ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΟΜΜΥΔΑΣ, Κρασί από τα χείλη σου

Μεθύσι από κρασί ΑΓΙΩΡΓΊΤΙΚΟ ή ΝΕΜΕΑΣ, πόνος από σεισμό στη Σάμο, Παναγιά Σπηλιανή στη Σάμο, κρασί για να ξεχνάμε ή να χαμογελάμε πονώντας. Πιο πολύ μεθάει το κρασί ή ο έρωτας; 

 

(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ζωή μετράει στιγμές. Στιγμές που περιμένεις, που προσμένεις. Στιγμές που φοβάσαι, που θυμάσαι. Στιγμές που φυλάς, κι άλλες που θέλεις να ξεχάσεις. Στιγμές που διαρκώς αλλάζουν και σε αλλάζουν. Στιγμές που πρέπει να αρπάξεις για να μη χαθούν στην αδυσώπητη δίνη του χρόνου. Γιατί αν έρθει εκείνη η στιγμή, η δική σου, και τη χάσεις, τη χάνεις για πάντα. Επειδή είναι βέβαιο πως δεν θα επιστρέψει.

Ο συγγραφέας δεν διαλέγει τους ήρωες του τυχαία... παιδιά, Άρης και Κλαίρη...,  με σεβασμό, με αγάπη... όπως επιλέγουν τις καλές ρόγες από τα τσαμπιά, τα όμορφα σταφύλια από τις κληματόβεργες...

τα ονόματα των παιδιών θα μείνουν ανεξίτηλα στο χρόνο από το γεγονός  31-10-2020...

Η 15χρονη Κλαίρη και ο 17χρονος Άρης καταπλακώθηκαν από πέτρινο τοίχο που έπεσε όταν τα 6,7 ρίχτερ χτύπησαν τη Σάμο. Τα δύο παιδιά είχαν φύγει από το σχολείο και επέστρεφαν στα σπίτια τους όταν πέρασαν από το συγκεκριμένο στενό δρόμο τον οποίο χρησιμοποιούσαν σχεδόν καθημερινά.  Ο 17χρονος μαθητής αγκάλιασε τη 15χρονη φίλη του για να την προστατεύσει χωρίς όμως να φανταστεί ότι πάνω από το κεφάλι τους παραμόνευε ο θάνατος.                                                            

 

Το παρελθόν έχει απλώσει τις ρίζες του βαθιά σε συνείδηση και πράξεις, όπως το αμπέλι απλώνει τις δικές του στο εύφορο έδαφος. Αλλά υπάρχουν δύο πράγματα που μεθούν τους ανθρώπους και αλλάζουν ριζικά τη ζωή τους: ο έρωτας και το κρασί...

ΚΡΑΣΙ ΑΓΙΩΡΓΊΤΙΚΟ ή ΝΕΜΕΑΣ

Η προέλευση του ονόματος της ποικιλίας, Αγιωργίτικο, προέρχεται από το γεγονός ότι στη βυζαντινή περίοδο, η Νεμέα ονομαζόταν Άγιος Γεώργιος από την ομώνυμη βυζαντινή εκκλησία της περιοχής.

Το Αγιωργίτικο θεωρείται αυτόχθονη ποικιλία της Νεμέας με βαθιές ρίζες στο χρόνο αφού δεν καλλιεργούνταν, μέχρι τα τελευταία 15 χρόνια, σε καμία άλλη περιοχή της Ελλάδας ή σε άλλη ξένη χώρα.Είναι πολυδυναμική ποικιλία διότι μπορεί ανάλογα με το υψόμετρο, τη σύσταση του εδάφους και τις εκάστοτε καλλιεργητικές μεθόδους να μας προσφέρει εξαιρετικούς οίνους ροζέ, ερυθρούς φρέσκους, ερυθρούς βαθιάς παλαίωσης, γλυκούς και ημίγλυκους, που πάντα εκπλήσσουν ευχάριστα τον ουρανίσκο μας.Τα κρασιά έχουν βαθύ κόκκινο χρώμα και αρωματικά χαρακτηρίζονται από κόκκινα φρούτα όπως ώριμες φράουλες, μαύρες σταφίδες και καραμέλα. Τα παλαιωμένα κρασιά έχουν αρώματα μαρμελάδας ή αποξηραμένων φρούτων όπως σύκο, δαμάσκηνο, σταφίδα. Οι τανίνες είναι μαλακές και εξελίσσονται στο χρόνο.

