σαν το κρασί , σαν το αίμα; κοκκινωπό, πορφυρό, σκούρο, βιολετί, μπλάβο, αιματοβαμμένο;
που μεθά; που αφρίζει; που σκοτεινιάζει;
νῦν δ᾽ ὧδε ξὺν νηῒ κατήλυθον ἠδ᾽ ἑτάροισι,
πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον ἐπ᾽ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους, Οδύσσεια α, 180
εδώ μ᾽ ένα καράβι και συντρόφους έφτασα, έτοιμος
να ανοιχτώ στο μπλάβο πέλαγος, πηγαίνοντας σ᾽ αλλόγλωσσους
ανθρώπους, Οδύσσεια τ 172
Κρήτη τις γαῖ’ ἔστι μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ,
καλὴ καὶ πίειρα, περίῤῥυτος.
Είναι μια γη στους ρόδινους ορίζοντες, η Κρήτη
Όμορφη, πλούσια, ολόγυρα λουσμένη από το κύμα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ, Μυθιστόρημα, Ύδρα 1935
Δελφίνια φλάμπουρα και κανονιές.
Το πέλαγο τόσο πικρό για την ψυχή σου κάποτε,
σήκωνε τα πολύχρωμα κι αστραφτερά καράβια
λύγιζε, τα κλυδώνιζε κι όλο μαβί μ’ άσπρα φτερά,
τόσο πικρό για την ψυχή σου κάποτε
τώρα γεμάτο χρώματα στον ήλιο.
εἰ δ᾽ αὖ τις ῥαίῃσι θεῶν ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ,
τλήσομαι ἐν στήθεσσιν ἔχων ταλαπενθέα θυμόν·
ἤδη γὰρ μάλα πολλὰ πάθον καὶ πολλὰ μόγησα
κύμασι καὶ πολέμῳ· μετὰ καὶ τόδε τοῖσι γενέσθω. Οδύσσεια ε, 221-224
Κι αν πάλι κάποιος θεός με συντρίψει
στο σκοτεινό πέλαγος,
θα το αντέξω, γιατί η καρδιά στα στήθη μου
ξέρει να υπομένει·
έχω εξάλλου ήδη πάθει τόσα πολλά και τόσο
βασανίστηκα
στα κύματα και στους πολέμους
ΒΙΚΤΟΡΙΑ ΧΙΣΛΟΠ, Σκοτεινό πέλαγος,2026
Ελλάδα, 1946. Ο εμφύλιος πόλεμος κλιμακώνεται, η χώρα πληρώνει βαρύ φόρο αίματος και οι μάχες εξαπλώνονται στα βουνά, μετατρέποντας τα χωριά σε πεδία μάχης και παρασύροντας στη δίνη τους αθώα γυναικόπαιδα.
Όταν ο επίσημος στρατός μπαίνει στην Καλόπετρα, η Φωτεινή θηλάζει το νεογέννητο δεύτερο παιδί της. Προτρέπει την κόρη της, Ηλιάνα, να κρυφτεί με τα μεγαλύτερα παιδιά, καθώς η ίδια και άλλες γυναίκες στοιβάζονται σε φορτηγά. Εβδομάδες αργότερα, οι στρατιώτες επιστρέφουν για τα παιδιά, όμως η μοίρα που τα περιμένει είναι διαφορετική…
Η Φωτεινή μεταφέρεται σε φυλακή στη Χίο, όπου γίνεται φίλη με τη Μαρκέλλα και τον σοφό μικρό της γιο, τον Νίκο. Όταν, ύστερα από μήνες εγκλεισμού, οι δύο γυναίκες χωρίζονται, η Φωτεινή ορκίζεται να αναζητήσει όχι μόνο το δικό της παιδί αλλά και αυτό της Μαρκέλλας.
Η συγκλονιστική ιστορία μιας αποφασισμένης μητέρας που θα διασχίσει ακούραστα πελάγη και βουνά, υπομένοντας τα πάντα, προκειμένου να μην αφήσει τον πόλεμο να καταστρέψει την οικογένειά της και όλα όσα αγαπά. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Στίχοι-Μουσική : Δημήτρης Λάγιος. Ερμηνεύει ο Πάνος Κατσιμίχας.
ΜΩΒ
Είναι το χρώμα που με τρελαίνει,
που με τρελαίνει.
Φτιάχνει στεφάνι στο πρόσωπό μου,
με σημαδεύει.
Πώς το φοβάμαι τέτοιο χρώμα,
πώς με μεθάει,
πώς το μισώ, πώς το μισώ!
Πώς νιώθω φόβο με τέτοιο χρώμα,
πώς με μεθάει,
πώς το μισώ, πώς το μισώ!
Πόθοι κλεισμένοι, φυλακισμένοι,
φυλακισμένοι.
Στο αίμα με πάθος μού φέρνουν δίψα,
μόνος καίγομαι.
Το χρώμα σπάζει πάνω στην πέτρα,
μέσα στην άμμο.
Πάει στη μάνα, στο πένθος πάει,
με όλα ταιριάζει.
Πώς νιώθω φόβο με τέτοιο χρώμα,
πώς με μεθάει, πώς το μισώ!
Πώς το αγαπώ αυτό το μωβ!




