''Η λογοτεχνία είναι το μοναδικό μέρος όπου μπορούμε πραγματικά να χαθούμε και να βρεθούμε'' ΜΩΡΙΣ ΜΠΛΑΝΣΟ
" Αυτός είναι ο άνθρωπος, η τόλμη που τολμά" ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ
"Έτσι ο ποιητής.Σκληρός. Και να ζητάει τ΄ αδύνατα...νοιώθω να μαι γεμάτος, φορτωμένος με τόνους ανέμων, τσουβάλια Ιουλίων, καλαθούνες ανθέων...Τα μωβ ξεχειλίζουν.Τα σκούρα μού κόβουν τους αγκώνες.... ΕΛΥΤΗΣ (τα δημόσια και τα ιδιωτικά)
Έθαψα τα χλωρά χαμόγελα με την ελπίδα ότι θα τα ξαναβρώ. Και άκουγα για μακροημέρευση και χαρά, για έρωτες σαν πλίνθους, και είχα αφήσει ένα τραγούδι για το τέλος. Και μέτρησα ένα ένα τα πετράδια της απόστασης του αναλλοίωτου αγγίγματος που θα πρόσφερε. Και έμεινα γιατί δεν υπήρχε εκείνος ο χρόνος που σάπιζε μέσα στα ατέλειωτα καλοκαίρια με τα υπέροχα τζιτζίκια στα μαλλιά....Αν να Ζήσω, θα υπάρξω
- ο πρώτος στίχος κάθε ποιήματος, ο τίτλος
- με πολλά αποσιωπητικά κάθε τέλος
- η κάθε λέξη γένους ανυπεράσπιστου θαρρείς έτσι πετυχαίνεται ο εντυπωσιασμός στην ανάγνωση και στον ψίθυρο
- η εξιχνίαση ιδαλγή του κάθε εαυτού αναγνώστη και αφηγητή διαβάζοντας ή μάλλον στήνοντας μια συγχορδία
Ο ποιητής με καταγωγή από τη μυστικιστική Σαμοθράκη γράφει:
Θα καθίσω πάνω στα νησιά
Σαν το κοράκι με την αξίνα
Με τα μήλα των κήπων
Τα άστρα της υπερβολής
Στρυφνός από δέος
Ο Σταυράκης Σταύρος μπορεί να κάνει τα κύρια ονόματα, υποκοριστικά επίθετα γιατί
Έτσι δέεται η σιωπή
Ούτε Ναό ούτε στεριά λογίζει.
