ΣΕΙΚΙΛΟΣ: Η πρώτη μουσική σύνθεση με επικούρεια σφραγίδα

 

Ο Επιτάφιος του Σείκιλου 200μ.Χ. ένα μικρό τραγούδι χαραγμένο σε μια μαρμάρινη κυλινδρική στήλη, έχει ύψος 40 εκατοστά και περιέχει στην κοινή ελληνική της ελληνιστικής εποχής ένα επίγραμμα δώδεκα λέξεων και ένα μέλος (τραγούδι) δεκαεφτά λέξεων μαζί με τη μουσική του. 

ΕΙΚΩΝ Η ΛΙΘΟΣ ΕΙΜΙ. ΤΙΘΗΣΙ ΜΕ ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΝΘΑ ΜΝΗΜΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥ ΣΗΜΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΝ

 Εγώ η πέτρα είμαι μια εικόνα. Με έβαλε εδώ ο Σείκιλος ως διαχρονικό σήμα αθάνατης μνήμης

 Στη μέση υπάρχουν οι στίχοι του τραγουδιού μαζί με τα σύμβολα της μελωδίας, φρυγικού τύπου:  

 ΟΣΟΝ ΖΗΣ ΦΑΙΝΟΥ,
ΜΗΔΕΝ ΟΛΩΣ ΣΥ ΛΥΠΟΥ.

ΠΡΟΣ ΟΛΙΓΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΖΗΝ, 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ. 

Όσο ζεις λάμπε,

 καθόλου μη λυπάσαι. 

Για λίγο διαρκεί η ζωή, 

ο χρόνος απαιτεί την πληρωμή του.

Στο κάτω μέρος της στήλης διαβάστηκε  στην αρχή ως μία αφιέρωση: ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΥΤΕΡ(-ΠΗΙ) Ο Σείκιλος στην Ευτέρπη, αλλά δεν έγινε ποτέ κατανοητό εάν πρόκειται για τη σύζυγο, την ερωμένη, τη φίλη, την αδελφή, την κόρη του, ή τη Μούσα της μουσικής.  Τελικά όμως, λόγω της κομμένης και φθαρμένης  στήλης, είχε αφαιρεθεί και "σβηστεί" η εξής λέξη από την υποτιθέμενη "αφιέρωση" : "ΖΕΙ". Ως εκ τούτου, αποσαφηνίζεται ως: "ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΥΤΕΡ(-ΠΟΥ) ΖΕΙ" (δηλ. "Ο Σείκιλος του Ευτέρπου ζεί").Ο Σείκιλος λοιπόν αφιερώνει την εν λόγω επιτύμβια στήλη στον ίδιο του τον εαυτό μεταθάνατον  "του Ευτέρπου", προφανώς πατρώνυμο, υπαινισσόμενος έτσι ότι ο ίδιος θα ζει αιώνια στην ανθρώπινη μνήμη.

ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ  και  Επικούρεια η ευχή για  ηδονή της ζωής! 

Η επιτύμβια στήλη ανακαλύφθηκε το 1883 στην τουρκική πόλη Αϊδίνι σύγχρονο όνομα των αρχαίων Τράλλεων. Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής καταστροφής του 1922 η στήλη χάθηκε και πολλά χρόνια αργότερα ξαναβρέθηκε σε έναν κήπο τουρκικού σπιτιού. Η ιδιοκτήτρια του σπιτιού είχε κόψει τη βάση της στήλης για να την χρησιμοποιήσει ως βάζο για λουλούδια, πράγμα το οποίο και φαίνεται να προκάλεσε και ορισμένη από την φθορά του κάτω μέρους της στήλης, σε συνδυασμό με το πέρασμα του χρόνου. Εκεί οφείλεται και η προαναφερθείσα παρεξήγηση μεταξύ των μελετητών, σχετικά με την κατεύθυνση της αφιέρωσης, όχι σε κάποια θηλυκή παρουσία, αλλά στον ίδιο τον Σείκιλο. Σήμερα η στήλη φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας στην Κοπεγχάγη. Πιστά αντίγραφά του υπάρχουν σε διάφορα μουσεία.

ΝΑΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΑ-ΜΙΛΗΤΟΣ
Τα Δίδυμα/Βραγχίδαι βρίσκονται στα δυτικά παράλια της σύγχρονης Τουρκίας, στη θέση της νεότερης πόλης Didim, περίπου 20 χλμ. νότια από την αρχαία Μίλητο. Εκεί υπήρχε ιερό και μαντείο του Απόλλωνα, το οποίο συνδεόταν με τη Μίλητο μέσω ενός λιθόστρωτου δρόμου. Η Ιερά Οδός διερχόταν από ένα μικρό λιμάνι, τον Πάνορμο, απ’ όπου συνήθως κατέφθαναν οι ξένοι προσκυνητές του μαντείου. Το τελευταίο αυτό τμήμα της πομπικής οδού το στόλιζαν αγάλματα που χρονολογούνται στην Αρχαϊκή εποχή.Τα Δίδυμα αποτελούσαν ένα από τα μεγαλύτερα ιερά της Μικράς Ασίας. Περιλάμβανε ένα από τα πιο φημισμένα μαντεία του αρχαίου κόσμου, ανάλογης σημασίας με το μαντείο των Δελφών στην κυρίως Ελλάδα, ενώ ο ναός, που ήταν ευρύτερα γνωστός ως Διδυμαίο, ήταν από τα σημαντικότερα μνημεία της Αρχαιότητας. Μολονότι οι αρχαίοι συγγραφείς μνημονεύουν μόνο το ναό του Απόλλωνα, επιγραφικές μαρτυρίες και έργα τέχνης της Ελληνιστικής περιόδου και των Αυτοκρατορικών χρόνων υποδεικνύουν την ύπαρξη και άλλων λατρειών, μεταξύ των οποίων της Άρτεμης, του Δία, της Λητώς, της Εκάτης, της Αφροδίτης και της Τύχης.

Στις αρχές του 14ου αι. μ.Χ. η περιοχή περιήλθε στην κυριαρχία των Σελτζούκων Τούρκων.

Στη συνέχεια ένας σεισμός το 1493 κατέστρεψε το ναό του Απόλλωνα και το χωριό εγκαταλείφθηκε. Περίπου 300 χρόνια αργότερα στο χωριό επανεγκαταστάθηκαν Έλληνες, που χρησιμοποιούσαν τα σπασμένα αρχαία κτήρια ως λατομεία.

https://www.youtube.com/watch?v=hWLU4KAgLxM

Τα μεγάλα πνεύματα της εποχής μας όπως ο Τούρκος ΛΙΒΑΝΕΛΙ καλεί την Ελληνίδα ΜΠΕΤΤΥ ΧΑΡΑΥΤΗ κάτω από τον ίδιο παγκόσμιο ουρανό της μουσικής να σκορπίσει στα πέρατα του κόσμου τη μαγευτική χαρά της ζωής μέσα σε ένα μαγευτικό ιερό τόπο κορυφώνοντας τις αρχαίες νότες  για τη φθαρτή θνητή ζωή όλων των ανθρώπων.