ΑΝΤΙΠΕΛΑΡΓΗΣΗ

 

 ΟΙ ΠΕΛΑΡΓΟΙ όταν ο γονιός τους γεράσει και γυμνωθεί από τα φτερά του, τον ζεσταίνουν μαδώντας τα δικά τους φτερά και ετοιμάζουν το φαγητό τους, σηκώνοντας απαλά τη φτερούγα τους...

ο ιδανικός τρόπος φροντίδας και αγάπης 

από τη φύση

δίδαγμα για την τρίτη ηλικία 

από τη φύση  

Τα γηρατειά είναι άσχημα όχι γιατί δεν έχουν απολαύσεις αλλά γιατί δεν έχουν ελπίδες 

και πριν  οι ΓΟΝΕΙΣ μας γίνουν φωτογραφία 

ΓΟΝΕΙΣ που έδωσαν ή δεν έδωσαν στα παιδιά τους αγάπη

όταν φεύγουν, όπως φεύγουν

αφήνουν μια θέση κενή σημειώνοντας απώλεια ή απουσία 

για όσα χάνουμε /χάσαμε αμφότερες οι γενιές ή για όσα δεν κάναμε εκατέρωθεν ή για όσα θα μπορούσαν να γίνουν αλλιώς...

ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ της ζωής φεύγει, ακολουθώντας -μακάρι με κάποια φυσική σειρά- την φθαρτή ανθρώπινη φύση. Η τρύπα  τρυπάει σώμα και ψυχή ΟΜΩΣ

 τ ρ υ π ώ ν ε ι  και το πιο μεγαλειώδες συναίσθημα :  Η ΑΓΑΠΗ;;;

Στα γεράματα ΔΕΝ χρειάζονται επιτραπέζια παιχνίδια, ούτε κοινά ταξίδια, ομαδικές αθλητικές δραστηριότητες-το κατά δύναμιν- ούτε σύλλογοι με χορούς και τραγούδια νέων και γιαγιάδων/παππούδων, ούτε ακόμη και φιλίες δια αλληλογραφίας ....

ΔΕΝ χρειάζονται πληροφορίες, γνώσεις, δεξιότητες όταν μάλιστα το μυαλό αδειάζει, αδειάζει, ξεμωραίνει...όταν οι φυσιολογικές, απλές, καθημερινές λειτουργίες γίνονται δύσκολες, σύνθετες, περίπλοκες καθώς το φυσικό γίνεται υπερατλαντικό, κουραστικό, λιγότερο, τραγικό, νηπιακό, εξουθενωτικό... 

ΔΕΝ χρειάζονται διαπραγματεύσεις και εξηγήσεις με τη λογική και τη μνήμη

ΚΛΑΙΩ από τώρα για όσα χάνονται από την παρακμή του μυαλού και του σώματος

ΤΡΟΜΑΖΩ που το μυαλό φυλλορροεί και βλέπω πεσμένο κάθε μέρα κι ένα φυλλαράκι μυαλού καταγής. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να το βάλλω στις τσέπες μου και να φιλήσω και να αγκαλιάσω γλυκά αυτό το αγνώριστο/γνώριμο σώμα και μυαλό!    

 

ΑΝΙΕΡΟΣ ΕΡΩΤΑΣ;

= ο ανεκπλήρωτος; ο παράνομος; ο αταίριαστος; ο ανυπεράσπιστος; ο ανόσιος; 

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ-ΛΙΛΗ ΙΑΚΩΒΙΔΗ με 38 έτη διαφορά, γράφει: Το θάμα της αγάπης μας! Αυτό είναι. Πώς τον είπες τον μεγάλο λόγο, Αγάπη μου! Δεν είναι να πιστέψουμε στο θάμα; Δεν μας αγκαλιάζει, δεν μας ευωδιάζει, δεν μας θαμπώνει ένας αέρας θαυματουργός;Πώς αλλιώτικα θα εξηγήσουμε την έλξη που μας τραβά τον ένα προς τον άλλο; Τη χειμωνιασμένη μου ζωή με την ανθισμένη σου νιότη; Πώς είναι δυνατό να συνταιριάζουν έτσι τα αταίριαστα;Πού πάμε; Σε ποιο σκοπό; Σε ποιο τέλος; Σε κανένα σκοπό, σε κανένα τέλος. Σκοπός και τέλος η αγάπη μας…

 ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ- ΙΟΥΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ  ο ποιητής και η φωτογράφος μούσα του με 54 χρόνια διαφορά γράφει: Τον Ελύτη τον γνώρισα νωρίς στη ζωή μου. Για μένα τότε και τώρα αποτελούσε και αποτελεί την πραγμάτωση της θαυμαστής πληρότητας περιεχομένου και έκφρασης –σας το λέω όπως το εξέφραζα τότε, μαθήτρια. Απ’ όσα μας έλεγε, σε όλους, και μας λέει καθημερινά μέσα απ’ το έργο του, ας κλείσουμε με την προτροπή να αναζητήσουμε μες στην πραγματικότητά μας "το βαθύτερο νόημα ενός ταπεινού παραδείσου, που είναι ο αληθινός μας εαυτός, το δίκιο μας, η ελευθερία μας, ο δεύτερος και πραγματικός ηθικός μας ήλιος".

 Ο ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ τραγουδά τη Συβαρίτισσα για τη ΛΙΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ 

https://www.youtube.com/watch?v=8fvHII-Kvdc&t=186s

Σε γνώρισα κάποια βραδιά
παραμονές του Κλήδονα
σε κάποια γειτονιά που δεν ξεχνάω
ήμουν παιδί στα δεκαεννιά
τα χείλη μου ξεκλείδωνα
να πίνω να φιλώ και να ρωτάω

Μια τσικουδιά και άλλη μια, πενήντα χρόνια διαφορά
πενήντα χρόνια τσαμπουκά κι ευαισθησία
κι ότι μας έδεσε κρυφά, από την πρώτη τη ματιά
είναι του έρωτα η αδιάκοπη θυσία

....Η αγάπη πάλι άργησε μια μέρα

Ο Μάνος Χατζηδάκις, για τον έρωτα.

“Ο κάθε έρωτας πρέπει να έχει την υποψία ενός μεγάλου.Ο έρωτας για μένα σήμερα δεν είναι αποκλειστικά σεξουαλικός μηχανισμός. Με έλκουν οι νέοι που πρωτίστως νογάνε, αυτοί που θα εκπροσωπήσουν τη γενιά τους αύριο. Η επικινδυνότητα του έρωτα είναι στο δόσιμο, στο χαμό.Επικινδυνότητα δεν είναι να βρεθείς σφαγμένος ένα πρωί, αλλά το να διαλύσεις τα όρια του εγωισμού χωρίς να ξέρεις το σημείο που θα φτάσεις.Ο έρωτας είναι συνυφασμένος με την έννοια ζωή. Δεν εξοφλείται με τίποτα. Ούτε με το γάμο, ούτε με την τεκνοποιία. Αυτά είναι για τους αφελείς.

Ο έρωτας δεν είναι ερωτική πράξη. Είναι η άλλη διάσταση της επικοινωνίας.”

Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε, «Γράμματα σ’ ένα νέο ποιητή»  Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης

Έρωτας: η τραχιά μαθητεία[...] Γόνιμος είναι κι ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος. Έρωταςτου ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό νάναι το δυσκολότερο απ’ όσα μας έταξεν η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τ’ άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του. Γι’ αυτό κι οι νέοι — που είναι «αρχάριοι» στο κάθε τι— δ ε ν ξ έ ρ ο υ ν ακόμα ν’ αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα. Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, που οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν να αγαπούν. Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου  «εγκλεισμού». Έτσι είναι, για πολύν καιρό, κι ο έρωτας: μοναξιά, ολοένα και πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση. Έρωτας δε θα πει ν’ ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον Άλλον (τι θα ήταν, άλλωστε, η ένωση δύο όντων ακαθόριστων ακόμα, ατέλειωτων, ανοργάνωτων;)· είναι μια σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν’ αποκτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις ε σ ύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου· είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τ’ απέραντα πλάτη. [...]  Στο δρόμο του Έρωτα (όπως και στο δρόμο του Θανάτου, που είναι δύσκολος κι αυτός) δε θα βρεις —άμα τον αντικρύζεις σοβαρά— κανένα φως, καμιάν απόκριση, ούτε σημάδι, ούτε χαραγμένο δρόμο, για να σε βοηθήσουν. Και για τα δύο τούτα καθήκοντα, που κρατάμε κρυμμένα μέσα μας και τα παραδίνουμε στους άλλους χωρίς να φωτίσουμε το μυστικό τους, δεν υπάρχουν γενικοί κανόνες. Όσο όμως πιο πολύ αποζητάμε τη μοναξιά στη ζωή μας, τόσο περισσότερο ζυγώνουμε το μεγάλο νόημα του έρωτα και του θανάτου. Οι απαιτήσεις, που τραχύς και δύσκολος ο έρωτας έχει απ’ τη ζωή μας σ’ όλη της την πορεία, είναι πάρα πολύ βαριές, κι εμείς, στα πρώτα μας βήματα, είμαστε πολύ αδύναμοι μπροστά τους. Αν όμως σταθούμε καρτερικοί και δεχτούμε τον έρωτα αυτόν σαν τραχιά μαθητεία — αντίς να χανόμαστε σ’ όλα εκείνα τα εύκολα και κούφια παιχνίδια, που επινόησε ο άνθρωπος για να μην αντικρύζει κατάματα τη βαθύτατη σοβαρότητα της ζωής —ίσως τότε, κείνοι που θάρθουν καιρό έπειτ’ από εμάς, να νιώσουν μια κάποια πρόοδο κι ένα ξαλάφρωμα· και θα ΄ταν σημαντικό τούτο.

ΥΓ. Μήπως έχει δίκιο η ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ ;    ΈΡΩΤΑΣ είναι αυτό που δεν είχες! 

ή Μήπως ο ΠΛΑΤΩΝ;  Συμπόσιο 203c -204b 

Σαν γιος λοιπόν του Πόρου και της Πενίας που είναι ο Έρως βρίσκεται στην εξής κατάσταση: Πρώτον είναι πάντα φτωχός και κάθε άλλο παρά απαλός και ωραίος, όπως νομίζει ο πολύς κόσμος.  Αντιθέτως, είναι τραχύς, ρυπαρός, ξυπόλυτος, άστεγος· πλαγιάζει πάντα χάμω, χωρίς στρώμα, κοιμάται κάτω από τον ανοιχτό ουρανό σε σκαλοπάτια και στις άκρες του δρόμου· μοιράζεται τη φύση της μάνας του και έχει για συγκάτοικο πάντα τη στέρηση. Σύμφωνα πάλι με τη φύση του πατέρα του επιβουλεύεται τα ωραία και τα εκλεκτά, είναι γενναίος, ριψοκίνδυνος, ορμητικός, κυνηγός τρομερός, που σκαρφίζεται συνεχώς τεχνάσματα, συγχρόνως όμως προικισμένος με πόθο για τη γνώση της αλήθειας αλλά και επινοητικότητα, διαρκώς σε όλη του τη ζωή αγαπά τη σοφία, δεινός σαγηνευτής, μάγος, σοφιστής.  Και δεν είναι η φύση του όμοια με αθάνατου ούτε όμως πάλι με θνητού. Άλλοτε μέσα στην ίδια μέρα ανθεί και ζει, όταν βρει τα μέσα, άλλοτε πεθαίνει, μα ξαναζωντανεύει πάλι χάρη στη φύση του πατέρα του. Ό,τι αποκτά κάθε φορά τρέχει σιγά σιγά και χάνεται. Δεν είναι λοιπόν ο Έρωτας ποτέ ούτε τελείως φτωχός σε μέσα ούτε πλούσιος. Και μεταξύ σοφίας και ανοησίας βρίσκεται πάλι στη μέση. Τα πράγματα έχουν δηλαδή ως εξής: κανείς θεός δεν αγαπά τη σοφία, ούτε ποθεί να γίνει σοφός -γιατί είναι. Ούτε και κάποιος άλλος αν είναι σοφός, αγαπά τη σοφία. Όμως, από την άλλη, ούτε και όσοι είναι ανόητοι έχουν τον πόθο να γίνουν σοφοί. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το ανυπόφορο στην ανοησία, το ότι, χωρίς να είναι κανείς ωραίος, αξιοσέβαστος και γνωστικός, μένει ικανοποιημένος με τον εαυτό του. Όποιος λοιπόν δεν θεωρεί πως κάτι του λείπει, εκείνος και δεν επιθυμεί αυτό που δεν φαντάζεται ότι του λείπει.»

