocelli τον συνοδεύει, ερμηνεύοντας το μέρος του Pavarotti στο ”Miserere” και την διάσημη άρια ”Nessun Dorma” από την όπερα ”Turandot” του Puccini, με την οποία καταχειροκροτείται και αρχίζει η αναγνώρισή του απέ το κοινό. Μετά από την περιοδεία κάνει το ντεμπούτο του στην κλασσική μουσική με ένα κοντσέρτο στο Reggio της Emilia.
 Το 1998 επιλέχθηκε ανάμεσα στους 50 πιο όμορφους ανθρώπους του κόσμου, από το περιοδικό People. Οι συναυλίες, οι περιοδείες και οι ηχογραφήσεις του σημειώνουν τεράστια επιτυχία. Παρόλο που έχει εμφανιστεί σε όλον τον κόσμο, η σχέση του με τη γενέτειρά του παραμένει ιδιαίτερη. Από το 2006 λειτουργεί εκεί το υπαίθριο “Θέατρο της σιωπής”, όπου ο Bocelli κατέχει τη θέση του επίτιμου προέδρου και εμφανίζεται για μία μόνο βραδιά μέσα στον Ιούλιο, πλαισιωμένος από σπουδαίους καλλιτέχνες. Το 1999 τραγουδά μαζί με την Celine Dion το ”The Prayer”, το οποίο τραγούδησε ο ίδιος, πρώτα σε σόλο εκδοχή για την ταινία κιν. σχεδίων ‘Quest for Camelot”.

Αν τον ρωτήσετε πώς αισθάνεται που σχεδόν ποτέ δεν αντίκρισε το φώς της μέρας, θα σας απαντήσει με μια φράση από το αγαπημένο του παιδικό μυθιστόρημα ”Μικρός Πρίγκηπας” του Antoine de Saint-Exupery: ”Βλέπεις καθαρά μόνο μέσα από την καρδιά σου. Τα ουσιαστικά πράγματα είναι αόρατα στο μάτι”.
Είναι ο τενόρος που χτίζει γέφυρες ανάμεσα στην κλασική και τη σύγχρονη μουσική!!!
“Αν ο Θεός είχε φωνή, θα έμοιαζε με του Andrea Bocelli” – Celine Dion