Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

 Ο Γ. ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ έγραψε ένα μυθιστόρημα για τον ποντιακό ελληνισμό από την Τραπεζούντα 1915 μέχρι το Ερζερούμ και την Κων/πολη  1962, όπου αποδεικνύεται ότι ο πόνος δεν έχει πατρίδα και ότι η μεγαλύτερη επανάσταση είναι η ανθρωπιά!!!!

Ο σκηνοθέτης Σ.Χατζάκης συν κινήθηκε και θέλησε να κάνει παράσταση τα συναισθήματα για να παρα κινήσει τη γνώση και να ενισχύσει τη μνήμη! Σωματοποίησε το συναίσθημα γιατί ο χορός Σέρρα μόνο αν κλάψουν οι φτέρνες αληθοποιεί ιστορίες!!!

Η συγκλονιστική ερμηνεία της ΧΡΥΣΑΣ ΠΑΠΑ μετουσίωσε τις μαρτυρίες  και τα μαρτύρια της φυλής και τρέμοντας στο τέλος συνυποδήλωσε ότι από τους μεν και τους δε, διαλέγω ανθρώπους ανεξάρτητης φυλής!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Θα σάς διηγηθώ την ιστορία του πατέρα μου με το όνομα  Γαληνός Φιλονίδης που διχάζεται ανάμεσα σε δυο γυναίκες· ...Γιατί άραγε;

Μια ημέρα στην Κρώμνη, στα 2.000 υψόμετρο, λίγο πριν αποχαιρετήσει η μάνα μου εμένα τη Λεμονιά και τον Νικηφόρο, μάς έδωσε από ένα ματσάκι αμάραντο.Γιόρταζε η εκκλησία της Μεταμορφώσεως κι είχαν πανηγύρι. Έπαιζαν οι μουζικάντηδες και 4 αντάρτες χόρεψαν τον χορό Σέρρα. Εκείνος ο χορός έκρυβε μέσα του την ψυχή του Πόντου.

  ''Αμον τον ήλιον έρθες ψυ΄μ΄

και τς αστραπής το φως ιμ' 

έλαξες όλιον τη ζωή μ΄

μικρίτσικος Θεός -ι ''

Ο φόβος, η μισαλλοδοξία και ο εθνικισμός που ενσπείρουν οι Νεότουρκοι και στη συνέχεια οι Κεμαλιστές· η καθημερινή ζωή στα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης· οι διώξεις των Ελλήνων επί Στάλιν· τα στρατόπεδα εργασίας στη Σιβηρία και οι στέπες του Καζακστάν με αφόρητους καύσωνες το καλοκαίρι και σφοδρό ψύχος τον χειμώνα· οι πόθοι, τα πάθη και τα δεινά των Ποντίων.

Ο Όμηρος και ο Ομέρ.......

Σέρρα ο χορός της φωτιάς ή η φωτιά του χορού;

Κόμης Μοντεχρήστο , ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΟΥΜΑΣ 1844

Στα ανοιχτά του νησιού Έλβα (όπου ήταν εξόριστος ο Ναπολέοντας) υπάρχει ένα βραχώδες νησάκι το Μοντεκρίστο που  ο Δουμάς το χρησιμοποιεί ως τόπο εξορίας του ήρωά του.

1815-1838 Ναπολέοντας, Λουδοβίκος - Φίλιππος, Γαλλία, Αγγλία

εμπόριο και λαθρεμπόριο

παρισινή αστυνομία και δικαστήρια

πόλεμοι και έρωτες

δικαιοσύνη και αδικίες

κοινωνικές αταξίες

ο θεός αποδίδει τη δικαιοσύνη; 

