γράφοντας, λέγοντας ή δένοντας;
μάλλον συγχωρώντας
Το «Άμνετ» της Μάγκι Ο’Φάρελ είναι μια βαθιά συγκινητική εξερεύνηση της ανθρώπινης σχέσης και του πένθους, εμπνευσμένη από μια από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της θεατρικής ιστορίας. Το μυθιστόρημα τοποθετείται στο Στράτφορντ του 1596, όπου η ζωή ενός αγοριού, του Άμνετ, ανατρέπεται από την απώλεια της δίδυμης αδερφής του, προσφέροντας μια νέα προοπτική στην οικογένεια του Σαίξπηρ.
Διαβάζοντας, νοιώθεις το άγγιγμα της απώλειας και του πένθους.
Σημειώνει η ίδια η Maggie O’Farrell «Δεν είναι γνωστό γιατί πέθανε ο Χάμνετ Σαίξπηρ: η ταφή του αναφέρεται αλλά όχι η αιτία θανάτου του. Ο Μαύρος Θάνατος ή «λοιμός», όπως ήταν γνωστός στα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα, δεν αναφέρεται ούτε μία φορά από τον Σαίξπηρ σε κανένα από τα έργα ή την ποίησή του. Πάντα αναρωτιόμουν για αυτή την απουσία και την πιθανή σημασία της. Αυτό το μυθιστόρημα είναι το αποτέλεσμα των άσκοπων εικασιών μου.
Τα ονόματα Hamnet και Hamlet ήταν σχεδόν εναλλάξιμα στην ελισαβετιανή Αγγλία. Λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του γιου του, ο Σαίξπηρ γράφει την τραγωδία ενός νεαρού πρίγκιπα που παλεύει με το πένθος, την απώλεια και το φάντασμα του παρελθόντος. Δεν υπάρχει απόδειξη ότι ο Άμλετ είναι άμεση εξομολόγηση. Η ταινία δεν προσπαθεί να δώσει απαντήσεις. Δεν λέει «έτσι ένιωθε ο Σαίξπηρ». Αντίθετα, στέκεται στην εμπειρία της απώλειας ως καθολικό ανθρώπινο βίωμα. Δείχνει πώς ένας θάνατος διαλύει μια οικογένεια με διαφορετικούς τρόπους. Πώς η Anne βυθίζεται στη γη και τη σιωπή, ενώ ο Σαίξπηρ απομακρύνεται, βρίσκοντας καταφύγιο στις λέξεις. Δύο διαφορετικές μορφές πένθους, εξίσου αληθινές.
ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ της συγχώρεσης ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ
Τίς χειμαζόμενος καὶ προστρέχων, τῷ λιμένι τούτῳ οὐ διασῴζεται; ἢ τὶς ὀδυνώμενος καὶ προσπίπτων, τῷ ἰατρείῳ τούτῳ οὐ θεραπεύεται; Δημιουργὲ τῶν ἁπάντων, καὶ ἰατρὲ τῶν νοσούντων, Κύριε, πρὶν εἰς τέλος ἀπόλωμαι, σῶσόν με.
Ἐκ βαθέων ἐκέκραξά σοι, Κύριε, Κύριε εἰσάκουσον τῆς φωνῆς μου.
Πλῦνόν με τοῖς δάκρυσί μου Σωτήρ, ὅτι ῥερύπωμαι ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις· διὸ καὶ προσπίπτω σοι. Ἥμαρτόν· ἐλέησόν με ὁ Θεός.
Γενηθήτω τὰ ὦτά σου προσέχοντα εἰς τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μου. Πρόβατόν εἰμι τῆς λογικῆς σου ποίμνης, καὶ πρὸς σὲ καταφεύγω, τὸν ποιμένα τὸν καλόν, ζήτησόν με τὸν πλανηθέντα ὁ Θεός, καὶ ἐλέησόν με […]
Ἔλαμψεν ἡ χάρις σου Κύριε, ἔλαμψεν ὁ φωτισμὸς τῶν ψυχῶν ἡμῶν· ἰδοὺ καιρὸς εὐπρόσδεκτος·ἰδοὺ καιρὸς μετανοίας, ἀποθώμεθα τὰ ἔργα τοῦ σκότους, καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός, ὅπως διαπλεύσαντες τὸ τῆς Νηστείας μέγα πέλαγος, εἰς τὴν τριήμερον Ἀνάστασιν καταντήσωμεν, τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ σώζοντος τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, ὅτι ἐπὶ πολὺ ἐπλήσθημεν ἐξουδενώσεως, ἐπὶ πλεῖον ἐπλήσθη ἡ ψυχὴ ἡμῶν, τὸ ὄνειδος τοῖς εὐθηνοῦσι, καὶ ἡ ἐξουδένωσις τοῖς ὑπερηφάνοις.
Ὁ ἐνδοξαζόμενος, ἐν ταῖς μνείαις τῶν Ἁγίων σου Χριστὲ ὁ Θεός, ὑπ' αὐτῶν δυσωπούμενος, κατάπεμψον ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Το συζυγικό χέρι έλειπε από δίπλα της, η πατρική φιγούρα μακριά από το προσκεφάλι του άρρωστου γιου ... ΠΩΣ να συγχωρέσεις τον άντρα που απουσίαζε από το σπιτικό του την ώρα της μέγιστης απώλειας, του θανάτου ενός μικρού παιδιού; ΠΩΣ να πενθήσει μια μάνα μόνη της;
Η ανείπωτη απώλεια ώπλισε το χέρι ενός δραματουργού, ενός πατέρα, του μοναδικού ΣΑΙΞΠΗΡ για να βρει λόγια για τον ΑΜΛΕΤ του , τον μονάκριβο γιο του και να τον πενθήσει ανά τους αιώνες όλη η οικουμένη.
Το προσωπικό βίωμα έγινε βιβλίο- ταινία- θέατρο
λέξεις: to be or not to be: that is the question
Τα βλέμματα, τα χέρια, οι Ψυχές εξίστανται!
Σταυρώνουμε τα χέρια, υψώνουμε στον ουρανό, επουλώνουμε απουσίες!
ΔΕΝ κατηγορούμε τους άλλους, πονάμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου