Η ζωή της ΜΑΡΙΚΑΣ ΝΙΝΟΥ = Ευαγγελία Αταμιάν . Το όνομα Μαρίκα τής το
κόλλησε η μάνα του Νίνο, μία θεατρίνα, γιατί παρέπεμπε στη Μαρίκα
Κοτοπούλη.Το επίθετο Νίνου ήρθε από τον Νίνο τον ακροβάτη και, έτσι, η Ευαγγελία Αταμιάν έγινε Μαρίκα Νίνου.
μέσα από την αφήγηση της ΕΛΕΝΗΣ ΟΥΖΟΥΝΙΔΟΥ
Μια Αρμένισσα προσφυγοπούλα που έζησε μια μικρή,τραγική ζωή με μεγάλες επιτυχίες και ατυχίες.
Μια γυναίκα σπαθάτη που περισσότερο πληγώθηκε παρά πλήγωσε.
Μια ξεχωριστή εργάτρια του τραγουδιού που περισσότερο έκλαψε παρά γέλασε.
Μια ζωή μυθιστορηματική σε μια Ελλάδα που προσπαθούσε να σταθεί μετά τον Α΄Π.Π. και τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Λαϊκό και ρεμπέτικο τραγούδι , Β.Τσιτσάνης, ταβέρνα "Τζίμης ο Χονδρός", Κοκκινιά, 25 δραχμές μεροκάματο, Μ.Χιώτης, Σ.Μπέλου, Γ.Μητσάκης ....
ΜΑΡΙΚΑ ΝΙΝΟΥ πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου του 1957 σε ηλικία 39 ετών από καρκίνο....
και όλα τα ντέρτια και τα σεκλέτια γίνονται πόνος, καημός, θλίψη καθώς
herkesin derdi başka =το ντέρτι όλων (του καθενός )είναι διαφορετικό
Νότιος Σταυρός= Σταυρός του Νότου, ο λαμπρότερος αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603 στην Ουρανομετρία και διαχωρίστηκε από τον Κένταυρο. Είναι ορατός από το Νότιο ημισφαίριο.
Έβραζε το κύμα του γαρμπή είμαστε σκυφτοί κι οι δυο στο χάρτη γύρισες και μου 'πες πως το Μάρτη σ' άλλους παραλλήλους θα 'χεις μπει Κούλικο στο στήθος σου τατού που όσο κι αν το καις δε λέει να σβήσει είπαν πως την είχες αγαπήσει σε μια κρίση μαύρου πυρετού
Βάρδια πλάι σε κάβο φαλακρό κι ο Σταυρός του Νότου με τα στράλια Κομπολόι κρατάς από κοράλλια κι άκοπο μασάς καφέ πικρό
Το Άλφα του Κενταύρου μια νυχτιά με το παλλινώριο πήρα κάτου μου 'πες με φωνή ετοιμοθανάτου να φοβάσαι τ' άστρα του Νοτιά
Άλλοτε απ' τον ίδιον ουρανό έπαιρνες τρεις μήνες στην αράδα με του καπετάνιου τη μιγάδα μάθημα πορείας νυχτερινό Σ' ένα μαγαζί του Nossi Be πήρες το μαχαίρι δυο σελίνια μέρα μεσημέρι απά στη λίνια ξάστραψες σαν φάρου αναλαμπή
Κάτω στις ακτές της Αφρικής πάνε χρόνια τώρα που κοιμάσαι τα φανάρια πια δεν τα θυμάσαι και το ωραίο γλυκό της Κυριακής
του Γαρμπή:ο θερμόςνοτιοδυτικός άνεμος= Λίβας Στο ναυτικό ανεμολόγιο υπάρχουν οκτώ άνεμοι Άξιον Εστί , Οδυσσέας Ελύτης
Οι σημάντορες άνεμοι που ιερουργούν που σηκώνουν το πέλαγος σαν Θεοτόκο που φυσούν και ανάβουνε τα πορτοκάλια που σφυρίζουν στα όρη κι έρχονται Ο Μαΐστρος, ο Λεβάντες, ο Γαρμπής, ο Πουνέντες,
ο Γραίγος, ο Σιρόκος, η Τραμουντάνα, η Όστρια.