εκδίκηση, συγχώρεση,

φιλίες, θανάσιμες ζηλοφθονίες, συνωμοσίες

Ο ΔΟΥΜΑΣ ίσως βασίστηκε σε αληθινά στοιχεία αφού ο πρωταγωνιστής του Έντμον Νταντές όπως ο
 Πιέρ Πικό κατηγορήθηκε άδικα ως πράκτορας της Αγγλίας, και φυλακίστηκε στο Σατό Ντ’Ιφ (όπως και ο πατέρας του Δουμά φυλακίστηκε σε ένα μπουντρούμι στον Τάραντα της Ιταλίας) για επτά συναπτά έτη.Ο Νταντές είναι ευφυής, ειλικρινής,τίμιος, αλλά γίνεται άσπονδος και εκδικητικός, αφότου κατηγορείται για ένα έγκλημα που δε διέπραξε. Μόλις 19 ετών, αφού ο πρώην Καπετάνιος, Λεκλέρ, αρρωσταίνει και πεθαίνει ακούει από τον  Μορέλ ότι θα προσπαθήσει να του δώσει το αξίωμα του καπετάνιου. Ο Νταντές φεύγει βιαστικά να συναντήσει τον πατέρα του και την αγαπημένη του, τη νεαρή όμορφη  Μερσεντές, και οι δυο τους συμφωνούν να παντρευτούν αμέσως.Ο γάμος όμως ποτέ δεν πραγματοποιείται. Τη νύχτα της γαμήλιας γιορτής τους, ο Νταντές συλλαμβάνεται ως ύποπτος βοναπαρτιστής και μεταφέρεται, για να συναντήσει τον εισαγγελέα, Ζεράρ ντε Βιλφόρ. Ο Εντμόν είχε καταγγελθεί ανώνυμα και ψευδώς από τον Νταγκλάρ, το συνάδελφο ναυτικό του Εντμόν, γιατί ζηλεύει την ξαφνική άνοδο του Νταντές, και τον Φερνάν Μοντεγό, γιατί ζηλεύει τη σχέση του Εντμόν, μιας και είναι ερωτευμένος με την Μερσεντές.Ο Ντε Βιλφόρ αποκηρύττει τον πατέρα του ως ένθερμο βοναπαρτιστή και καταστρέφει  την επιστολή καταδικάζοντας τον Έντμον σε φυλάκιση στη φυλακή του Ιφ, ένα νησί -κόλαση  όπου κανένας αιχμάλωτος δεν είχε ποτέ δραπετεύσει και στο οποίο στέλνονται οι πιο επικίνδυνοι πολιτικοί κρατούμενοι. Μετά από σχεδόν έξι μήνες, ακούει ξύσιμο στο τείχος του κελιού του. Χρησιμοποιεί την κατσαρόλα, στην οποία σερβίρεται το φαγητό του, για να αρχίσει να σκάβει όπου ακούει το ξύσιμο  με την ελπίδα ότι ήταν ένας άλλος κρατούμενος που σκάβει τον δρόμο του προς την ελευθερία. Ο Νταντές τελικά σπάει αρκετό από το τείχος, ώστε να μπορέσει να ανταλλάξει ένα σύντομο χαιρετισμό με το γηραιό Ιταλό αβά Φαρία, που προσπαθούσε πράγματι να σκάψει τον τοίχο, για να ελευθερωθεί.

Οι δύο κρατούμενοι έρχονται πολύ κοντά, με τον πολυμαθή αβά να τον διδάσκει ανάγνωση, γραφή, αριθμητική, φυσική, φιλοσοφία ,ιστορία και ξιφασκία.  Μαζί τελικά καταλαβαίνουν ποιος πρόδωσε τον Έντμον και παρόλο που ο Φαρία αποδοκιμάζει, ο Εντμόν σχεδιάζει την εκδίκηση εναντίον των προδοτών του. Οι δυο τους αφιερώνουν χρόνια στο σκάψιμο ενός τούνελ για να ελευθερωθούν, αλλά ο Φαρία πεθαίνει προτού δραπετεύσουν. Λίγο πριν ξεψυχήσει, κληροδοτεί στον Εντμόν έναν μυστικό θησαυρό, κρυμμένο στο νησί ΜΟΝΤΕ ΚΡΙΣΤΟ. 

Τα τελευταία λόγια του ήρωα "να περιμένεις και να ελπίζεις". 

