τα δημόσια + τα ιδιωτικά ή τα δημόσια ≤ τα ιδιωτικά
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΛΥΤΗΣ υπήρξε κάποτε, αυτό είναι αλήθεια (σελ.44) και καθώς ο ποιητής βλέπει από την ανάποδη (σελ.23) είναι Σκληρός και ζητάει τ αδύνατα (σελ. 24) ίσως και τα αβρά…
Αρχίζουμε από τον ΕΠΙ- ΛΟΓΟ του βιβλίου για να καταλήξουμε στον ΠΡΟ ΛΟΓΟ. Άλλωστε ο εκτροχιασμός είναι αναπόφευκτος (σελ. 22)
Μπορεί είπε ο ΕΛΥΤΗΣ (σελ. 23) γιατί όχι;
Κουράστηκα
…φορτωμένος με τόνους ανέμων, τσουβάλια Ιουλίων, καλαθούνες ανθέων (σελ. 26-27) βέβαια άλλοι κουράστηκαν από τα ψέματα, τις πονηριές και τη
μικροψυχία των συν ανθρώπων μας. 
Έτσι και τα αδειάσω, έσβησα (σελ. 27) Για αυτό, (σελ. 44)
Τρέμουν, τρίζουν τὰ δαιμόνια. Δῆλον δὲ ὅτι δεῖ καὶ τοῖς ἄλλοις δαίμοσι τούτους ἀρμόσαι εἴπερ δεῖ φύσιν εἶναι καὶ οὐσίαν μίαν καθὸ δαίμονες δαιμόνων, εἰ μὴ κοινὸν ὄνομα ἔξουσι μόνον.
ΠΛΩΤΙΝΟΣ, Εννεάς Γ Ἀλλὰ τί πρέπει νὰ ποῦμε σχετικὰ μὲ τὸν Ἔρωτα καὶ γιὰ τὰ ὅσα λέγονται γιὰ τὴ γέννησή του; Εἶναι φανερὸ ὅτι πρέπει νὰ διαπιστώσουμε ποιὸς εἶναι ὁ Πόρος καὶ ποιὰ ἡ Πενία καὶ κατὰ πόσον αὐτοὶ ταιριάζουν σὰν γονεῖς του. Καὶ εἶναι φανερὸ ὅτι αὐτοὶ πρέπει νὰ ταιριάζουν καὶ στοὺς ἄλλους δαίμονες, διότι οἱ δαίμονες αὐτοὶ καθ᾿ αὐτοὶ πρέπει νὰ ἔχουν τὴν ἴδια φύση καὶ τὴν ἴδια οὐσία καὶ ὄχι μόνο ἕνα κοινὸ ὄνομα.
ΠΛΑΤΩΝ, Συμπόσιον, 203b.
Μα τι τέλος πάντων», είπα, «θα μπορούσε να είναι ο Έρωτας; Μήπως θνητός;»
«Σε καμιά περίπτωση.»
«Τότε τί;»
«κάτι μεταξύ θνητού και αθανάτου.»
«Δηλαδή, Διοτίμα, τι;»
«Δαίμων μέγας, Σωκράτη. Αφού βέβαια καθετί δαιμονικό βρίσκεται μεταξύ θεού και θνητού.»
«Και ποια είναι», είπα εγώ, «η ιδιαίτερη ικανότητά του;»
«Να διερμηνεύει και να μεταφέρει στους θεούς όσα προέρχονται από τους ανθρώπους, και στους ανθρώπους όσα προέρχονται από τους θεούς: τις δεήσεις και τις θυσίες των μεν, τις εντολές και τις ανταποδόσεις των δε.[...]
Δεν είναι λοιπόν ο Έρωτας ποτέ ούτε τελείως φτωχός σε μέσα ούτε πλούσιος. Και μεταξύ σοφίας και ανοησίας βρίσκεται πάλι στη μέση. Τα πράγματα έχουν δηλαδή ως εξής: κανείς θεός δεν αγαπά τη σοφία, ούτε ποθεί να γίνει σοφός -γιατί είναι. [204] Ούτε και κάποιος άλλος αν είναι σοφός, αγαπά τη σοφία. Όμως, από την άλλη, ούτε και όσοι είναι ανόητοι έχουν τον πόθο να γίνουν σοφοί. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το ανυπόφορο στην ανοησία, το ότι, χωρίς να είναι κανείς ωραίος, αξιοσέβαστος και γνωστικός, μένει ικανοποιημένος με τον εαυτό του. Όποιος λοιπόν δεν θεωρεί πως κάτι του λείπει, εκείνος και δεν επιθυμεί αυτό που δεν φαντάζεται ότι του λείπει.»
«Ποιοι είναι λοιπόν, Διοτίμα, εκείνοι που φιλοσοφούν, αν δεν είναι ούτε οι σοφοί ούτε οι ανόητοι;»
(b) «Αυτό πια», είπε, «είναι φανερό ακόμα και σε ένα παιδί: όσοι βρίσκονται μεταξύ των δύο. Ένας από αυτούς είναι και ο Έρως. Διότι η σοφία είναι προφανώς από τα ωραιότερα πράγματα, και ο Έρως είναι έρωτας προς το ωραίο. Συνεπώς ο Έρως είναι κατ᾽ ανάγκην φιλόσοφος, και ως φιλόσοφος είναι κάτι μεταξύ σοφού και ανοήτου. Αιτία και γι᾽ αυτό είναι η καταγωγή του. Ο πατέρας του ήταν σοφός και επινοητικός, η μητέρα του όμως ούτε σοφή ούτε επινοητική.»
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ποιητής γράφει στη σελ. 38: Περιμένω τον καλλιτέχνη τον ικανό να στήσει , το μνημείο του άγνωστου ιδιώτη.
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΜΙΑ ΖΩΗ ΟΛΟΚΛΗΡΗ αντικρύ στο πέλαγος (σελ. 7)
ΑΓΡΟΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΣΥΝΑΜΑ (σελ. 13) δούλος ίσως αλλά σε απόσταση αναπνοής από τον άρχοντα
υγ. τώρα κατάλαβα γιατί το ηγέομαι-ουμαι των αρχαίων από είμαι αρχηγός τελικά έφθασε να σημαίνει θ ε ω ρ ώ, ν ο μ ί ζ ω!
Η ΥΔΡΟΓΕΙΑ ΛΑΛΙΑ του ΕΛΛΗΝΑ ΕΛΥΤΗ είναι η οπτική φάση της ελληνικής λαλιάς που ομιλεί και ζωγραφίζει συνάμα (σελ.10)