Στη Νεμέα επιτελέστηκε ο πρώτος άθλος του Ηρακλή, ο οποίος σκότωσε το λιοντάρι της Νεμέας, για να σώσει τους κατοίκους της περιοχής αλλά και για το  βασιλιά Φλία, γιο του θεού Διόνυσου, ο οποίος ίδρυσε πόλη με το όνομα Φλιασία, που βρισκόταν στην περιοχή της σημερινής Νεμέας. Σε αυτόν μάλιστα ο Διόνυσος, στο θνητό γιό του, ο μύθος λέει ότι έκανε δώρο το κλήμα και έτσι σήμερα έχουμε αυτή την τεράστια έκταση που φτάνει τα 25 χιλ. στρέμματα να καλλιεργούνται με αμπέλια.

«Το βράδυ στις 11 θα είμαι στο κελάρι μας. Θέλω να σε δω μετά από τόσα χρόνια έστω και για λίγο…»
 

• το οικογενειακό μίσος θα σβήσει μετά από μερικές γουλιές ;;;

• ο έρωτας τι γευστικούς ήχους γράφει;
  

•  ΕΙΣ Υ Γ Ε Ι Α Ν!!!!!
  

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, ίσως έγραψε Το Ταξίδι

Μου σφίγγει ο καημός, σα θηλιά το λαιμό  

και μες στην καρδιά με δαγκώνει σα φίδι. 

Παράξενο θέλω ν’ αρχίσω ταξίδι, 

 χωρίς, μα χωρίς τελειωμό.

Το δρόμο μ’ αργά να τραβώ, να τραβώ,  

αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω,  

ψυχή να μη βρίσκω, ή πάντα να μπλέκω

με κόσμο τυφλό και βουβό.

Να νιώθω τριγύρω πλατιά ερημιά,  

κλεισμένα τα σπίτια, τα τζάκια σβησμένα,  

ψηλά να μη φέγγει αστέρι κανένα,  

και κάτου γυναίκα καμιά.

Ε! ίσως σε τέτοιο ταξίδι αν βρεθώ, 

ατέλειωτο, έρμο, σ’ αγνώριστη χώρα, 

δε θα ’χω περίσσια λαχτάρα σαν τώρα,  

Αγάπη, από σε να χαθώ!                                        Απρίλιος 1883

 

https://www.youtube.com/watch?v=5154cxnWXIY

                                                            

αφού προηγήθηκε αλληλογραφία  14 χρόνων με την Ελένη του, τη Ραχήλ του που έφυγε λόγω φυματίωσης, ακολουθώντας το στρατηγό πατέρα της για πιο ζεστό κλίμα στην Αφρική από το 1935 και επέστρεψε στην Ελλάδα έναν χρόνο μετά το θάνατο του Κωστή Παλαμά (1944), χωρίς να καταφέρει να πει αντίο στον αγαπημένο της.

Ο ιδρυτής της  Νέας Αθηναϊκής Σχολής, ο ποιητής, μεταφραστής, κριτικός, πεζογράφος γινόταν απλώς ένας ερωτευμένος.  