*στους δύο τόμους των 1.000 σελίδων καταπληκτική η μετάφραση  του Ωρίωνα Αρκομάνη αναδεικνύει την κλασική λογοτεχνία σε αριστουργηματική!!!

 

**ισάξια και η ταινία του 2002 που αισθητοποιεί και συγκινεί με τα ήθη της εποχής!!!

ΘΩΜΑΣ ΚΟΡΟΒΙΝΗΣ, Ο γύρος του θανάτου - θεατρική παράσταση ''Αρίστος''

Η ζωή του Αριστείδη Παγκρατίδη(1940-1968), του φερόμενου ως «Δράκου του Σέιχ Σου»

ο οποίος συνελήφθη και εκτελέστηκε. Από μόνη της η ζωή και ο θάνατος του νεαρού Παγκρατίδη ακούγεται σαν μυθιστόρημα και ο ίδιος φαντάζει ως ένας ντοστογιεφσκικού τύπου μυθιστορηματικός ήρωας.Όλοι αφηγούνται εκτός από τον ίδιο τον ήρωα. Όλοι πρωταγωνιστούν σαν δευτεραγωνιστές δίπλα στο κεντρικό πρόσωπο. Ίσως γιατί ο Αρίστος είναι πιο πολύ θύμα παρά θύτης. Ίσως γιατί η ζωή του ήταν πιο βαριά από τη δίκη, την καταδίκη και το θάνατό του.  Μια ολόκληρη εποχή  θολή, άδικη, σκοτεινή. 

Ήταν προορισμένος για το χαμό ο Αρίστος. Η ψυχή του τον έτρωγε.

 

 

Εννέα χαρακτήρες που συνδέονται με τον Αριστείδη Παγκρατίδη, μέσα από τις χειμαρρώδεις, υποβλητικές εξομολογήσεις τους, μιλώντας διαφορετικές γλώσσες, ανάλογα με τα βιώματα, τον χαρακτήρα και τον ρόλο τους, συνθέτουν το προφίλ του “Αρίστου”.

Ο σκηνοθέτης Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ  με τρεις ηθοποιούς έδωσε τριπλάσιους χαρακτήρες:

Ο φίλος από την Τούμπα, η παραδουλεύτρα γειτόνισσα της μάνας του, ένας αχθοφόρος του λιμανιού, ο παρακρατικός δοσίλογος περιπτεράς, ένας χωροφύλακας δημοκρατικών φρονημάτων, ένας συντηρητικός αστός της παραλίας, το αφεντικό του σε ένα λαϊκό πανηγύρι, η τραβεστί Λολό και μία λαϊκή τραγουδίστρια - οι δύο έρωτες του. 

 

 

 Έγκλημα και τιμωρία ....μόνο που δεν ξέρει ο αναγνώστης, ο θεατής, ο πολίτης πού να βάλει ερωτηματικό ! 

Brenner Marie, Α PRIVATE WAR = Ο ΔΙΚΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

  

Η  Marie Colvin είναι μια απο τις πιο διάσημες πολεμικές ανταποκρίτριες, που οδηγείται στα μέτωπα και τις συρράξεις ανά την υφήλιο, για να δώσει φωνή σε αυτούς που δεν έχουν. Έχει ζήσει- καλύψει  τους περισσότερους πολέμους-συρράξεις από το Ιράκ και το Αφγανιστάν ως τη Σρι Λάνκα κι από τους ίδιους τους πολεμιστές.   Από ένα χτύπημα χειροβομβίδας στη Sri Lanka, η Colvin φορά ένα χαρακτηριστικό κάλυμμα ματιού, ενώ εξακολουθεί να είναι το ίδιο άνετη είτε πίνοντας μαρτίνι με την ελίτ του Λονδίνου, είτε όταν αντιμετωπίζει δικτάτορες. 

