Η ΖΩΉ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ 1846-1920 σε ταινία

 Ο Άγιος Νεκτάριος ή Νεκτάριος Πενταπόλεως ή Νεκτάριος Αιγίνης, κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς .Υπήρξε λαοφιλής ιεράρχης, ποιμενάρχης, παιδαγωγός, συγγραφέας.

Δεσποτοκαλόγερος με φως και ήθος. Ήρεμος ,  γαλήνιος  , εργατικός, φιλάνθρωπος. Ο Σωφρόνιος πλησίαζε τα 90 χρόνια ζωής και είχαν ξεκινήσει οι διαδικασίες διαδοχής του. Ο λαός, που είχε ευεργετηθεί από το πολυποίκιλο έργο του Νεκταρίου, επιθυμούσε την άνοδό του στον πατριαρχικό θρόνο, και σε συνδυασμό με την εύνοια του Σωφρονίου ο Νεκτάριος καθίστατο η πρώτη επιλογή. Οι αντίπαλοί του, γνωρίζοντας όλα αυτά, αποφάσισαν να τον παραμερίσουν, κατηγορώντας τον για υποκίνηση ανατροπής του Πατριάρχη Σωφρονίου, αλλά και με αόριστες ηθικές κατηγορίες. Επίσης, μερίδα κληρικών πίστευαν ότι η τακτική λιτότητας και πενίας της Εκκλησίας που ακολουθούσε ο Νεκτάριος ως επίσκοπος θα επηρέαζε την οικονομική κατάσταση του Πατριαρχείου το οποίο χωρίς οικονομική ευρωστία θα γινόταν έρμαιο πολιτικών ή εθνικών σκοπιμοτήτων. 

Η καλύτερη σκηνή της ταινίας όπου το μεγαλείο ψυχής ξεπερνά μικρότητες -καθημερινότητες:

μαθητές της Ριζαρείου ήρθαν στα χέρια, ο ίδιος αντί να τους τιμωρήσει, αυτοτιμωρήθηκε, θεωρώντας εαυτόν υπαίτιο, με ασιτία τριών ημερών. 

Άλλοτε βρέθηκε ξυπόλητος ενώπιον των μαθητών να αγορεύει, διότι εισερχόμενος στην αίθουσα είδε έναν φτωχό ο οποίος τον παρακάλεσε, αν μπορούσε να τον βοηθήσει ώστε να αποκτήσει παπούτσια, καθότι δεν είχε. Ο Νεκτάριος αμέσως έβγαλε τα δικά του και τα παρέδωσε προς κατάπληξη των πάντων. Άλλοτε, σε μια διαμάχη μεταξύ των επιστατών για το ποιος ήταν υπεύθυνος καθαριότητας των αποχωρητηρίων, ο ίδιος έλυσε τη διαφορά τους καθαρίζοντάς τες.

 

 Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ, Όσο πιο μακριά από το σπίτι

 36 ιστορίες με τίτλους από ονόματα Ξενοδοχείων

Πρωτότυπες, ευφάνταστες, ευσύνοπτες αλλά ...

πάντα περιμένεις την αποκορύφωση ...που τελικά δεν την διαβάζεις.

Ίσως στη νεότερη λογοτεχνία, έχει αξία η μετα - ανάγνωση αλλά και η δια- ανά- γνωση.

Ίσως τα δυστοπικά κείμενα έτσι γίνονται ψυχεδελικά.

Ίσως ανάμεσα στις γραμμές του βιβλίου, κινείται η σκέψη του αναγνώστη που χάνει το δρόμο γιατί μπαίνει σε μονοπάτια και στενάκια που χάνεται γιατί είναι μακριά από το σπίτι του.

Γελιέσαι αν νομίζεις ότι γίνεσαι θαμώνας ξενοδοχείου για να χαλαρώσεις και να ξεκουραστείς. Μέχρι την τελευταία σελίδα, ψάχνεις να βρεις το κατάλληλο ξενοδοχείο ζωής. Μόνο εκεί που θαρρείς ότι και το κρεβάτι και το μπαλκόνι και η επίπλωση και οι τοίχοι σε βοηθούν να ονειρευτείς, ταράζεσαι γιατί αναμοχλεύεις τις προσωπικές σου αναμνήσεις, τα προσωπικά σου βιώματα και ανακάθεσαι άβολα αλλά και βολικά, γνώριμα αλλά και άγνωστα....