«Ποιοι είναι λοιπόν, Διοτίμα, εκείνοι που φιλοσοφούν, αν δεν είναι ούτε οι σοφοί ούτε οι ανόητοι;»

«Αυτό πια», είπε, «είναι φανερό ακόμα και σε ένα παιδί: όσοι βρίσκονται μεταξύ των δύο. Ένας από αυτούς είναι και ο Έρως. Διότι η σοφία είναι προφανώς από τα ωραιότερα πράγματα, και ο Έρως είναι έρωτας προς το ωραίο. Συνεπώς ο Έρως είναι κατ᾽ ανά­γκην φιλόσοφος,

MANA-AMAN-NAMA (συγκλονιστικός αναγραμματισμός)

 

Η Νηρηίδα Θέτιδα  φοβάται και δεν θέλει ο γιος της  Αχιλλέας να εκστρατεύσει  στην Τροία, γιατί έχει προβλέψει τον εκεί θάνατό του. Ντύνει λοιπόν το γιό της με γυναικεία ρούχα, αλλά ο πονηρός Οδυσσέας τον ξεσκεπάζει. Ο Αχιλλέας τελικά πηγαίνει στην Τροία όπου τραυματίζεται θανατηφόρα, όπως το περίμενε η μάνα του. Η Θέτιδα η μάνα σπεύδει πονεμένη και του συμπαραστέκεται. «Τώ δε βαρύ στενάχοντι παρίστατο πότνια μήτερ.»  «κι αυτός ενώ βογγούσε, να έξαφνα ομπρός του πρόβαλε η σεβαστή του μάνα.» Του αγκαλιάζει το κεφάλι και με αναφιλητά του λέει : «Τι κλαις παιδί μου, τι κακό σου πίκρανε τα σπλάχνα; /Πες το μην το χεις μυστικό. Να σού γινε από τον Δία τέτοια χάρη» ….« Τότες βαθιά στενάζοντας της είπε ο Αχιλλέας.. «Ναι μάνα, αυτή ναι τη χάρη μού κανε ο Δίας, ο γιος του Κρόνου» «Μήτερ εμοί, τα μεν άρ μοι Ολύμπιος εξετέλεσεν». 

 

 

Τέλος Άγρας  περιγράφοντας, τη φάτνη και τη Γέννηση, στην άσημη μέχρι τότε, Βηθλεέμ,

Το μέτωπό του ήταν σαν ήλιος,
και μέσα η φάτνη η φτωχική,
άστραφτε πιο καλά από μέρα,
με κάποια λάμψη μαγική.
………………..
Μα κι’ από αγγέλους κι’ από μάγους,
δεν ζήλεψα άλλο πιο πολύ,
όσο της Μάνας Του το στόμα,
και το ζεστό – ζεστό φιλί.

  Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ Η Μάνα- Παναγιά ξεσπά σε λυγμούς «Ούκ ήλπιζον τέκνον, εν τούτοις ιδείν σε / ουδέ επίστευον ποτέ …Και νύν τίνος επράχθη το χείρον γνώναι θέλω. /οίμοι πως το φως μου σβένυται / σταυρός προσπήγνυται / ο υιός και θεός μου!... Υπάγεις, ώ τέκνον προς άδικον φόνον και ουδείς σε συναλγεί./ Ου συνέρχεται σοι ο Πέτρος, ο ειπών σοι: “Ουκ αρνούμαι σε ποτέ, καν αποθνήσκω”. /Έλιπέ σε και Θωμάς / ο βοήσας: “Μετ΄αυτού θανούμεν πάντες»... Ουδείς εκ των πάντων αλλά είς υπέρ πάντων / θνήσκεις τέκνον, μόνος, / ανθ΄ών έσωσας ανθ΄ων πάσιν ήρεσας, /ο υιός και θεός μου».