Η Colvin θυσιάζει αγαπημένες σχέσεις και μέσα στο χρόνο, η προσωπική της ζωή αρχίζει να αποκαλύπτεται, καθώς το τραύμα που υπέστη αρχίζει να της στοιχίζει. Η αποστολή της να φανερώσει το αληθινό τίμημα του πολέμου, την φέρνει δίπλα στον διάσημο πολεμικό φωτογράφο Paul Conroy και στην εκκίνηση της πιο επικίνδυνης αποστολής της ζωής τους, το 2012,  στην πολιορκημένη πόλη Homs της Συρίας

λέπω πράγματα για να μην χρειαστεί να τα βλέπετε εσείς» λέει σε μια από τις πιο δυνατές στιγμές της ταινίας η Μαρί Κόλβιν στο αφεντικό της, δηλώνοντας σπαραχτικά την αδυναμία της να χειριστεί πλέον τις υπεράριθμες αποκρουστικές εικόνες που πέρασαν από το ένα μάτι της, την ίδια ώρα που για τον υπόλοιπο πλανήτη είναι ένα τηλεοπτικό θέαμα. Σε αυτό προστίθεται και η ίδια η ταινία που παρουσιάζει με ένταση τις περιπέτειες της διάσημης πολεμικής ανταποκρίτριας που πέθανε στη Συρία το 2012, έχοντας προλάβει να κάνει ρεπορτάζ όπως αυτή το εννοεί σε μια εποχή που πλέον οι διαρροές στα social media έφεραν τους επικοινωνιολόγους (και) στο πεδίο του πολέμου. Πηγή: www.lifo.gr

Μία από τις πιο αναγνωρισμένες πολεμικές ανταποκρίτριες της εποχής μας, η Μαρί Κόλβιν, προσπαθεί να δείξει με κάθε κόστος την πραγματική φρίκη του πολέμου και μαζί με τον διάσημο φωτογράφο Πολ Κονρόι οδηγείται στην πιο επικίνδυνη αποστολή της ζωής τους, στην πολιορκούμενη πόλη Χομς της Συρίας. Πηγή: www.lifo.gr

Μία από τις πιο αναγνωρισμένες πολεμικές ανταποκρίτριες της εποχής μας, η Μαρί Κόλβιν, προσπαθεί να δείξει με κάθε κόστος την πραγματική φρίκη του πολέμου και μαζί με τον διάσημο φωτογράφο Πολ Κονρόι οδηγείται στην πιο επικίνδυνη αποστολή της ζωής τους, στην πολιορκούμενη πόλη Χομς της Συρίας. Πηγή: www.lifo.gr

Μία από τις πιο αναγνωρισμένες πολεμικές ανταποκρίτριες της εποχής μας, η Μαρί Κόλβιν, προσπαθεί να δείξει με κάθε κόστος την πραγματική φρίκη του πολέμου και μαζί με τον διάσημο φωτογράφο Πολ Κονρόι οδηγείται στην πιο επικίνδυνη αποστολή της ζωής τους, στην πολιορκούμενη πόλη Χομς της Συρίας. Πηγή: www.lifo.gr

Μία από τις πιο αναγνωρισμένες πολεμικές ανταποκρίτριες της εποχής μας, η Μαρί Κόλβιν, προσπαθεί να δείξει με κάθε κόστος την πραγματική φρίκη του πολέμου και μαζί με τον διάσημο φωτογράφο Πολ Κονρόι οδηγείται στην πιο επικίνδυνη αποστολή της ζωής τους, στην πολιορκούμενη πόλη Χομς της Συρίας. Πηγή: www.lifo.gr

