ΕΛΙΟΤ, ΕΚΑΒΗ, ΕΛΕΝΗ

The Dry Salvages» T.S. Eliot ,1941(Η τοποθεσία The Dry Salvages είναι ένα μι­κρό σύμπλεγμα βράχων, μ’ ένα φάρο, στ’ ανοιχτά της Β.Δ. ακτής του Κέηπ Ανν της Μασαχουσέτης) 

 

Το ποτάμι είναι μέσα μας, η θάλασσα ολόγυρά μας

[...] Το ουρλιαχτό της θάλασσας

Και το αλύχτισμα της θάλασσας είναι διαφορετικές φωνές

Που ακούγονται συχνά μαζί: το κλαψούρισμα στα ξάρτια,

Η φοβέρα και το χάδι του κύματος που σπάζει στο νερό,

Ο μακρινός ρόχθος πάνω στα γρανιτένια δόντια,

Και η θρηνητική προειδοποίηση από το ακρωτήριο που ζυγώνει

Είναι όλα φωνές θαλασσινές, κι η σημαδούρα που σκαμπανεβάζει

Κάνοντας κύκλους προς του γυρισμού το δρόμο, και ο γλάρος:

Και κάτω από την πίεση της σιωπηλής ομίχλης

Η καμπάνα που σημαίνει

Μετράει χρόνο, όχι το χρόνο μας, τον μετρημένο απ’ τη νωχελική

Φουσκοθαλασσιά, ένα χρόνο

Παλιότερο απ’ το χρόνο των χρονομέτρων, παλιότερο...

Το Κυνός Σήμα σημαίνει «τάφος σκύλου»ήταν αρχαία ακρωτήρια τοποθεσία στη Θρακική Χερσόνησο, γνωστή κυρίως για την ομώνυμη νικηφόρα ναυμαχία των Αθηναίων κατά του πελοποννησιακού στόλου το 411 π.Χ.

·Πήρε το όνομά του από τον μύθο ότι εκεί τάφηκε η Εκάβη, η οποία είχε μεταμορφωθεί σε σκύλο.

 

 Η τραγική βασίλισσα της Τροίας,μετά την καταστροφή της πατρίδας της και το θάνατο των παιδιών της δεν μεταμορφώθηκε απλώς σε σκύλα που αλυχτά, αλλά πέτρωσε και μεταμορφώθηκε σε βράχο. Ένας βράχος που τον χτυπάνε όλοι οι αέρηδες και όλα τα κύματα μπορεί να είναι τρύπιος από παντού, αλλά στέκεται. Και δέρνει και δέρνεται από όλα τα στοιχεία της φύσης διαρκώς...και όσο γεμίζει τρύπες, στέκεται.

ΕΥΡΙΠΙΔΗ, ΤΡΩΑΔΕΣ «έτσι το θέλησε η μοίρα»....«είμαστε κουκκίδες σε έναν κόσμο που καταρρέει»  «ω Δία, που σε θυμήθηκα και εσένα, τι να σε κάνω», καταλαβαίνεις ότι όλο αυτό που συμβαίνει δεν αφορά μια ανώτερη δύναμη αλλά εμάς, τους ανθρώπους, που γεννηθήκαμε για το καλύτερο που μπορούμε να προσφέρουμε στην ανθρωπότητα και το χειρότερο.

 Λέει στον Ταλθύβιο «σκότωσέ με, δεν έχω κάτι να χάσω». Γι’ αυτούς που έχουν εξουσία, οι άνθρωποι είναι αριθμοί, πιόνια, που θα τα χτυπήσουν οποιαδήποτε στιγμή, χωρίς καμία τύψη. 

«είμαστε έρμαια στο χάος που ορίζει τον νου και τη σκέψη μας»

 2.500 χρόνια μετά,  κανένας άντρας δεν φταίει για  τον πόλεμο, παρά μόνο η «καταραμένη Ελένη». 

 

 

 

Η Ελένη δεν είναι μόνο η επιτομή της ομορφιάς και του κάλλους. Είναι αιτία πολέμου. Είναι πρόσωπο, σύμβολο, άλλοθι, επιθυμία, πάθος και καταστροφή. Η Ελένη είναι το πρόσωπο πάνω στο οποίο οι άνδρες προβάλλουν όλες τις δικές τους μεγάλες φιλοδοξίες. Χρειάζεται βαθιά και συνολική κατανόηση του μύθου ως σύνολο, της Ιλιάδας, της Οδύσσειας, της τραγωδίας, των διαφορετικών παραδόσεων γύρω από το πρόσωπό της. Δεν χρειάζεται να γεννηθείς Έλληνας για να καταλάβεις τον Όμηρο.Χρειάζεται να διαβάζεις και να εμβαθύνεις- βαθαίνεις σκεπτόμενος!   

...Από το χρόνο που μέτρησαν ανήσυχες γυναίκες σε αγωνία

Πλαγιάζοντας άγρυπνες, λογαριάζοντας το μέλλον,                                         

Πασχίζοντας να ξηλώσουν, να ξετυλίξουν, να ξεμπλέξουν

Να συνταιριάσουν παρελθόν και μέλλον,

Ανάμεσα μεσάνυχτα και χάραμα, όταν το παρελθόν είναι όλο μια ψευδαίσθηση,

Το μέλλον χωρίς μέλλον, πριν από την πρωινή βάρδια

Όταν ο χρόνος σταματά κι ο χρόνος είναι ατελείωτος·

Κι η φουσκοθαλασσιά που υπάρχει και υπήρχε απ’ την αρχή,

Χτυπάει

Την καμπάνα 

Η τροφή για να επιβιώσει ο καθένας μας στον μικρόκοσμο που φτιάχνει είναι ίσως αυτά τα κείμενα. Αλλιώς η  ζωή είναι πολύ φτωχή και χωρίς νόημα. Στη μικρή ζωή μας που προσπαθούμε να τη φτιάξουμε λίγο όμορφη, λίγο βιώσιμη, με μια χαρά... ξετυλίγουμε, συνταιριάζουμε;