Ο  Ιησούς επιπλήττει τη μάνα.: «Τι δακρύεις μήτηρ;/ συν ταις άλλαις γυναιξί συναποφέρη; / μη πάθω; Μη θάνω; Πώς ούν σώσω τον Αδάμ; / και μην, καθώς οίδας, αδίκως σταυρούμαι./ τι ούν κλαίεις μήτηρ, μάλλον ούτω κραύγασον ./ “ότι θέλω έπαθον/, ο υιός και θεός μου’’... Απόθου, ώ μήτερ, απόθου την λύπην./ ού γάρ πρέπει σοι θρηνείν,/ ότι κεχαριτωμένη ωνομάσθης./ …. Πικράν την ημέραν του πάθους μη δείξεις».
…Ο Ιησούς στα προηγούμενα, δηλώνει το αναγκαίο της θυσίας της δικής του, για να σωθεί ο άνθρωπος ο Αδάμ, αλλά και τονίζει “το εθελοντικό” της προσφοράς του.

 Η Μάνα, Γεώργιος Μαρτινέλλης

«Μάνα» κράζει το παιδάκι,
«Μάνα» ο νιος και «Μάνα» ο γέρος,
«Μάνα» ακούς σε κάθε μέρος,
α! τι όνομα γλυκό.

Τη χαρά σου και τη λύπη,
με τη μάνα τη μοιράζεις,
ποθητά την αγκαλιάζεις,
δεν της κρύβεις μυστικό.

Εις τον κόσμον άλλο πλάσμα,
δεν θα βρεις να σε μαντεύει,
σαν τη μάνα που λατρεύει,
σαν τη μάνα που πονεί.

Την υγειά της, τη ζωή της,
όλα η μάνα τ' αψηφάει,
για το τέκνο π' αγαπάει,
για το τέκνο που φιλεί.

Όπου τρέχεις, πάντα η μάνα,
με το νου σε συντροφεύει,
σε προσμένει, σε γυρεύει,
μ' ανυπόμονη καρδιά.

Κι αν σκληρός εσύ φαρμάκια,
την ποτίζεις την καημένη,
πάντα η μάνα σ' απανταίνει,
με τα ολόθερμα φιλιά.

Δυστυχής όποιος τη χάνει,
ο καημός είναι μεγάλος.
Σαν τη μάνα δεν είν' άλλος,
εις τον κόσμο θησαυρός.

Κι' όποιος μάνα πια δεν έχει,
«Μάνα» κράζει στ' όνειρό του.
Πάντα «Μάνα» στον καημό του,
είν' ο μόνος στεναγμός!

Κώστας Βάρναλης, Οι πόνοι της Παναγιάς 

....

Από το πρώτο ξάφνιασμα

 της ξυπνημένης νιότης

 δεν είσαι συ για μάχητες

δεν είσαι συ για το σταυρό

 εσύ νοικοκυρόπουλο όχι σκλάβος,

 όχι σκλάβος ή προδότης

 Κι αν κάποτε τα φρένα σου

το δίκιο φως της αστραπής

κι αν η αλήθεια σου ζητήσουνε

παιδάκι μου να μην τα πεις

Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν

το φως να το σηκώσουν

 δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή

 απ’ την αλήθεια της σιωπής

χίλιες φορές να γεννηθείς

 τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν

https://www.youtube.com/watch?v=u0EgsN46RT4

Franz Marc, Πορτραίτο της μητέρας του, 1902

 

 υγ. Η  ΜΑΝΑ ή το ΠΑΙΔΙ θα μπορούσε να λέει τα παρακάτω;

«Πράματα νέα δεν έλεγες, κι ούτε με λόγια νέα, παλιά .

Από πολλούς κι από καιρούς όλα ήταν ειπωμένα 

… Μα συ είχες τη δύναμη ν’ ακούς των ουρανών τη σιγαλιά». 

 

Μπέρτολτ Μπρεχτ, Η Μάνα Κουράγιο και τα παιδιά της, γράφτηκε στη Σκανδιναβία το 1938-1939.  Η  Άννα Φίρλινγκ, γνωστή ως Μάνα Κουράγιο, στον αγώνα της για επιβίωση,  εκμεταλλεύεται τον πόλεμο, πουλώντας αγαθά στους στρατιώτες στα πεδία των μαχών, ενώ μάταια προσπαθεί να προστατεύσει τα τρία παιδιά της….