ΝΙΝΑ ΣΙΜΟΝ

ΜΑΥΡΗ  ΨΥΧΗ /ΕΝΤΙΜΗ- ΑΡΧΙΕΡΕΙΑ ΤΗΣ ΣΟΟΥΛ/ Η ΚΥΡΙΑ ΤΗΣ ΤΖΑΖ

ΝΙΝΑ ΣΙΜΟΝ

ΕΖΗΣΕ ΑΚΡΑΙΑ όπως και το ΤΑΛΕΝΤΟ ΤΗΣ

ΔΙΠΟΛΙΚΗ και ΑΨΥΧΟΛΟΓΗΤΗ στις αντιδράσεις της  ΕΥΘΡΑΣΤΗ στη μουσική της 

Η Νίνα Σιμόν (Nina Simone, πραγματικό όνομα: Γιουνίς Καθλίν Γουέιμον, Eunice Kathleen Waymon, 21 Φεβρουαρίου 1933 – 21 Απριλίου 2003) Νίνα=κόρη, μικρή στα ισπανικά και Σιμόνε από τη γαλλίδα ηθοποιό  Σιμόν Σινιορέ .Η φωνή της χαρακτηρίζεται από πάθος, μεγάλες αναπνοές και τρέμουλο.

Γράφει στην αυτοβιογραφία της:
“Οι κριτικοί άρχισαν να συζητούν σχετικά με το είδος της μουσικής που έπαιζα και να προσπαθούν να βρουν κάποιο ξεκάθαρο στοιχείο για να την κατατάξουν κάπου. Ήταν δύσκολο για αυτούς, επειδή έπαιζα ελαφρά τραγούδια σε κλασικό στυλ και με κλασική τεχνοτροπία στο πιάνο επηρεασμένη από την jazz. Επιπλέον συμπεριελάμβανα στο ρεπερτόριό μου σπιρίτσουαλ και παιδικά τραγούδια κι αυτά τα είδη κομματιών με ταύτιζαν αυτόματα με το κίνημα της φολκ. Έτσι,το να πουν ότι έπαιζα το τάδε ή το δείνα είδος δημιουργούσε πρόβλημα στους κριτικούς, επειδή υπήρχε λίγο απ΄όλα στη μουσική μου, σήμαινε επίσης όμως, ότι είχα κερδίσει τη γενικότερη αποδοχή από τους φίλους της τζαζ,της φολκ,της ποπ και των μπλουζ αλλά και από εκείνους της κλασικής μουσικής.Τελικά κατέληξαν να με χαρακτηρίσουν ως ΄΄τραγουδίστρια της τζαζ -και όχι μόνο΄΄. Για μένα τζαζ σήμαινε έναν τρόπο σκέψης, ένα τρόπο ύπαρξης, κι ο μαύρος της Αμερικής ήταν τζαζ ό,τι κι αν έκανε, στον τρόπο που περπατούσε, που μιλούσε, που σκεφτόταν και συμπεριφερόταν.Η μουσική τζαζ ήταν μία μόνο πλευρά της συνολικής εικόνας, οπότε υπ΄ αυτή την έννοια, αφού ήμουν μαύρη ήμουν και τζαζ τραγουδίστρια, αλλά απ΄ όλες τις άλλες απόψεις σίγουρα δεν ήμουν”.

Κι αυτό που χαρακτηρίζει την αυτοβιογραφία της είναι η εντιμότητα. Δεν προσπαθεί να καλύψει ή να αποσιωπήσει αυτά που έζησε. Εξηγεί τους λόγους που την ώθησαν να κάνει κάτι. Είτε αφορά την πορεία της στη μουσική, είτε αφορά την προσωπική της ζωή.
Αφιέρωσε την καριέρα της στην υπόθεση της φυλετικής ισότητας, πολλές φορές με κίνδυνο της σωματικής της ακεραιότητας και της ψυχικής της ισορροπίας. Αγκάλιασε και συμμετείχε ενεργά στα κινήματα διαμαρτυρίας στις δεκαετές του ΄60 και του ΄70 και το τραγούδι της ΄΄Young,gifted and black΄΄[Νέα,χαρισματική και μαύρη] καθιερώθηκε ως ύμνος για τα πολιτικά δικαιώματα.

