ΟΙ ΠΕΛΑΡΓΟΙ όταν ο γονιός τους γεράσει και γυμνωθεί από τα φτερά του, τον ζεσταίνουν μαδώντας τα δικά τους φτερά και ετοιμάζουν το φαγητό τους, σηκώνοντας απαλά τη φτερούγα τους...
ο ιδανικός τρόπος φροντίδας και αγάπης
από τη φύση
δίδαγμα για την τρίτη ηλικία
Τα γηρατειά είναι άσχημα όχι γιατί δεν έχουν απολαύσεις αλλά γιατί δεν έχουν ελπίδες
και πριν οι ΓΟΝΕΙΣ μας γίνουν φωτογραφία
ΓΟΝΕΙΣ που έδωσαν ή δεν έδωσαν στα παιδιά τους αγάπη
όταν φεύγουν, όπως φεύγουν
αφήνουν μια θέση κενή σημειώνοντας απώλεια ή απουσία
για όσα χάνουμε /χάσαμε αμφότερες οι γενιές ή για όσα δεν κάναμε εκατέρωθεν ή για όσα θα μπορούσαν να γίνουν αλλιώς...
ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ της ζωής φεύγει, ακολουθώντας -μακάρι με κάποια φυσική σειρά- την φθαρτή ανθρώπινη φύση. Η τρύπα τρυπάει σώμα και ψυχή ΟΜΩΣ
τ ρ υ π ώ ν ε ι και το πιο μεγαλειώδες συναίσθημα : Η ΑΓΑΠΗ;;;
Στα γεράματα ΔΕΝ χρειάζονται επιτραπέζια παιχνίδια, ούτε κοινά ταξίδια, ομαδικές αθλητικές δραστηριότητες-το κατά δύναμιν- ούτε σύλλογοι με χορούς και τραγούδια νέων και γιαγιάδων/παππούδων, ούτε ακόμη και φιλίες δια αλληλογραφίας ....
ΔΕΝ χρειάζονται διαπραγματεύσεις και εξηγήσεις με τη λογική και τη μνήμη
ΚΛΑΙΩ από τώρα για όσα χάνονται από την παρακμή του μυαλού και του σώματος
ΤΡΟΜΑΖΩ που το μυαλό φυλλορροεί και βλέπω πεσμένο κάθε μέρα κι ένα φυλλαράκι μυαλού καταγής. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να το βάλλω στις τσέπες μου και να φιλήσω και να αγκαλιάσω γλυκά αυτό το αγνώριστο/γνώριμο σώμα και μυαλό!
Ευτυχώς που διαβάζουμε και τέτοια κείμενα και ανασαίνουμε συναισθηματικά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜέσα από σπαρακτικές εικόνες, μάς υπενθυμίζεις Αθηνά πως όταν το σώμα και ο νους αδυνατίζουν, δεν είναι οι γνώσεις, οι δραστηριότητες ή οι εξηγήσεις που έχουν τη μεγαλύτερη αξία, αλλά η τρυφερότητα, η αγκαλιά και η παρουσία. Εκεί όπου η μνήμη φυλλορροεί, η αγάπη καλείται να θυμάται για λογαριασμό εκείνου που ξεχνά.
Πρόκειται για ένα βαθιά ανθρώπινο κείμενο, γραμμένο με τη γλώσσα της καρδιάς. Και ίσως γι' αυτό συγκινεί τόσο. Γιατί πίσω από τον φόβο της απώλειας, διακρίνεται η πιο απλή και η πιο δύσκολη μορφή αγάπης. Να μένεις δίπλα σε εκείνον που αλλάζει, μέχρι να γίνει σχεδόν αγνώριστος, και να τον αγαπάς ακόμα.
Η πιο ισχυρή εικόνα του κειμένου είναι ο άνθρωπος που βλέπει τα φύλλα της μνήμης τού οικείου του να πέφτουν ένα ένα και προσπαθεί να τα μαζέψει στις τσέπες του, επειδή δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο εκτός από το να αγαπά.