το όνειρο ενός γελοίου ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ και ΣΕΡΒΕΤΑΛΗΣ

 

Ο Ντοστογιέφσκι  το 1877 περιγράφει έναν άνθρωπο, ίσως τον εαυτό του, να γίνεται περίγελος των υπολοίπων επειδή μοιάζει σαν τον τρελό του χωριού. Ένας κόσμος εχθρικός για τον άνθρωπο, κενός από αξίες και ιδανικά, αλλά μετά από ένα όνειρο ,αγώνας για μια ζωή γεμάτη ευτυχία,  αγάπη, χαρά.                                                   ΠΡΕΠΕΙ να βασανιστείς για να μάθεις ποιος είσαι!!!

Το όνειρο ενός γελοίου ή η γελοιότητα ενός ονείρου 

η στιγμή της απόφασης ή η στιγμή της αυτοκτονίας 

καταγραφή ή περιγραφή ή  διαγραφή ζωής

κυμαίνονται όλα ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο 

προσπαθώντας να αντικρίσεις την αλήθεια τη δική σου ή όλου του κόσμου...

γροθιά στο στομάχι η θεατρική παράσταση με ένα κείμενο τόσο πυκνό και μια σκηνοθεσία τόσο βαριά...

η ερμηνεία του Σερβετάλη το 2022 συγκλονιστική, βιωματική, αποκαλυπτική

ένας κόσμος τόσο υπερβατικός που γίνεται ρεαλιστικός 

ίσως με το νερό της σκηνής να συμβολίζει το ανακάτεμα των σκέψεων ή 

ίσως προσπαθεί να ξεπλύνει όλες τις βρωμιές της ζωής του καθενός αλλά και την κατάντια της ίδιας της κοινωνίας μας! 

Χρειάζεται να αγαπήσουμε αυτούς που μάς κοροϊδεύουν !!

Άραγε μόνο ένας γελοίος άνθρωπος μπορεί να παλέψει για να κάνει  το όμορφο όνειρό του πραγματικότητα; 

Ο ταχυδρόμος του Γ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ

 

 Ο ταχυδρόμος που μοίραζε γράμματα, που κόντεψε να γίνει δάσκαλος, που απέτυχε στο μάθημα της αυτογνωσίας,

απλός, γνήσιος, τίμιος, εργατικός, συνεπής 

όπως και η γλώσσα του μυθιστορήματος. 

Ο ήρωας

της καθημερινότητας που δουλεύει στο ορεινό Ρέθυμνο με χιόνι και με καύσωνα

όπως όλοι οι δευτεραγωνιστές του και η γυναίκα του που μετά από ένα χρόνο...

Αυτός που εκτελεί το χρέος του

χωρίς πολλά λόγια 

χωρίς να σπάει τα ήθη και τις παραδόσεις της εποχής του 1950-60...

ΟΜΩΣ δεν έχει δική του γνώμη

δεν ξέρει πώς να αγαπάει 

δεν μπορεί να μαλώνει, να διαφωνεί, να εναντιώνεται....

 

 Πώς γίνεται ένας ατόφιος χαρακτήρας να είναι τόσο αδύναμος;;

 

 

Η αγάπη και οι δυνατότητές της, οι αυστηροί περιορισμοί των εθίμων στα υψόμετρα των βουνών, η μνήμη, ο έρωτας και ο θάνατος αναπτύσσονται με μια γλώσσα ποιητική, σπάνιας ωριμότητας στην πεζογραφία μας - μιας γλώσσας που δεν αφήνει περιθώρια στη συγκίνηση να "καταπιεί" την αφήγηση. Η γλώσσα γίνεται και αυτή πρωταγωνίστρια του βιβλίου, επαναφέροντας με ορμή το ερώτημα περί της αυθεντικής λογοτεχνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΠΑΛΟΜΑΣ, Ένας γιος

