ΚΑΙΡΟΣ - ΕΥΚΑΙΡΙΑ - TEMPUS- ΟCCASIO

 

Ο  Καιρός  του Λυσίππου, είναι ένα άγαλμα που παρίστανε ένα γυμνό έφηβο με κοντά μαλλιά και φτερούγες στα πόδια. 
Ο «Καιρός», με λυγισμένα γόνατα, με φτερά στην πλάτη και στα ποδοστράγαλα, τρέχει βαστώντας στο αριστερό χέρι ζυγαριά στηριγμένη σε ακμή ξυραφιού, υποδηλώνοντας πόσο εύκολο είναι να διαταραχτεί η ισορροπία των πραγμάτων. Κατά τον Παυσανία υπήρχε βωμός του Καιρού στην Ολυμπία, στην είσοδο του σταδίου, κοντά στον βωμό του «Εναγωνίου» Ερμή δηλαδή του Ερμή προστάτη των αγώνων.


Ο επιγραμματοποιός Ποσείδιππος σημειώνει: -Γιατί κρατάς ξυράφι στο δεξί σου χέρι;
-Δείγμα προς τους ανθρώπους, πώς είμαι πιο κοφτερός από την αιχμή του.
-Γιατί έχεις την κόμη στην όψη;
– Για να με αρπάξει εκείνος που θα με συναντήσει.
-Γιατί είσαι πίσω φαλακρός;
-Γιατί αν δεν με πιάσεις από εμπρός, είναι αδύνατον να με πιάσεις από πίσω
-Για ποιο σκοπό σε έκανε ο τεχνίτης;
-Για σένα ξένε, για να μάθεις και να γίνεις σοφότερος.

Ο Απόστολος Παύλος  στην επιστολή προς Εφεσίους γράφει: «Εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, ότι αι ημέραι πονηραί εισι» (Εφεσ. ε’, 16).

 Ο μακάριος Ιερώνυμος ερμηνεύει ως εξής: «Όταν χρησιμοποιούμε τον χρόνο σε καλές πράξεις, τότε τον εξαγοράζουμε».

«Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα. Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.» Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ, Μυθιστόρημα 

 

Tempus edax rerum: Ο πανδαμάτωρ  χρόνος ΟΒΙΔΙΟΣ 

Τελικά τρώω πασατέμπο passo + tempo  δηλαδή "περνώ το χρόνο μου"

ακούγοντας https://www.youtube.com/watch?v=G_bD7ls4xy4  η ζωή περνάει και χάνεται κι η στιγμή δεν πιάνεται...

 

ΕΦΗ ΖΑΝΝΗ , Ο ΜΥΘΟΣ ΣΩΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ

 

μύθος από το ρήμα μύω = κλείνω (στόμα, μάτια) 

ή

 μυώ  = εισάγω  κάποιον σε μια νέα θρησκεία, δοξασία ή αίρεση, αποκαλύπτοντας σταδιακά το τελετουργικό  και το βαθύτερο νόημά της

  Οι Μυθικές μορφές που αναδιπλώνονται ποιητικά είναι χωρισμένες σε δεκατέσσερεις ομάδες: Προφήτισσες, Απείθαρχες/ Ατίθασες, Ανεξάρτητες υπό καταδίωξη, Άγριες/ Επικίνδυνες, Θυσιαζόμενες, Αλυσοδεμένες, Αφελείς /Αγαθές, Μυστηριώδεις, Καλλιτέχνιδες, Επιθυμητές/ Εκθαμβωτικές, Άπιστες, Χαρούμενες, Ερωτευμένες με ανώτερη φύση, και στο τέλος: Υπέρτατη Μητέρα – Σελήνη.

 Συνολικά πρόκειται για τριάντα εφτά μυθικές υπάρξεις : Κασσάνδρα, Αρμίδα, Πενθεσίλεια, Αντιγόνη, Δάφνη, Αταλάντη, Αρεθούσα, Μήδεια, Ομφάλη, Σειρήνα, Μέδουσα, Λουκρητία, Ευρυδίκη, Δυσδαιμόνα, Φιλομήλα, Ηχώ, Ανδρομέδα, Περσεφόνη, Ευρώπη, Κοκκινοσκουφίτσα, Σφίγγα, Μελουσίν, Γαλάτεια, Η κυρία με το μονόκερο, Βασίλισσα του Σαββά, Ελένη, Δανάη, Ναυσικά, Λούλου, Κορωνίδα, Ιπποδάμεια, Μελισσάνθη, Δουλτσινέα, Ιάμβη, Αριάδνη, Ψυχή, Διοτίμα, Σελήνη

 

• ο μύθος μάς ζητάει να ζήσουμε πραγματικά 
• και ποιο είναι αυτό το πραγματικά;
• η αλήθεια που είναι ταυτόχρονα και αναλήθεια

 

 

 

 

 

 Μονόλογος  της Αριάδνης  (άρι + αγνή = πολύ αγνή).

Ποίημα Αριάδνης

Πίστεψα σε εσένα, Θησέα

Το πάθος μου ορμητικό σού έδωσε

Τον Μίτο της ζωής σου

Ο έρωτάς μου ασυγκράτητος σού πρόσφερε

Τον δρόμο της επιστροφής σου.

[…] Ποια η θέση σου; Θησέα

Ποιο το αποτύπωμά σου στον κόσμο;

[…] Δεν τον σκότωσα

Τον δημιούργησα

Βροντόηχο

Απόκρυφο

Βάκχειο Άνακτα.

Σελίδες: 142    Εκδόσεις: «ΠΕΡΙΣΠΩΜΕΝΗ»

 

υγ. κι αν κάποια από τις άνωθεν γυναίκες σάς φάνηκε πρόστυχη, προσέξτε  τη λέξη ΠΡΟΣ  ΤΥΧΗ!!!!!