Έγραφε στην αγαπημένη των γηρατειών του, στον πιο κοντινό, στον πιο δικό του άνθρωπο, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος για τον εαυτό του, εξέφραζε τους μύχιους πόθους, τις ανησυχίες, την αγωνία, τους φόβους και τις ανασφάλειές του, τη λύπη του για πρόσωπα που χάθηκαν και ήταν σημαντικά για το έργο του. Της εξέθετε τις φιλοσοφικές αναζητήσεις, τις μεταφυσικές αγωνίες του. Αυτός 60 χρονών, εκείνη 20 .

«Η αλήθεια είναι πως τα γράμματά σου ­ και μάλιστα το τελευταίο σου ­ είναι σαν κάποια ωραία μάτια εκφραστικά που σε κοιτάζουν δακρυοπνιγμένα, μα χωρίς να στάζουνε τα δάκρυά τους, και χωρίς να χάνουν τίποτε από την ομορφιά τους τα μάτια αυτά. Μάλιστα γίνονται ομορφότερα. Μα η αλήθεια είναι πως θα τα ήθελα τα μάτια αυτά (παραμερίζοντας κάθε αισθητικό εγωισμό), πως θα τα ήθελα να μη πνίγονται δακρυσμένα, θα τα ήθελα ολοκάθαρα να λάμπουν και να χαμογελούν με το χαμόγελο εκείνο των ωραίων ματιών που κάποτε και πότε είναι εκφραστικώτερο και ποθητότερο από το χαμόγελο που ανατέλλει στα χείλη· κάποτε και πότε σημειώνω, γιατί δεν είναι τίποτε ωραιότερο ­ καθώς κάπου το παρατηρεί και ο Τολστόης ­ από το χαμόγελο του ανθρώπου· το μειδίαμα, βέβαια, που κέντρο του το στόμα είναι, μα που απλώνεται φωτίζοντας, με το φως μιας αυγής, ολόκληρο το πρόσωπο... Τα γράμματά σου πώς πονούν! Παλμός τους είναι η μελαγχολία, μια deception τα τρεμοσαλεύει κ' ένας φόβος τα κιτρινίζει. Αστείος και αφελής θα ήμουν αν προσπαθούσα να σε παρηγορήσω. Μα και δεν πρέπει να σου σιωπήσω δυο πράγματα: Πρώτα, πως μου δίνουν κ' εμένα ένα πένθος που όσο κι αν είναι δυσκολοέκφραστο, εύκολα θα μπορής να το εννοήσης. Επειτα και μαζί πως μου δίνουν μια χαρά. Το πένθος είναι από το πένθος σου, και η χαρά από τη σκέψη πως με θεωρείς άξιο της εμπιστοσύνης σου ώστε να γέρνης προς την ψυχή μου το πρόσωπο της θλίψης σου» (31 Αυγούστου 1924)

ΛΙΑ ΖΩΤΟΥ, Θ. ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Το βιβλίο ήταν πάρα πολύ ωραίο! Αυτό που μου άρεσε , ήταν το ότι είχε μικρά κεφάλαια, χρησιμοποιούσε εύκολες και γνωστές λέξεις και το νόημά του ήτανε κατανοητό, πράγμα που με διευκόλυνε να  διαβάζω το βιβλίο και σε ώρες που ήμουνα κουρασμένη. Η ιστορία ήταν πολύ όμορφη! Είχε μέσα ρομαντισμό (αλλά όχι σε σημείο που το μυθιστόρημα να γίνεται μελό), μίσος εκδίκηση, έρωτα, συγκίνηση και μέσα από μια πολύ όμορφη ιστορία έβγαιναν στην επιφάνεια ωραία μηνύματα. Επίσης μου άρεσε το πώς συνδέθηκε το πρώτο κεφάλαιο (ο φόνος) με τις τελευταίες εκατό σελίδες του βιβλίου. Το μόνο πράγμα που δεν με ενθουσίασε ήταν ότι ανάμεσα στα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια υπήρχε μια ιστορία που αφηγούνταν το παρελθόν ενός ήρωα πράγμα που με έκανε λίγο να βαρεθώ. Κατά τα άλλα ήταν ένα πολύ όμορφο βιβλίο και δεν θα μπορούσα να είχα βρει καλύτερη συντροφιά από αυτό για τα Χριστούγεννα!!!
                                                          ΜΥΡΙΣΙΔΟΥ ΑΝΝΑ, Α4