Τελικά τα προβλήματα και το βιβλίο δεν ήταν αφιερωμένο στο γιο αλλά στον πατέρα του γιου.
Η αλήθεια σώζει. Μόνο η αλήθεια μπορεί να θεραπεύσει ψυχές και συνειδήσεις. Η ψυχολόγος
Μαρία από τις ζωγραφιές του Γκίγε έφθασε στην παθολογική σχέση μάνας- γιου αλλά και στο ψέμα του πατέρα. Μια απώλεια δεν εξωραϊζεται. Ένας θάνατος αγαπημένου προσώπου δεν καλύπτεται με πλαστά γράμματα που φτάνουν κάθε Πέμπτη από το Ντουμπάι.  Όταν ένα παιδί δημοτικού χάνει το χάδι της μάνας τουλάχιστον πρέπει να έχει την αγκαλιά του πατέρα. Δεν υπάρχει υποκατάστατο του γονιού. Υπάρχει ΟΜΩΣ η αγάπη του άλλου γονιού κι αυτή αναπληρώνει, συμπληρώνει, ζεσταίνει, θεραπεύει, βοηθάει, επουλώνει.  Η ΑΛΗΘΕΙΑ δεν μικραίνει αλλά δεν βαθαίνει το κενό. Η εμμονή με την Μαίρη Πόπινς και μία μόνο συμμαθήτρια-φίλη Ναζία κάνουν χαρούμενο τον Γκίγιε όχι όμως ευτυχισμένο.  

Οι οπτικές των διαφορετικών αφηγητών υποδηλώνουν ότι ο Ισπανός συγγραφέας είναι και καλός ψυχογράφος διαθέτοντας ξεχωριστό βυθόμετρο για τον ψυχισμό μικρών και μεγάλων, πατέρα και γιου, πρωταγωνιστών και αναγνωστών.

ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

Ο Κρίστοφερ Μπουν  είναι ένας παράξενος νέος υψηλής λειτουργικότητας συνδρόμου Asperger και το μυαλό του δουλεύει με τρόπο ιδιαίτερο. Ξέρει πάρα πολλά για τα μαθηματικά και πολύ λίγα για τους ανθρώπους. Του αρέσει να φτιάχνει κάρτες και σχεδιαγράμματα, λατρεύει τα αστυνομικά μυθιστορήματα και το κόκκινο χρώμα. Δεν του αρέσει το κίτρινο και το καφέ, δεν αντέχει να τον αγγίζουν και δεν μπορεί να πει ψέματα. Ένα βράδυ βρίσκει νεκρό το σκύλο της γειτόνισσας του και αποφασίζει να ξεδιαλύνει το μυστήριο. Ξέρει τους πρώτους αριθμούς στα μαθηματικά αλλά δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει μεταφορά.

Υπερβαίνει τον αυτιστικό εαυτό του δείχνοντας τον δικό μας εαυτό γονέα, έφηβο, δάσκαλο που ίσως δεν αντέχουμε  τις  υπερβάσεις....Ή μήπως μπορούμε;;;

 «Ένας άνθρωπος που σκοτώνει έναν σκύλο είναι επικίνδυνος, ακόμη κι αν είναι ο μπαμπάς σου», λέει ο Κρίστοφερ και αποφασίζει να φύγει για πρώτη φορά μόνος του από το σπίτι και να αναζητήσει τη μητέρα του, επειδή δεν αισθάνεται πια ασφαλής σε αυτό. Εισχωρεί σε μια μεγάλη περιπέτεια -το να βρει το μετρό, να βγάλει εισιτήριο, να κυκλοφορήσει σε μια μεγαλούπολη. Δεν είναι ο γονιός, που δεν εμπιστεύεται το παιδί, αλλά το παιδί που δεν εμπιστεύεται τον γονιό.


Μια παράσταση που εκτός του ότι δίνει μια εύγλωττη εμπειρία γι’ αυτόν καθ’ αυτόν τον αυτισμό, μας θυμίζει ότι η Τέχνη μπορεί -αν θέλει- να προχωράει μπροστά τον πολιτισμό, τον τρόπο που ζούμε, που σχετιζόμαστε, που κατανοούμε, που υπάρχουμε.

Λέο Μπουσκάλια, Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις

Είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο. Είναι ένα βιβλίο που είναι αδύνατο να μην σε επηρεάσει όσες φορές και να το διαβάσεις, καθώς κάθε φορά που θα το διαβάζεις, θα έχεις νέες εμπειρίες, γνώσεις οπότε θα κερδίζεις διαφορετικά πράγματα κάθε φορά. Σε κάνει να βλέπεις τη ζωή από διαφορετική οπτική γωνία. Όσο απογοητευμένος κι αν νιώθεις, αλλάζεις. Θυμάσαι πράγματα που ήξερες και δεν τους έδινες σημασία. Μαθαίνεις πράγματα που δεν ήξερες για τον εαυτό σου αλλά και για τον κόσμο γύρω σου. Είναι ένα βιβλίο πολύ απλά γραμμένο, ένα βιβλίο σύμβουλος για κάθε περίσταση της ζωής, για κάθε εποχή, για κάθε ηλικία.Σου φτιάχνει τη διάθεση, σε γεμίζει με αποφασιστικότητα, αισιοδοξία, θάρρος.Σε παρακινεί να βρεις τον εαυτό σου, να παλέψεις για τα όνειρά σου, να διεκδικήσεις τα δικαιώματα που σου ανήκουνκαι να νιώθεις πάντα ελεύθερος και όχι καταπιεσμένος.