Ίσως οι ζωές μας έχουν τόσα ξεχωριστά σημεία που γίνονται σημαντικές- ασήμαντες, καθημερινές- μοναδικές, πολύβοες- μοναχικές!

ΙΔΟΥ οι τίτλοι- περιεχόμενα  των ξενοδοχείων- δωματίων-σελίδων του βιβλίου 

Τα ημίψηλα καπέλα
Ο συμπαθητικός ιχνηλάτης
Ανάμεσα στη φθορά και τη λήθη
Οι γελαστές κυρίες
Ο ελληνικός τοίχος
Στον αφρό των ημερών
Στα μικρά ασημένια κέρματα
Τα κελιά των τριών φωνηέντων
Το τρένο των 8:34
Οι λέξεις των ποιητών
Αν στρίψει η βίδα
Το σπιρτόκουτο
Γυμνό κλαδί
200 χρόνια καθυστέρηση
Οι Φλαμανδοί επιστρέφουν
Η τροφαντή Λου
Ανεξίτηλοι λεκέδες
Οφθαλμαπάτες
Ο τυχερός ξυλοκόπος
Πετεινοί
Όσο πιο μακριά από το σπίτι
Στον επαναστάτη βεδουίνο
Περασμένοι καιροί
Ζιγκουράτ
Γαλάζια κυκλάμινα
Η έσχατη ελπίδα
Η παρέλαση των χαμένων ονείρων
Το μαύρο εμβατήριο
Στην αρένα των παπαγάλων
Απόπλους
Νιφάδες
Το ξενοδοχείο του σήμερα, του αύριο και του χθες
Ειλικρινείς απειλές
Τα εκατό χαστούκια
Οι επιστροφές του κυρίου Λόντζιχ
Εκεί που ηχούν τα ράθυμα τραγούδια

 

μια συγκλονιστική παράσταση, ΕΥΡΙΠΙΔΗ, Ορέστης

 

 408 π. Χ. από τα τελευταία έργα του ρεαλιστή Ευριπίδη

Μενέλαος : Ποια είναι η αρρώστια που σε τυραννά;

Ορέστης: Η συνείδηση

Από αυτήν δεν γλιτώνουμε. Και όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να απονέμουν δικαιοσύνη, σκέφτονται φονικά, πράττουν εχθρικά. Ο φόνος του Αγαμέμνονα δεν ήταν ο τελευταίος. Ούτε της Κλυταιμνήστρας, ούτε του Αίγισθου.Ο Άδης δεν χορταίνει το αίμα. Οι άνθρωποι δεν καθαίρονται με τα φονικά. Και την Ελένη, και το Μενέλαο και την Ερμιόνη....

Η Ηλέκτρα και ο Ορέστης αδέλφια κυνηγημένα κι από τους Αργίτες κι από τους Θεούς.  Μητροκτόνοι, μιάσματα, φονιάδες. Ακόμη κι ο παππούς του Ορέστη ο Τυνδάρεως κατακεραυνώνει κι αποδιώχνει τον Ορέστη. Μόνο ο φίλος Πυλάδης απέμεινε αλλά κι αυτός  θεωρεί την εκδίκηση,  λύση.

Οι σκηνικές κινήσεις των πρωταγωνιστών προσεγμένες, μελετημένες, άψογες. Η μουσική υπόκρουση υποβλητική. Οι ερμηνείες συγκλονιστικές και επιβλητικές. Ο γυναικείος Χορός μόνο θύμιζε επίδειξη τέλειων σωματικών αναλογιών. Ίσως όμως είχε και συμβολικό ρόλο. Η αλαζονική χαρά των αιμοδιψών γυναικών του Κάτω Κόσμου. Η μοντερνοποιημένη εκκεντρική χαρά γύρω από το Θυέστειο τραπέζι... 