Στη μουσική βιομηχανία είχε αποκτήσει τη φήμη ανθρώπου δύσκολου στη συνεννόηση και με εκρηκτικό χαρακτήρα, χαρακτηρισμός για τον οποίο η ίδια διαφωνούσε σθεναρά. Είναι χαρακτηριστικό ένα περιστατικό που συνέβη το 1995, όταν έριξε εναντίον του γιου ενός γείτονά της με αεροβόλο όπλο, επειδή γελούσε και την εμπόδιζε να αυτοσυγκεντρωθεί. Αν και η παρουσία της επί σκηνής είχε κάπως απόμακρο και αλαζονικό ύφος, στα μετέπειτα χρόνια η Σιμόν έδειχνε να απολαμβάνει ιδιαίτερα να επικοινωνεί με το ακροατήριο, με διηγήσεις συχνά χιουμοριστικών περιστατικών από την καριέρα της και τη μουσική και ερμηνεύοντας κομμάτια κατά παραγγελία των θαυμαστών της.

Δεν συμβιβάστηκε στην καλλιτεχνική της πορεία, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να βρεθεί ΄΄εκτός΄΄. Τα έβαλε με τις δισκογραφικές εταιρείες, με την ίδια την λευκή Αμερική .Και αγωνίστηκε για τα πιστεύω της. Ποιος δεν έχει ακούσει, έστω και τυχαία,το ΄΄Μy baby just cares for me;΄΄,το ΄΄love me or leave me΄΄,το΄΄ I put a spell on you΄΄ και τόσα άλλα.
Τελειώνοντας την αυτοβιογραφία της γράφει:
”Σήμερα πλησιάζω στην ευτυχία, όσο αυτό είναι εφικτό, χωρίς ένα σύζυγο να αγαπώ. Άρχισα να δουλεύω πάνω σε αυτό το βιβλίο, ανατρέχοντας σε μια ζωή από την οποία, μετά από σκέψη πολλών μηνών, δεν μετανιώνω για τίποτα. Μια ζωή γεμάτη λάθη, μερικές κακές ημέρες και το πιο σημαντικό, χρόνια χαρούμενα-δύσκολα αλλά και ευτυχισμένα- με αγώνες για τα δικαιώματα των αδερφών μου παντού. Στην Αμερική. στην Αφρική, σε όλον τον κόσμο. Χρόνια χαράς ανάμεικτης με πόνο. Ήξερα τότε, όπως ξέρω και τώρα, πως η ευτυχία που ένοιωσα, και νοιώθω ακόμα, όσο προχωράμε προς τα εμπρός είναι από εκείνο το είδος που λίγοι άνθρωποι έχουν ποτέ βιώσει”.

Ο καθηγητής και ο τρελός, Σάιμον Ουίντσεστερ

ΝΑ δεις την ταινία
και να διαβάσεις το βιβλίο
για το πώς γράφτηκε  μέσα σε  ε β δ ο μ ή ν τ α χρόνια ένα μνημειώδες έργο : το λεξικό της Οξφόρδης 1872

Κατά τη συλλογή των ατελείωτων ορισμών, η ομάδα σύνταξης με επικεφαλής τον  αυτοδίδακτο φιλόλογο  Τζέιμς Μάρεϊ, ανακαλύπτει ότι ο Γ. Τ. Μάινορ, έχει υποβάλει πάνω από δέκα χιλιάδες λήμματα με ιδιαί­τερα ακριβείς ορισμούς. Ο Μάινορ είναι βετεράνος του Αμερικανικού Εμφυλίου, τρόφιμος σε φρενοκομείο εγκληματιών.
Γιατί  στις επανειλημμένες κρούσεις του  καθηγητή Τζέιμς Μάρεϊ για προσωπική συνάντηση  με τον περίεργο λόγιο Μάινορ  η απάντηση είναι πάντα αρνητική; Η δημιουργικότητα συναντάει την τρέλα, την ιδιοφυία, το πείσμα, την παράκρουση, την ανατριχίλα, την αλήθεια!
 Είναι βάσανο ή βάσανος οι λέξεις;