κούλικο: Κούληδες
(λέξη των Ταμίλ)στις βρετανικές αποικίες της ΝΑ Ασίας οι
ανειδίκευτοι εργάτες,
κυρίως αχθοφόροι. Σιωπηλές, φασματώδεις φυσιογνωμίες, με “βαριά ωχροκίτρινη
μορφή” – περίεργοι συνοδοιπόροι ενός ταξιδιού και ενίοτε, σύντροφοι σε μια φευγαλέα αλλά εντυπωτική ερωτική ένωση.
Μαύρος Πυρετός (“Κάλα-Αζάρ” στα χίντι) είναι παρασιτική ασθένεια με βασικό σύμπτωμα τον ψηλό πυρετό με το
συνακόλουθο παραλήρημα. Μεταδίδεται με το τσίμπημα σκνίπας.
βάρδια: H βάρδια στον
Καββαδία δεν είναι απλά τμήμα της ναυτικής ρουτίνας, είναι κατάσταση
οντολογική: μεταξύ ξηράς- θάλασσας, πατρίδας - ξενιτιάς, έρωτα- απουσίας.
κάβος: είναι είτε το ακρωτήριο είτε ένα χοντρό ναυτικό σκοινί.
στράλια: σκοινιά που στερεώνουν τους ιστούς. Καθώς ο
ναύτης κοιτάει ψηλά, τα στράλια είναι σαν να πλαισιώνουν το λαμπρό
αστέρι, τον Σταυρό του Νότου. “Στράλια” όμως επίσης στη γλώσσα των
ναυτικών λέγεται και το νότιο σέλας (aurora australis)
το Άλφα του Κενταύρου: Το πιο λαμπερό Αστέρι στον
που “συνορεύει” με τον Σταυρό του Νότου στον ουρανό του νοτίου
ημισφαιρίου.
παλλινώριο: είναι αυτό που διαθέτει μηχανισμό περιστροφής , επιστροφής
Nossi Be : Το νησί των αρωμάτων, βρίσκεται έξω από
την βορειοδυτική ακτή της Μαδαγασκάρης και πρωτεύουσά του είναι το Ηelt
VilleΤα μεθυστικά αρώματα από τις καλλιέργειες Υλάνγκ Υλάνγκ, πλουμέρια και
βανίλια κατακλύζουν το νησί...
λίνια: linea (γραμμή), πρόκειται για τη νοητή γραμμή του
Ισημερινού (το όριο δηλαδή ανάμεσα στο βόρειο και το νότιο ημισφαίριο)
Στο ποιητικό Εσύ αρμόζει το σκοτάδι. Ακόμη και τα
άστρα, η μοναδική πηγή φωτός μέσα στο σκοτάδι, κατάντησαν γι᾽ αυτόν
βασανιστικά. Η μοναδική στιγμή που το σκοτάδι διακόπτεται λυτρωτικά από
το φως, που το Εσύ γίνεται φως (αστραπή, φάρος) είναι η στιγμή....................
Ο νόστος, του νόστιμου γλυκού της Κυριακής, ο νόστος που σε κάνει να
θυμάσαι και να συνεχίσεις να ζεις. Για τα κοράλλια, για τα φανάρια, τα
πλευρικά τα φώτα της λοξής πορείας, για το ωραίο γλυκό, για την μιγάδα.
Όχι για..................
Η ανδροκρατούμενη κοινωνία έγινε στεντόρειο Αααααααα!
Τα δικαιώματα της γυναίκας στο επίκεντρο αλλά με μια αφήγηση στην κρητική διάλεκτο που δεν μπορούσε να παρακολουθήσει το κοινό.
Οι μοντέρνες παρεμβάσεις μουσικές και χορευτικές έμειναν μετέωρες και άσχετες γιατί δεν παρακολουθούσαν το κείμενο που δεν καταλάβαιναν οι θεατές-ακροατές.
Πώς να αποκωδικοποιήσεις συμβολισμούς όταν δεν ενωτίζεσαι το κείμενο;
Έκανε κρύο. Κάποια στιγμή φτάσανε στο κονάκι του, κι ο δάσκαλος άνοιξε την πόρτα και του ‘κανε «ορίστε».
