Μια ατέρμονη μάχη σε αέναο χρόνο ή ο αέναος χρόνος σε ατέρμονη μάχη?

 

Μυριάδες μάχες και πολυεπίπεδες από την αρχαιότητα έως την αιωνιότητα έλαβαν και λαμβάνουν ακόμη χώρα και στη μέση αυτών ένα μικροσκοπικό γράμμα!, το 'ή'. Σαν το κοιτάζεις θαρρείς πως χαμογελά γεμάτο σωκρατική ειρωνεία, σαρκαστικά θα τολμούσα να πω. Στέκεται όμως περήφανο και ήρεμο, πιθανώς (οίομαι) ενστερνίζεται την ρήση του φιλοσόφου «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα» και απολαμβάνει την άγνοιά του, αφήνοντας το φιλοσοφείν στο έλλογο δημιούργημα, στον άνθρωπο.

Και των μαχών ο υπαίτιος το έλλογο!!. Αυτό που λαμβάνει τους χαρακτηρισμούς από τα ουσιαστικά και τα χρώματα από τα επίθετα. Κυνηγό τον ονομάζει η Κα Κική Δημουλά, στον οποίο απευθύνεται στην κλητική εντός της οδύνης της αμφιβολίας της, ότι κατέχει γιατί σκοτώνει τα πουλιά, χωρίς την χρήση του ‘ε!’ στην αρχή, σαν να θέλει να διατηρήσει και να διαφυλάξει την ευγένεια της έλλογης προσωπικότητάς του.  

Τούτος ο μικροσκοπικός κόκκος άμμου στον καμβά της αιωνιότητας αντί να ακτινοβολεί  υπερήφανος για τα Θεία Δώρα του, κατρακυλά και χάνεται στους δαιδαλώδεις λαβύρινθους του νου του, φτάνοντας στην σημερινή εποχή να αναζητά τεχνητή νοημοσύνη, σαν να μην μετέχει του Θείου τούτου δώρου που κληρονόμησε φύσει! Αναζητά σε ιστοτόπους πέντε, δέκα ή δεκαπέντε τρόπους ΓΙΑ ΝΑ φτάσει σε τελικές προτάσεις, να μάθει να ζει καλά, να αγαπά καλά, να μιλάει καλά, να γίνει καλός γονέας, καλός σύζυγος, καλός φίλος,  χωρίς να λαμβάνει υπόψη του το Κάλλος. Συνελόντι ειπείν επιθυμεί να γίνει ένας υπερπραγματικός υπερκόκκος άμμου.   

Ένας αδιάκοπος αγώνας για ένα « εὖ ζῆν» χωρίς το « ζῆν» γίνεται; Και στο σημείο αυτό λαμβάνει την δική της θέση η Φιλοσοφία! Άρχεται μεν από το θαυμάζειν, θα δώσει δε τις λύσεις που γρήγορα εμείς επιθυμούμε;  Ίσως ναι, ίσως όχι.

Και πώς μαθαίνουμε; Μέσω του νου ή μέσω των αισθήσεων;

Πώς  βλέπουμε; Με τα μάτια του νου ή με τα μάτια του σώματος;

Αυτό το ‘’ή’’ περήφανο για την γενική της καταγωγής, της αρχαιοελληνικής  καταγωγής  του, σαν να λέει «εγώ που φέρω την οξεία είμαι της Διάζευξης , της διάζευξης της σκέψης, η σπίθα της Φιλοσοφίας, που σιγά σιγά θα μοιάσω στον πύρινο αμφήκη κεραυνό του Διός».

Το θαύμα της Φιλοσοφίας δεν μας δίνει έτοιμες τις λύσεις, μας δίδει τα εργαλεία και την επικούρεια τετραφάρμακο για να αντέχουμε τις οδύνες της αγάπης μας, της μοναξιάς μας, της α-σθένειάς μας, της μοναδικής ατόμικοτητάς μας. Είναι αυτό που θα μας οδηγήσει στο προσωπικό υπερβατικό χαράζεσθαι, χωρίς να ματώσει η ευλάβεια μας, η πίστη μας, η αγάπη μας και κατά προέκταση του εαυτού μας, οι επιλογές μας. «Να γίνεσαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο ακόμη κι όταν δεν υπάρχει ουρανός» (Μικρός Ναυτίλος, Ο. Ελύτης.)

Κυνηγέ,
υποπτεύομαι γιατί σκοτώνεις τα πουλιά.
Τα απωθημένα σου φτερά εκδικείσαι.

Λυτρώσου.
Όλων μας σχεδόν τα πετάγματα
κάποια τα βρήκε αζύγιαστη
ή ζυγιασμένη σφαίρα….