HENRI CHARRIER, Ο Πεταλούδας

ένα σπάνιο δείγμα π ρ ο φ ο ρ ι κ ή ς  λ ο γ ο τ ε χ ν ί α ς!
O Ανρί Σαριέρ -γνωστός με το παρατσούκλι Πεταλούδας εξαιτίας ενός εντυπωσιακού τατουάζ στο στήθος του- συλλαμβάνεται στο Παρίσι για ένα φόνο 1925-30 που δε διέπραξε και καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη σε μια σωφρονιστική αποικία στα ανοιχτά της Γαλλικής Γουιάνας. Όμως για τον Σαριέρ η ελευθερία είναι πιο σημαντική κι από τον αέρα που αναπνέει.  Με μοναδικά του όπλα την πονηριά και το πείσμα, ο Σαριέρ δοκιμάζει να αποδράσει και αποτυγχάνει ξανά και ξανά, μέχρι που τον μεταφέρουν στο Νησί του Διαβόλου, μια διαβόητη φυλακή από την οποία κανείς ποτέ δεν είχε καταφέρει να δραπετεύσει... μέχρι τότε. Το αυτοβιογραφικό χρονικό του Ανρί Σαριέρ είναι μια ιστορία απίστευτου θάρρους αλλά κι ένα μοναδικό ντοκουμέντο για τη ζωή των καταδίκων στις σωφρονιστικές αποικίες της Καραϊβικής. Ένας συγκλονιστικός ύμνος στην ελευθερία και στην ανθρώπινη θέληση
ά μ ε σ η δ ρ ά σ η , όλα για α π ό δ ρ α ση!

  2.500 χιλιόμετρα στη θάλασσα, η Τρινιντάντ με τους αμερόληπτους Άγγλους, η Κολομβία και τα υποβρύχια μπουντρούμια της, οι Ινδιάνοι Γκουαχίρος, οι προσπάθειες απόδρασης από την Μπαρανκουίλια, η επιστροφή στο κάτεργο, η Απομόνωση (δύο χρόνια σ' ένα κλουβί θηρίων), οι καινούργιες του προσπάθειες για απόδραση, η ζωή στο κάτεργο με τις "κομπίνες" και τις συναλλαγές όπου όλοι είναι "βουτηγμένοι", η Απομόνωση -δεύτερη φορά!- και, τέλος, ύστερα από δεκατρία χρόνια, η μεγάλη απόδραση, η τελευταία, η καλή. Αλλά σε τι συνθήκες: στη θάλασσα με τους καρχαρίες πάνω σ' ένα σακί με καρύδες κι ύστερα ο ωκεανός, σε μια βάρκα πέντε μέτρα - και το νέο κάτεργο στη Βενεζουέλα! Νομίζεις πώς αυτή τη φορά πια δεν γλιτώνει.

 Π ε τ α λ ο ύ δ α ς  γιατί  δεν ήταν ποτέ εκεί που νόμιζαν κι έφτανε πάντα όταν δεν τον περίμεναν, "πετώντας από λουλούδι σε λουλούδι"....

 Ένα αφιέρωμα στην απίστευτη ιστορία επιβίωσης του ανθρώπου με το ομώνυμο τατού που ενέπνευσε τόσο την ταινία με τον Steve McQueen 1973 όσο και το φιλόδοξο remake με τους Charlie Hunnam και Rami Malek 2018

ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, Ολομόναχος

                               Αυτοβιογραφική προφητεία
(από το οπισθόφυλλο)Ένα μυστικό καλά κρυμμένο για πάνω από μισόν αιώνα έρχεται ανέλπιστα στην επιφάνεια για να φωτίσει το αόρατο νήμα που συνδέει τη ζωή του συγγραφέα με εκείνη του πατέρα του.Η σπαρακτική αφήγηση της οικογενειακής ιστορίας αποτελεί ένα Γράμμα στον Πατέρα – μια ετεροχρονισμένη πράξη αποδοχής της άυλης πατρικής κληρονομιάς.Την ίδια στιγμή όμως αποτελεί κι ένα είδος διαθήκης, νουθεσία και ευχή μαζί προς τον δικό του γιο – μια απεγνωσμένη προφητεία ή προκαταβολική απολογία για όσα θα του κληροδοτήσει θέλοντας και μη.