Συνείδηση- Ηθική- Δικαιοσύνη- Αυτογνωσία....

Άραγε μόνο ο από μηχανής θεός μπορεί να τα εξισορροπήσει;;;;;

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

«Στην απλότητα βρίσκεται η ευτυχία».
 «Mπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα
και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές
Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν' ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ…
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ…
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι' αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω… μερικές φορές…
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν…»

Ο άνθρωπος με τη σιδερένια καρδιά

 

Ο Χάιντριχ, ήταν το δεξί χέρι του Χάινριχ Χίμλερ (Heinrich Luitpold Himmler), δεύτερου στην ιεραρχία των SS, τρίτος μετά τον Αδόλφο Χίτλερ (Adolf Hitler) και προαλειφόμενος για διάδοχός του. Το βιογραφικό του είναι γραμμένο με αίμα. Αυτός ήταν που επινόησε την λεγόμενη «Τελική Λύση» για την εξολόθρευση των Εβραίων. Αυτός ήταν ο εμπνευστής των θαλάμων αερίων. Αυτός και ο εμπνευστής των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Και εξολόθρευσε με τα Τάγματά του αμέτρητα θύματα, με μια σφαίρα στο κεφάλι.

Ο Χάιντριχ πρωταγωνίστησε σχεδόν σε κάθε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας στην περίοδο του Ναζισμού. Το όνομά του είναι συνδεδεμένο με τις πιο ειδεχθείς πράξεις στις οποίες προέβησαν οι Ναζί από τη στιγμή που κατέλαβαν την εξουσία έως το Ολοκαύτωμα. Πιστός στην ιδεολογία του Εθνικοσοσιαλισμού ήδη από το 1991, που προάγεται στο βαθμό του Ταξίαρχου. Βιολιστής, ξιφομάχος, αθλητικός, με λευκό δέρμα, ψηλό παρουσιαστικό (1,91) και ξανθά μαλλιά, αποτύπωνε πλήρως το πρότυπο στιβαρής ομορφιάς της νέας φυλής που έφερνε ο Χίτλερ, αποτελώντας τον ιδεώδη Άριο. Και ως φανατικός αντισημίτης θα έκανε τα πάντα για την επικράτηση της Άριας φυλής.

ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΚΟΟΥ, Ο κύριος Γουάιλντερ κι εγώ

ένα βιβλίο μυθιστόρημα, ένα βιβλίο που δεν είναι ταινία αλλά μιλά για 44 ταινίες, 

αληθινά στοιχεία με μυθιστορηματική μαεστρία 

μυθιστορηματική βιογραφία με αληθοφάνεια 

αναδιπλώνει  ορισμούς για την τέχνη, την οικογένεια, τη ζωή, τη φήμη, τη νοσταλγία...

Μέσω της Ελληνίδας αφηγήτριας και πρωταγωνίστριας του βιβλίου  Καλλιστώ Φραγκοπούλου, ο Κόου αφηγείται την αγωνία και το πάθος για δημιουργία ενός θρυλικού σκηνοθέτη που σημάδεψε την ιστορία του 20ου αι. με ταινίες όπως το Sunset boulevard ή το Μερικοί το προτιμούν καυτό. 

Η αφηγήτρια Καλλιστώ, ήταν μια διερμηνέας μία άγνωστη νεαρή συνθέτης που γίνεται βοηθός και έτσι δοκιμάζει τις αντοχές της βρίσκοντας στο πρόσωπο του αναγνωρισμένου Μπίλυ το δρόμο της δικής της σταδιοδρομίας ...

“Δεν σκέφτομαι ποτέ τις προηγούμενες ταινίες μου” είπε. “Ποιο το νόημα; Το μόνο που βλέπεις είναι τα λάθη που έκανες. Θα παλαβώσεις αν κάνεις κάτι τέτοιο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σκέφτεσαι την επόμενη”.

“Όσο μεγαλώνεις, οι ελπίδες συρρικνώνονται και οι τύψεις θεριεύουν. Η πρόκληση είναι να τις πολεμήσεις. Να εμποδίσεις τις τύψεις να σε κυριεύσουν. Σωστά;”.