''Η ζωή είναι ένα φαγοπότι και οι πιο πολλοί ηλίθιοι πεθαίνουν από την πείνα''
'' Ω Θεέ μου, να φτάσει κανείς στο σημείο του θανάτου μόνο και μόνο για να καταλάβει πως δεν έζησε ποτέ΄΄Δεν έκανες ποτέ τίποτα.Ποτέ δεν έζησες κάτι έντονα.Ποτέ δεν γέλασες.Ποτέ δεν έκλαψες. Ποτέ δεν ένιωσες απελπισία.Τα αρνείσαι όλα αυτά τα πράγματα, τα σπρώχνεις μακριά και ζεις στη χώρα του ΠΟΤΈ. Σε μια ψευδαίσθηση...

ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑ, Β1, Διαβάζοντας ένα βιβλίο για τη φιλοσοφία...μου

ΚΛΑΡΙΣΕ ΛΙΣΠΕΚΤΟΡ και ΦΡΙΝΤΑ ΚΑΛΟ

 Η Μακκαμπέα, όπως και η συγγραφέας, στα προάστια του Ρίο ντε Τζανέιρο μάχεται με την ανικανότητα και την λιγοψυχία που την διακατέχει και αγωνίζεται να αποδεχτεί πως είναι ήδη αγκαλιά με τον θάνατο. “Γιατί είναι κάτι ώρες που ο άνθρωπος έχει ανάγκη έναν τοσοδούλη θάνατο και ούτε που το ξέρει”.

 Η Έλεν Σίξου υπογραμμίζει την ιδιοσυγκρασία της συγγραφέως : “Την τελευταία μέρα πριν το θάνατό του, ο συγγραφέας κάθεται στην άκρη της γης, με τα πόδια του να κρέμονται στον άπειρο αιθέρα και κοιτάζει τα άστρα. Την επόμενη θα είναι και εκείνος ένα ακόμα αστέρι ανάμεσα στα άλλα, ένα μόριο ανάμεσα στα άπειρα μόρια. Η τελευταία μέρα είναι όμορφη για όποιον ξέρει να τη ζήσει, είναι μία απ’ τις πιο όμορφες μέρες της ζωής”.
“Το αίμα είναι το μυστικό του καθενός, η ζωογόνος τραγωδία του”.
“Δεν λέγονται τα πάντα γιατί το παν είναι ένα κούφιο τίποτα”.
“Το πρόσωπο είναι πιο σημαντικό από το σώμα γιατί το πρόσωπο δείχνει τι αισθάνεται κανείς”.

H αντισυμβατική καλλονή λογοτέχνις

Η Κλαρίσε Λισπέκτορ (1920 - 1977) συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σημαντικότερες λογοτεχνικές φωνές της Βραζιλίας. Η καλογυαλισμένη σύζυγος διπλωμάτη ήταν στα ενδότερα μια σκαπανέας της γραφής. Είναι μια μάγισσα της γραφής. Ο μύθος της ενισχύεται όσο περνάει ο καιρός. Το πρώτο μέρος του βιβλίου σε πιάνει από το λαιμό, δεν σ’ αφήνει να ανασάνεις και σου κλέβει για πάντα την καρδιά. Ποια είναι αυτή που τολμά να γράφει έτσι; Ιδίως στην εποχή της; Στη βιτρίνα, η καλογυαλισμένη σύζυγος διπλωμάτη, στα ενδότερα μια σκαπανέας της γραφής.

«Οχι, δεν είναι εύκολο να γράφεις. Είναι σκληρό σαν να σπας βράχους. Αλλά πετάγονται σπίθες και σχίζες σαν ατσάλι που λαμποκοπά». 

ΦΡΙΝΤΑ ΚΑΛΟ

Την προσωπική της ζωή στιγμάτισαν ο θυελλώδης έρωτάς της με τον ζωγράφο Ντιέγκο Ριβέρα, τον οποίο παντρεύτηκε δύο φορές, αλλά και οι εραστές της, άνδρες και γυναίκες, ανάμεσα στους οποίους ο εξόριστος τότε στο Μεξικό Λέον Τρόσκι.