…Ηρέμησε λοιπόν.
Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς
μα δε σκοτώνω άστρα….

Κ. Δημουλά

                                                                                                                       Παύλος Κεφάλας

ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΟΜΜΥΔΑΣ, Κρασί από τα χείλη σου

Μεθύσι από κρασί ΑΓΙΩΡΓΊΤΙΚΟ ή ΝΕΜΕΑΣ, πόνος από σεισμό στη Σάμο, Παναγιά Σπηλιανή στη Σάμο, κρασί για να ξεχνάμε ή να χαμογελάμε πονώντας. Πιο πολύ μεθάει το κρασί ή ο έρωτας; 

 

(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ζωή μετράει στιγμές. Στιγμές που περιμένεις, που προσμένεις. Στιγμές που φοβάσαι, που θυμάσαι. Στιγμές που φυλάς, κι άλλες που θέλεις να ξεχάσεις. Στιγμές που διαρκώς αλλάζουν και σε αλλάζουν. Στιγμές που πρέπει να αρπάξεις για να μη χαθούν στην αδυσώπητη δίνη του χρόνου. Γιατί αν έρθει εκείνη η στιγμή, η δική σου, και τη χάσεις, τη χάνεις για πάντα. Επειδή είναι βέβαιο πως δεν θα επιστρέψει.

Ο συγγραφέας δεν διαλέγει τους ήρωες του τυχαία... παιδιά, Άρης και Κλαίρη...,  με σεβασμό, με αγάπη... όπως επιλέγουν τις καλές ρόγες από τα τσαμπιά, τα όμορφα σταφύλια από τις κληματόβεργες...

τα ονόματα των παιδιών θα μείνουν ανεξίτηλα στο χρόνο από το γεγονός  31-10-2020...

Η 15χρονη Κλαίρη και ο 17χρονος Άρης καταπλακώθηκαν από πέτρινο τοίχο που έπεσε όταν τα 6,7 ρίχτερ χτύπησαν τη Σάμο. Τα δύο παιδιά είχαν φύγει από το σχολείο και επέστρεφαν στα σπίτια τους όταν πέρασαν από το συγκεκριμένο στενό δρόμο τον οποίο χρησιμοποιούσαν σχεδόν καθημερινά.  Ο 17χρονος μαθητής αγκάλιασε τη 15χρονη φίλη του για να την προστατεύσει χωρίς όμως να φανταστεί ότι πάνω από το κεφάλι τους παραμόνευε ο θάνατος.                                                            

 

Το παρελθόν έχει απλώσει τις ρίζες του βαθιά σε συνείδηση και πράξεις, όπως το αμπέλι απλώνει τις δικές του στο εύφορο έδαφος. Αλλά υπάρχουν δύο πράγματα που μεθούν τους ανθρώπους και αλλάζουν ριζικά τη ζωή τους: ο έρωτας και το κρασί...

ΚΡΑΣΙ ΑΓΙΩΡΓΊΤΙΚΟ ή ΝΕΜΕΑΣ

Η προέλευση του ονόματος της ποικιλίας, Αγιωργίτικο, προέρχεται από το γεγονός ότι στη βυζαντινή περίοδο, η Νεμέα ονομαζόταν Άγιος Γεώργιος από την ομώνυμη βυζαντινή εκκλησία της περιοχής.

Το Αγιωργίτικο θεωρείται αυτόχθονη ποικιλία της Νεμέας με βαθιές ρίζες στο χρόνο αφού δεν καλλιεργούνταν, μέχρι τα τελευταία 15 χρόνια, σε καμία άλλη περιοχή της Ελλάδας ή σε άλλη ξένη χώρα.Είναι πολυδυναμική ποικιλία διότι μπορεί ανάλογα με το υψόμετρο, τη σύσταση του εδάφους και τις εκάστοτε καλλιεργητικές μεθόδους να μας προσφέρει εξαιρετικούς οίνους ροζέ, ερυθρούς φρέσκους, ερυθρούς βαθιάς παλαίωσης, γλυκούς και ημίγλυκους, που πάντα εκπλήσσουν ευχάριστα τον ουρανίσκο μας.Τα κρασιά έχουν βαθύ κόκκινο χρώμα και αρωματικά χαρακτηρίζονται από κόκκινα φρούτα όπως ώριμες φράουλες, μαύρες σταφίδες και καραμέλα. Τα παλαιωμένα κρασιά έχουν αρώματα μαρμελάδας ή αποξηραμένων φρούτων όπως σύκο, δαμάσκηνο, σταφίδα. Οι τανίνες είναι μαλακές και εξελίσσονται στο χρόνο.

