Υπάρχουν μύθοι που δεν διαδραματίστηκαν στο παρελθόν· διαδραματίζονται μέσα μας. Δεν χρειάζονται Λαιστρυγόνες ή άγνωστα νησιά για να ζωντανέψουν οι μύθοι αυτοί εκ νέου. Αρκεί μία στιγμή αδυναμίας, μία στιγμή παραχώρησης της ηθικής στη φιλοδοξία, στην απληστία, στον φθόνο και στην αδιαφορία και αμέσως η Κίρκη επιστρέφει.
Η
Ομηρική Κίρκη , η femme
fatale,
την ίδια στιγμή μαγική γοητεία τόσο της εξαπάτησης και της υποδούλωσης, όσο και
μέντορας και προστάτης. Σύμβολο κάθε
δύναμης που μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε μια κατώτερη μορφή από αυτήν που μπορεί
και δύναται να πάρει. Δεν χρειάζονται πια αποκρυφιστικοί ψίθυροι επίκλησης σε αρχαίες θεότητες,
αρκούν η εξουσία, η ιδεολογία, η ευκολία, η ματαιοδοξία. Με απλά λόγια αρκεί να
ακουστεί η έκφραση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», για τα προαναφερόμενα και η μαγεία
ξεκινά. Ο άνθρωπος πείθεται ότι η απώλεια της ηθικής του αξιοπρέπειας είναι
φυσική εξέλιξη των πραγμάτων και μεταμορφώνεται σε χοίρο κρατώντας όμως την
λογική του υπόσταση για να μπορεί να επιχειρηματολογεί κατά το δοκούν.
Κάπως έτσι εξετάζοντας τις μέρες μας βλέπουμε ότι οι ¨Κίρκες¨ είναι αμέτρητες και δεν κατοικούν σε απομονωμένα νησιά. Ίσως να είναι η κάθε εποχή που δημιουργεί συμπλέγματα ανήθικων νήσων στο πέλαγος της Ιδεολογίας, της Πολιτικής, του Εγώ και στερεί την ηθική σύμπνοια ενός δροσερού πνεύματος που δεν υποκαθιστά την Αρετή με την Ωφέλεια και δεν ξεπουλά την Συνείδηση για την Ευκολία.
Απέναντι λοιπόν σε αυτή την μεταμόρφωση η Φιλοσοφία δεν υπήρξε ποτέ μια πολυτέλεια, ούτε στοχασμός ή προβληματισμός που εκφέρει δοκιμιακό λόγο με λυρικά ακατανόητα χρώματα, υπήρξε μια μορφή αντίστασης.
Ο Πλάτων θα αναγνώριζε στην Κίρκη τη δύναμη των παθών που κρατούν την ψυχή στον κόσμο των ειδώλων. Θα γινόταν η μάγισσα επιθυμία που καταλαμβάνει τον θρόνο του λογικού μέρους της ψυχής και έτσι ο άνθρωπος δεν κυβερνά πλέον τον εαυτό του· κυβερνάται. Άρα ανελεύθερος πια ο άνθρωπος άγεται και φέρεται από τα πάθη, το Αγαθό εκτρέπεται από τα πεδίο όρασης της ψυχής. Η πραγματική ελευθερία είναι η κυριαρχία του λογικού πάνω στις επιθυμίες.
Ο
Αριστοτέλης θα έλεγε ότι το ποιείν και το πράττειν είναι διαφορετικά και πως η
ηθική δεν είναι μια στείρα θεωρία αλλά ένας έμπρακτος βίος. Η αρετή
δεν εμφανίζεται στις μεγάλες αποφάσεις διαμορφώνεται μέσα από καθημερινές
επιλογές – που τις περισσότερες φορές δε είναι ευχάριστες αλλά πρέπει- .
Ο Κάντ αυστηρότερος απ΄ όλους
θα έλεγε ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν επιτρέπει εξαιρέσεις. Ο άνθρωπος
χρησιμοποιείται ως σκοπός και ποτέ ως μέσο. Για τον Κάντ η Κίρκη της νεωτερικότητας
είναι η εργαλειοποίηση του ανθρώπου· η ηθική πηγάζει από την αυτονομία του
λογικού όντος, το να πράττει κανείς από καθήκον και όχι σύμφωνα με το καθήκον.
Συνοπτικά
η Φιλοσοφία δεν υπήρξε ποτέ απαισιόδοξη ως προς τις δυνατότητες του ανθρώπου.
Υπήρξε απαιτητική.
[…]«αν μπορείς Ψυχή ανασηκώσου απάνω από τα πολύβουα κύματα και πιάσε με ένα κλωθογύρισμα του ματιού σου όλη τη θάλασσα…»[…]«Δεν υποτάσσομαι , δεν βολεύομαι, θα ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος » […] «Όταν μια συνήθεια καταστεί βολική να την συντρίβεις »… (Ν. Καζαντζάκης)
Παύλος Κεφάλας
Τεταρτοετής φοιτητής του τμήματος Φιλοσοφίας
Πανεπιστημίου Πατρών