Ο Μέλιος μπήκε διστάζοντας. -Σφίξε πρώτα ένα ρούμι…
είπε ο δάσκαλος, κατεβάζοντας μια μπουκάλα. Κάνει καλό στο ξεπάγιασμα.
Στο αναμεταξύ, εγώ ανάβω τη σόμπα. Δε μου είπες, όμως, τ’ όνομά σου. -Μέλιος. -Δικούς σου έχεις; Όχι. Έσκισε μ’ ένα παλιομάχαιρο λίγο δαδί και το ‘χωσε στησόμπα. -Κακό… Ένα είδος συγγενείς, βέβαια, είναι και… τα βιβλία, αλλά, όπως και να το πεις… να, κι εγώ έρημος είμαι δω. Είχε μια θλίψη όλη η κάμαρα, καθώς την έδειχνε. -Ώστε, σα να λέμε, είσαι διαβασμένος… του λέει λίγο πιο ύστερα. Και πού τα εξοικονόμησες τα βιβλία; -Απ’ τον καντηλανάφτη. -Ω… ο Περδικόπουλος! -…Τ’ άλλα τ’ αγόρασα. Ο δάσκαλος έτριψε ένα σπίρτο και το πέταξε στη σόμπα. -Κρίμα να μη γνωριζόμαστε ενωρίτερα… θα γλίτωνες τόσα έξοδα. Κοίτα… Τα ράφια του ήταν γεμάτα. -Ιστορία, Λογοτεχνία, Ποίηση… Φιλοδοξώ να πάω για μετεκπαίδευση. Εσύ; -Θα δουλέψω όλο το χρόνο, και το φθινόπωρο θα ξαναπάω στο Γυμνάσιο. -Σε ποιά τάξη; -Στην τρίτη. -θα τα πας πολύ καλά με τα μαθήματα… μα… όχι και με τους δασκάλους. Δε θα σου συγχωρήσουν ποτέ την πολυμάθειά σου. -Όχι όλοι… είπε δειλά ο Μέλιος. -Μπράβο!… Λοιπόν, φίλε
μου — είμαστε φίλοι, ε; — θα σου πω κάτι… Νομίζω πώς ήμουν ναυαγός σ’
ένα ακατοίκητο νησί, και ξαφνικά βρήκα έναν άνθρωπο, θα ‘ρχεσαι κάθε
μέρα… ε; -Φυλάω τα γελάδια… είπε ο Μέλιος. -A, ναι, ξέχασα… Τότε λοιπόν τα βράδια. Έ; Σε βλέπω αναποφάσιστο. -Όχι… αλλά… έκανε κομπιάζοντας ο Μέλιος… άμα τον αφήσω μόνον, κλαίει… -Ποιος; -Ο… ο … Μπάλιος. -Μπάλιος; Τί σου είναι τούτος; -Είμαστε πολύ φίλοι. -Τσομπανόπουλο; -Τσομπανόσκυλο. -Χα!… είπε ο δάσκαλος, κάπως πειραχτικά. Βλέπω είσαι και ζωόφιλος. -Όχι… Τον γλύτωσα από ένα πηγάδι, και τώρα αγριεύεται να μείνει μόνος. Φοβάται πως θα τον ξαναρίξουνε. -Συγχώρεσέ με… λέει ο δάσκαλος σοβαρά. Είσαι πονετική καρδιά. Κι εγώ δεν πάω παραπίσω. Έχω κι εγώ έναν Μεϊντάνη κάτου. -Ρε, Μεϊντάνη! Έλα πάνω!… Ένα καψαλό σκυλί έβγαλε καχύποπτα το κεφάλι του. -Του είχανε δεμένο στην ουρά του έναν τενεκέ και του τον έλυσα. Κι από τότε περιμαζεύτηκε εδώ. Που τον κοιμίζεις εσύ; Ο Μέλιος έσκυψε ντροπιασμένος το κεφάλι. -Ξεπαγιάζουνε τα πόδια μου… είπε, χώνοντας αμήχανα το δάκτυλο μες το ποτήρι. -Και λοιπόν; -Έρχεται και κάνει κουλούρα γύρω στα πόδια μου. Ο δάσκαλος τον κοίταξε συγκινημένος. -Λοιπόν, έχεις σπουδαίο φίλο, Μέ… Μέ… -Μέλιο. -Μέλιο, σε ζηλεύω… Πάρε το
φίλο σου καμιά μέρα και φέρτονε, να κάνουνε παρέα με το Μεϊντάνη. Θα
΄χει κι αυτός ο φουκαράς λίγη συντροφιά.