Στη Νεμέα επιτελέστηκε ο πρώτος άθλος του Ηρακλή, ο οποίος σκότωσε το λιοντάρι της Νεμέας, για να σώσει τους κατοίκους της περιοχής αλλά και για το  βασιλιά Φλία, γιο του θεού Διόνυσου, ο οποίος ίδρυσε πόλη με το όνομα Φλιασία, που βρισκόταν στην περιοχή της σημερινής Νεμέας. Σε αυτόν μάλιστα ο Διόνυσος, στο θνητό γιό του, ο μύθος λέει ότι έκανε δώρο το κλήμα και έτσι σήμερα έχουμε αυτή την τεράστια έκταση που φτάνει τα 25 χιλ. στρέμματα να καλλιεργούνται με αμπέλια.

«Το βράδυ στις 11 θα είμαι στο κελάρι μας. Θέλω να σε δω μετά από τόσα χρόνια έστω και για λίγο…»
 

• το οικογενειακό μίσος θα σβήσει μετά από μερικές γουλιές ;;;

• ο έρωτας τι γευστικούς ήχους γράφει;
  

•  ΕΙΣ Υ Γ Ε Ι Α Ν!!!!!
  

Οδός Έρωτος

 Δύσκολη η διαδικασία της νηστείας για να μεταλάβουμε

 τα νάματα μιας αναπνοής αντίδωρου στόματος 

που αναδύει αρώματα πρωινού βασιλικού και καταδύει νυχτολούλουδο.

                «Δεύτερη ζωή, δεν έχει », γράφει ο Ελύτης.

Ένυλα και άυλα συνδιαλέγονται,

έμψυχα και άψυχα διαιρούνται,

Έρως και Ψυχή συντείνονται.

Φτερωτή η Ψυχή! και αθάνατη! αναφέρει ο Πλάτων δια στόματος Σωκράτη, στον Φαίδρο.

Ο εκ γενετής του Χάους (Έρως) δεν υπολογίζει  τίποτε, ούτε χρήματα, ούτε φτώχεια, ούτε 

νεότητα, ούτε γήρας, ανιδιοτελώς χαρίζει τα φτερά του σε όποιον επιθυμεί να πετάξει 

κι έπειτα νίπτει τας χείρας του, «ισόθεο προσφέρομαι να σε κάνω» λέει στον άνθρωπο.

Αλλά στα χαρακτηριστικά του ανθρώπου φύσει, δεν είναι να πετά. 

Είναι επίκτητη η ικανότητα του να πετά κανείς, και αν προ πτήσεως και κατά την πτήση 

απουσιάζει ο δάσκαλος, ο εκπαιδευτής, ο άγων την Ψυχή, η πτώση είναι αναπόφευκτη.

Η ΣΥΝεξύψωση είναι το ζητούμενο. Κάπου εκεί ψηλά στα νέφη ο καταληφθείς από 

την ερωτική μανία εραστής παιδαγωγός, σκύβοντας και φιλώντας τα φτερά του, τα

παραδίδει στην πρόσφορη Ψυχή του ερωμένου μαθητή του και εν συνεχεία 

ο ίδιος λαμβάνει την θεϊκή  θεώρηση της αθανασίας στο διαβατήριό του.

Ένθεος επίμικτος έρωτας ψυχομιξίας συντελείται στον υπερουράνιο θόλο θεώμενοι

την Αλήθεια.

Εις τους αιθέρες συντελείται η πεμπτουσία του έρωτα και εις τα τάρταρα η απουσία του.

Αιθεράρχης πια το "άρρητο", πετά πάνω από τα λαμπυρίζοντα νερά του Αιγαίου 

αναβλύζοντας μύρο, Λυσίες λυσσομανούν και μανιασμένες ριπές του Βορέα, όμως μάταια! 

«Λάμπει μέσα σου εκείνο που αγνοείς, κι όμως λάμπει» ως απομηχανής θεού λόγος, 

συνδράμει βοηθείας στο άρρητο ο Ελύτης, κι ευθύς αμέσως αυτό, οδεύει σθεναρά στα νέφη 

με δακτυλικά αποτυπώματα Αιγαίου, σώμα από πεντελικό μάρμαρο και Ψυχή Αρχαίας 

Ελληνικής Φιλοσοφίας με φτερά αειθαλή.  

     Ίωμεν, να ακούσουμε "πως λές ψυθιριστά το «τι» και το «ε».

                                                                                                        Παύλος Κεφάλας

                                                                                                     Δευτεροετής φοιτητής

                                                                                                     Τμήματος Φιλοσοφίας                                                                                                                                  Πανεπιστημίου Πατρών