Στις αυτοπροσωπογραφίες της άλλο ένα βασικό μοτίβο είναι αυτό του πόνου, τον οποίο γνώρισε από πολύ μικρή ηλικία. Ήταν μόλις 6 ετών όταν ασθένησε από πολιομυελίτιδα με αποτέλεσμα το ένα της πόδι να μείνει ημιπαράλυτο. Όταν οι συμμαθητές της την απέφευγαν και τη φώναζαν "Κουτσοφρίντα" είχε σχηματίσει με το μυαλό της μια δεύτερη μικρή Φρίντα, αέρινη και χαρούμενη, και την είχε κάνει καλύτερή της φίλη.

Η Φρίντα δεν πτοήθηκε και με πείσμα και διάθεση για μόρφωση κατάφερε να γίνει δεκτή στην Escola Preparatoria το σημαντικότερο εκπαιδευτικό ίδρυμα του Μεξικού, όπου ήταν ένα από τα 35 κορίτσια σε σύνολο 2.000 μαθητών.

Όμως το 1925 μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα την καθήλωσε για μήνες στο κρεβάτι και την ταλαιπώρησε σε όλη της τη ζωή.
Στη διάρκεια της σύντομης ζωής της οι ώρες που πέρασε καθηλωμένη στο κρεβάτι, εξαιτίας των δεκάδων επώδυνων εγχειρήσεων και μερικών αποβολών της, ήταν ατέλειωτες.   Η Φρίντα Κάλο πέθανε το 1954 σε ηλικία 47 ετών. Τα τελευταία της λόγια στο ημερολόγιό της ήταν:«Ελπίζω το τέλος να είναι χαρούμενο και ελπίζω να μην επιστρέψω ποτέ ξανά. Φρίντα».

Η ΦΡΙΝΤΑ ΚΑΛΟ ζωγράφιζε αυτοπροσωπογραφίες της γιατί έμενε συχνά μόνη και δήλωνε ότι είναι το πρόσωπο που γνώριζε καλύτερα. Η ΛΙΣΠΕΚΤΟΡ έγραψε το κύκνειο άσμα της γιατί  ίσως προσπάθησε να περι-γράψει το αυτοβιογραφικό της παραλήρημα, υπο-δηλώνοντας ότι είναι το πρόσωπο που γνώριζε ελάχιστα.

Η ετικέτα στο βιβλίο της είναι: φιλοσοφία και συγκεκριμένα μεταφυσική/οντολογία/υπαρξισμός αλλά και  μεταμοντερνιστική λογοτεχνία, αντισυμβατική.

ΘΑ πρότεινα να το διαβάσει κάποιος ανάποδα. Δηλαδή πρώτα το μεταφραστικό σημείωμα, μετά το εργογραφικό της συγγραφέα, μετά το επίμετρο της Σίξου και τελευταία το μυθιστόρημα.Αντιλαμβάνεσαι καλύτερα τους  μετα-φυσικούς της στοχασμούς καθώς ξέρεις ότι είναι μια Εβραία από τη Ρωσία που χάνει πρόωρα μητέρα και πατέρα, μεταναστεύει στο Ρίο, ζει φτωχικά, είναι λεπτεπίλεπτη σε όλα και έχει αποφασίσει να γίνει συγγραφέας στα έντεκά της!!! Την ώρα του αστεριού την γράφει λίγο πριν πεθάνει από καρκίνο των ωοθηκών σε ηλικία 57 ετών κάνοντας ταυτόχρονα και απολογισμό και εξομολόγηση του βίου της. Οι λέξεις, οι προτάσεις και τα νοήματα μπερδεμένα, παραληρηματικά. Ο χώρος οίκος ανοχής και ενοχής. Οι παρενθέσεις του αφηγητή, φιλοσοφημένες αλήθειες.Ψάχνει και ο αναγνώστης τον εαυτό του που τρομάζει να συναντήσει. Βλέπουμε τα γεγονότα που δεν μπορούμε να ξεφύγουμε γιατί είναι σκληρές πέτρες. Στο πιο βαθύ σκοτάδι λάμπουν τ΄αστέρια. Πλησιάζοντας η ώρα του θανάτου τελικά ειπώνονται οι πιο βαθιές αλήθειες.

Η πιο εύγλωττη σιωπή είναι εκεί που ζυγίζεις το φως και τη σκέψη σου.

υγ.1. μην ξεκινήσετε να υπογραμμίζετε καθώς προχωρώντας στην ανάγνωση θα φθάσετε σε κάθε πρόταση να διαπιστώνετε υψηλά νοήματα ζωής και θανάτου.

υγ.2.τα διαμάντια είναι κρυμμένα στις λάσπες και στα χώματα.