1978, Η Fedora, το alter ego του σκηνοθέτη , είναι μια γυναίκα που παλεύει αδύναμη πια ενάντια στον πανδαμάτορα χρόνο.Η διάσημη ντίβα του Χόλιγουντ, αποσυρμένη χρόνια από τα φώτα της διασημότητας, αυτοκτονεί στο Παρίσι. Ένας παραγωγός που παρακολουθεί την κηδεία της θυμάται την πρόσφατη συνάντησή τους στην Κέρκυρα και βρίσκεται μπροστά στην αποκάλυψη ενός καλά κρυμμένου κινηματογραφικού μυστικού.

 

 “Όσο δύσκολα και αν είναι αυτά που σου συμβαίνουν  η ζωή δεν θα πάψει ποτέ να έχει κρυμμένες χαρές να σου προσφέρει. Και πρέπει να τις αδράξεις”. 

ΙΣΩΣ ο ΚΟΟΥ θέλει να προβάλει μια γενιά που φεύγει και βρίσκεται σε απόγνωση καθώς ''κανείς δεν ήθελε αυτό που είχε να προσφέρει''.

Θέλει να μιλήσει για μία γενιά που φεύγει από προσκήνιο και βρίσκεται σε απόγνωση. “Κανείς δεν ήθελε αυτό που είχε να προσφέρει”.

Read more at: https://parallaximag.gr/featured/kyrios-gouailnter-ki-ego

Θέλει να μιλήσει για μία γενιά που φεύγει από προσκήνιο και βρίσκεται σε απόγνωση. “Κανείς δεν ήθελε αυτό που είχε να προσφέρει”.

Read more at: https://parallaximag.gr/featured/kyrios-gouailnter-ki-ego

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΑΝΔΟΛΟΣ , Ιστορία χωρίς όνομα

Για το θυελλώδη, ατελέσφορο  έρωτα ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ ΔΕΛΤΑ και ΙΩΝΑ ΔΡΑΓΟΥΜΗ

 

 

Ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για το πάθος και την απώλεια, για τον έρωτα και τη μνήμη, για τις δεσμεύσεις της οικογένειας, για το σκοτάδι του πολέμου και τις πιο δραματικές στιγμές της Ελλάδας. 

Ο  αναγνώστης αλλά και ο θεατής γίνεται  ένας άνθρωπος εκείνης  της εποχής εκείνου του κύκλου εκείνης της ζωής....

 

 

 

Ιούνιος του 1908. Η Πηνελόπη Δέλτα βρίσκεται σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης. Είναι μια γυναίκα με κηλιδωμένη ζωή. Σε αυτό το άσυλο των ταλαιπωρημένων ψυχών, μακριά από τις κόρες της, την έστειλαν για να ξεχάσει τον Ίωνα Δραγούμη, το γοητευτικό διπλωμάτη που αγάπησε παράφορα, τον άνθρωπο που έγινε η αιτία να κλυδωνιστεί ο γάμος της. Όμως η επίσκεψή του εκεί τα αλλάζει όλα. Θα ζήσει μαζί του τρεις μέρες και θα τη σημαδέψουν για πάντα.

Σκηνοθεσία - Μουσική .:Κ. Γάκης
Ερμηνεύουν: Τ. Νούσιας, Μπ. Λιβανού, Μ. Παπαφωτίου, Ν. Ορφανός, Αρ. Γκαγκάνης. Μουσικός επί σκηνής: Κ. Λώλος. Σκην.-κοστ.: Κ. Ζαμάνης. Φωτ.: Λ. Παυλόπουλος.

 Απρίλιος  του 1941. Οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Αθήνα, και εκείνη, καθηλωμένη στο σαλόνι του σπιτιού της στην Κηφισιά, επιχειρεί τον τελευταίο απολογισμό της ζωής της, έχοντας πάρει μια μοιραία απόφαση. Να ανταμώσει στον ουρανό τον άντρα που στερήθηκε κάποτε.