ΜΕΤΑΞΕΝΙΑ ΑΓΑΠΗ
Όσοι είναι λάτρεις των μυθιστορημάτων και είναι άνθρωποι με ρομαντική ψυχή, αυτό το βιβλίο είναι μια πολύ καλή επιλογή για να το διαβάσεις ευχάριστα και να καταλάβεις το  αληθινό νόημα της αγάπης η οποία όσες δυσκολίες και φουρτούνες κι αν περάσει στο τέλος τα νικάει όλα.
Το συγκεκριμένο βιβλίο σε παρακινεί να το διαβάσεις διότι το λεξιλόγιό του είναι απλό, κατανοητό με μικρές-κοφτές προτάσεις. Η αφήγηση κυλάει αβίαστα και ομαλά σε ευθύ λόγο. Επίσης οι διάλογοι δίνουν ζωντάνια, ποικιλία , προφορικότητα, παραστατικότητα, παρακινώντας εμάς να γίνουμε ήρωες του βιβλίου. Τα νοήματα αρθρώνονται με αλληλουχία και ο χρόνος των γεγονότων δεν συμπίπτει με τον χρόνο της αφήγησης, διότι διαπιστώνουμε συχνά αναδρομές στο παρελθόν. Όσο για τους χαρακτήρες, μας δίνει κάποια διάσπαρτα στοιχεία και μας αφήνει να σχηματίσουμε  τη δική μας άποψη. Το ύφος του είναι απλό, οικείο χωρίς να μπερδεύει ιδιαίτερα. Συχνές είναι οι αντιθέσεις και κυριαρχούν πολλά ρεαλιστικά στοιχεία. Επίσης, ο τίτλος και το εξώφυλλο του βιβλίου ταιριάζουν απόλυτα με όλη την υπόθεση. Μια όμορφη κοπέλα που νοσταλγεί και αναπολεί το παρελθόν κι ένα μεταξένιο φουλάρι σε γνωστή πλατεία της Ιταλίας. Το μόνο που μπορεί να μην κολακεύει την πλοκή του έργου είναι οι πολλές περιγραφές που καθυστερούν την εξέλιξη αλλά εντείνουν ... και την αγωνία.                                                                                        ΠΙΣΤΟΛΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, Α4

Ισμαήλ και Ρόζα

      

Η αινιγματική Σμυρνιά γερόντισσα Ρόζα και ο πανίσχυρος Ισμαήλ ζουν επί δεκαετίες με το βάρος ενός μυστικού σημαδεμένου από τη βία της Μικρασιατικής Καταστροφής. Το συλλεκτικό πάθος ενός αρχιτέκτονα, μια παλιά φωτογραφία και ένα νυφικό λερωμένο με αίμα γίνονται η αφορμή για ν' ανασυρθεί η ιστορία τους από το παρελθόν και μαζί της κομμάτια της παρουσίας και της δράσης του ελληνισμού στη Μικρασία.

Πώς θα ήταν ο Έλληνας χωρίς τις αναμνήσεις του, χωρίς το παρελθόν του;

Σμύρνη, Αϊβαλί, Μυτιλήνη, Αθήνα, Κωνσταντινούπολη, η μυρωδιά των παλαιοπωλείων, η γοητεία των ταξιδιών, η πρόκληση του έρωτα και του μυστηρίου, αυτή είναι η δαιδαλώδης διαδρομή που ακολουθούν οι ήρωες και οι αναγνώστες, για να διαπιστώσουν εντέλει πως οι μικρές ιστορίες των ανθρώπων είναι αυτές που σφραγίζουν τη μεγάλη Ιστορία.