-Τι λες; -Καλά, είπε ο Μέλιος.
Ούτε πεζά ούτε ποιήματα.Μικρά αταξινόμητα γραπτά τα
χαρακτηρίζει ο ίδιος: "Γυρνάνε δώθε κείθε δήθεν χωρίς σκοπό. Περιφέρουν
τα μικρά τους όνειρα. Αδέσποτα γραπτά, σκέψεις, εικόνες κι αισθήματα,
σκόρπια στο χρόνο και στο σπίτι". Μνήμες και φωτογραφίες απ’ το παρελθόν
και το μέλλον, η μικρή ιστορία του καθενός μας μέσα στη μεγάλη Ιστορία,
οι φίλοι, τα όνειρα, τα λαϊκά
τραγούδια.......
ΥΓ.1 τελικά είμαστε ακόμη παιδιά; βλέπουμε ουρανούς; κοιτάζουμε στη γη;
ΥΓ.2 όλοι χρωστάμε κάπου ένα σ΄αγαπώ και μία συγγνώμη Μ.ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ
1048-1131 Πέρσηςφιλόσοφος,
μαθηματικός, αστρονόμος, ποιητής. Ασχολήθηκε με την άλγεβρα και την ευκλείδεια
γεωμετρία και συνέβαλε στην κατανόηση της θεωρίας των παράλληλων γραμμών. Γύρω
στο 1074 εγκατέστησε αστεροσκοπείο και συνέταξε κατάλογο με ουράνια σώματα. Ο
Αλ-Ζαμακσάρι (μεσαιωνικός Ιρανός Μουσουλμάνος λόγιος) αναφέρεται σ' αυτόν ως
"τον παγκόσμιο φιλόσοφο". Σε όλη του τη ζωή ο Ομάρ Καγιάμ ήταν ακούραστος: μπορούσε από το πρωί
να διδάσκει άλγεβρα και γεωμετρία, το απόγευμα να παρευρίσκεται στο σελτζουκικό
δικαστήριο ως σύμβουλος του Μαλίκ Σαχ Α΄,και τη νύχτα να μελετάει αστρονομία
και να ολοκληρώνει σημαντικές πτυχές του ημερολογίου Τζαλαλί (αστρικό
ημερολόγιο)
Ρουμπαγιάτ= λυρικά τετράστιχα
με περίεργη ρίμα
μεταξύ χαράς και πένθους.
Έγιναν γνωστά στη Δύση από την παράφραση του Edward FitzGerald (Λονδίνο, 1859) Τα Ρουμπαγιάτ εκφράζουν έναν βαθύ σκεπτικισμό και μια
απέραντη θλίψη για τα ανθρώπινα.
Πιες το κρασί σου, βρες χαρά με την παρέα σου, και κάνε
έρωτα! Ρεαλισμός, ευαισθησία, μελαγχολία!
Στου αφανισμού την έρημο για μια στιγμή σταθείτε.
Απ' της ζωής την Όαση λίγη δροσιά να πιείτε.
Χαράματα ετοιμάστηκε το Μέγα καραβάνι.
Και ξεκινάει για την Αυγή... του Τίποτε. Ω βιαστείτε!
Κι αν ήρθα δεν κέρδισε τίποτε η γη από μένα
Κι αν φύγω δεν θα ζημιωθεί τίποτε η γη από μένα
Μα ποιος μπορούσε να μου πει ποιο λόγο να χει ετούτος
Ο πηγαιμός κι ο ερχομός, ο θάνατος κι η γέννα;
Για να ζήσεις σοφά τη
ζωή σου δεν χρειάζεται πολλά
Απλά να θυμάσαι δύο κύριους κανόνες για αρχή:
Καλύτερα να πεινάς παρά να τρως ότι να’ ναι
Καλύτερα να είσαι μόνος παρά με
οποιονδήποτε.