Όλα εξηγούνται πλέον. Κάθεται απέναντί μου και μου χαμογελάει με εκείνο το μισό χαμόγελό του, ένα μείγμα συμπόνιας και σαρκασμού… ...επιτέλους, τον καταλαβαίνω. Ο ανεξιχνίαστος άντρας που με μεγάλωσε, ο άντρας που μίσησα όσο και λάτρεψα, είναι ανοιχτό βιβλίο μπροστά μου. Εντάξει η συμπόνια. Ο σαρκασμός, όμως; θα αναρωτηθεί κανείς και με το δίκιο του. Ο σαρκασμός έχει να κάνει με το ότι μας ενώνουν πολύ περισσότερα από τις ρυτίδες και τη γραμμή των μαλλιών στο μέτωπο. Η στιγμή που τον καταλαβαίνω πια απόλυτα είναι η στιγμή που ανακαλύπτω από τι είμαι φτιαγμένος.

Ρίχνει φαρμάκι ο κόσμος πικρό
και δεν χρωστάει να κάνει καλό
όμως στο τέλος θα δούνε ποιος είμαι εγώ…

Τη λέξη αλήθεια μού εβγαλε η ανάγνωση του πεζογραφήματος
και ετυμολογικά και εννοιολογικά και φιλοσοφικά.
Α+λανθάνω= αυτό,αυτά που δεν μπορούμε να ξεχάσουμε, δεν πρέπει να ξεχάσουμε...
που νομίζουμε ότι μάς διαφεύγουν την προσοχή μας αλλά είναι ριζωμένα μέσα μας...
Οι καταβολές μας, η φύση μας, το DNA μας, οι κληρονομιές μας που είναι μία ή πολλές πραγματικότητες που τελικά τις κληροδοτούμε εκούσια /ακούσια στους επιγόνους μας.
Συγκινήθηκα από το ξεδίπλωμα της αλήθειας και την ολοκλήρωση της οικογενειακής ιστορίας που δείχνει την άρρηκτη συνοχή παρόντος-παρελθόντος-μέλλοντος.
Ποιος  αμφιβάλλει πώς όσο μεγαλώνουμε , μοιάζουμε στους γονείς μας και τελικά στον εαυτό μας;
Συμπόνια και σαρκασμός ...μίσος και λατρεία για τον πατέρα. Νόμιζε ότι βάδιζε μόνος, ολομόναχος αλλά πατούσε στα ίδια χνάρια-πατήματα του πατέρα του. Βέβαια φορώντας άλλο Νο παπούτσια 42 κι όχι 41 (σελ. 91)Με στένευαν τα παπούτσια σου....κατέληξα να γράφω την ιστορία σου...που δεν μπορούσα να φανταστώ ότι είναι η δική μου ιστορία...
Ψευδαίσθηση ότι ξε - φεύγουμε, ότι παίρνουμε άλλο δρόμο, ότι είμαστε ολομόναχοι. Ασφυκτικό και αληθινό ότι δεν είμαστε άλλοι...
σελ.88 η μεγαλύτερη ανακάλυψη είναι οι τοίχοι
που ενώνουν και χωρίζουν!

Η γυναίκα του ζωολογικού κήπου ΝΤΑΪΑΝ ΑΚΕΡΜΑΝ

 

Πολωνία 1939. Βομβαρδισμός των Ναζί. Ένα ερωτευμένο ζευγάρι είναι φύλακες στο ζωολογικό κήπο της Βαρσοβίας. Πρέπει να μείνει ανοικτός ο κήπος. Πρέπει να φυγαδευθούν  300 Εβραίοι από τον εχθρό. Αυτή η αληθινή ιστορία, θυμίζει τα λόγια του Λουντέμη Γνώρισα τους ανθρώπους κι αγάπησα τα ζώα. 
Τελικά

η διαφορά μεταξύ των  ανθρώπων και των άγριων ζώων  είναι ότι οι άνθρωποι  προσεύχονται προτού  διαπράξουν μια  δολοφονία;;