ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ

Μοναξιά

Πού θα πάμε, ψυχή, μ’ όλη τούτη
την εξορία που μέσα μας φέρνουμε;
Μαζί μας κανένας κι η μοναξιά
έγινε τόσο παράξενη, που είναι ίδια
με τη συντροφιά των πολλών ανθρώπων.
Μιλάς και σωπαίνεις και τα πράγματα
μένουν αδιάλλαχτα, σα να μην υπάρχει
θέληση καμιά, να τα κυβερνήσει.
Αστειότερες, οι θλιβερές προσπάθειες,
γιατί τόση απαισιοδοξία;… Σαν το τίποτα
να μεγάλωσε, να φούσκωσε αλλόκοτα,
δείχνει ένα πρόσωπο παράφορο δίχως μορφή,
έτοιμο να σκάσει, να βγάλει απ’ το νου,
όλα τα πλήθη που το κρατούν
και τώρα διασπώνται, σαν το τίποτα
να γίνετ’ ένα μυρμήγκιασμα.
Α, τι αθλιότητα περιέχουν
τα μάτια τής μοναξιάς!
Φύγετε τόσο μακριά,
που ποτέ να μη συναντήσετε πια
την μονάχην εικόνα σας,
καθώς φαίνεται, σήμερα, ολόκληρη.

Λογοτεχνικό ψευδώνυμο της ποιήτριας, θεατρικής συγγραφέως, δοκιμιογράφου και μεταφράστριας Χρυσούλας Αργυριάδου, το γένος Πεντζίκη.  Η Ζωή Καρέλλη γεννήθηκε το 1901 στη Θεσσαλονίκη, σε μία πλούσια οικογένεια της πόλης· αδερφός της υπήρξε σπουδαίος Έλληνας συγγραφέας,  Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης (1908-1993).Στα γράμματα παρουσιάστηκε το 1935 από τις στήλες του περιοδικού «Το Τρίτο Μάτι», όπου δημοσίευσε το δοκίμιο «Διαθέσεις». Το 1937 πρωτοδημοσίευσε το ποίημά της «Φετεπουρσικρί» στο περιοδικό «Μακεδονικές Ημέρες» και το 1940 την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Πορεία». Η ποιητική της παρουσία είναι έντονη τη δεκαετία 1948-1958. Συνολικά, εξέδωσε δώδεκα ποιητικές συλλογές, πέντε θεατρικά έργα και πολλά δοκίμια, ενώ πολλά κείμενά της βρίσκονται δημοσιευμένα σε λογοτεχνικά περιοδικά. Η Ζωή Καρέλλη τιμήθηκε με το Β’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την ποιητική συλλογή «Κασσάνδρα» (1956) και το Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τα «Ποιήματα 1940-1973» (1974). Το 1982 έγινε η πρώτη γυναίκα που αναγορεύθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1985 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Χρήστος Σαρτζετάκης, της απένειμε το Μετάλλιο του Ταξιάρχη του Φοίνικα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ την αναγόρευσε επίτιμο διδάκτορα το 1988.Το μεταφυσικό πρόβλημα και η υπαρξιακή αγωνία αποτελούν  τους σταθερούς άξονες της ποίησής της. Η Ζωή Καρέλλη πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 16 Ιουλίου 1998, σε ηλικία 97 ετών.

Πίνακες και... Ιστορίες

Τα παιδιά του Β3 βλέπουν, φαντάζονται και ιστορούν!
Χαρείτε!

δημιουργική εργασία στη φιλοσοφία με το Β4

ξεκινήσαμε από την απορία(κφ1)
προχωρήσαμε στις λέξεις και νόημα(κφ2)
αναζητήσαμε τη γνώση (κφ3)
και δημιουργήσαμε το ωραίο (κφ8)
απομένει να αξιολογήσετε την πράξη (κφ 6)

HENRI CHARRIER, Ο Πεταλούδας

ένα σπάνιο δείγμα π ρ ο φ ο ρ ι κ ή ς  λ ο γ ο τ ε χ ν ί α ς!
O Ανρί Σαριέρ -γνωστός με το παρατσούκλι Πεταλούδας εξαιτίας ενός εντυπωσιακού τατουάζ στο στήθος του- συλλαμβάνεται στο Παρίσι για ένα φόνο 1925-30 που δε διέπραξε και καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη σε μια σωφρονιστική αποικία στα ανοιχτά της Γαλλικής Γουιάνας. Όμως για τον Σαριέρ η ελευθερία είναι πιο σημαντική κι από τον αέρα που αναπνέει.  Με μοναδικά του όπλα την πονηριά και το πείσμα, ο Σαριέρ δοκιμάζει να αποδράσει και αποτυγχάνει ξανά και ξανά, μέχρι που τον μεταφέρουν στο Νησί του Διαβόλου, μια διαβόητη φυλακή από την οποία κανείς ποτέ δεν είχε καταφέρει να δραπετεύσει... μέχρι τότε. Το αυτοβιογραφικό χρονικό του Ανρί Σαριέρ είναι μια ιστορία απίστευτου θάρρους αλλά κι ένα μοναδικό ντοκουμέντο για τη ζωή των καταδίκων στις σωφρονιστικές αποικίες της Καραϊβικής. Ένας συγκλονιστικός ύμνος στην ελευθερία και στην ανθρώπινη θέληση
ά μ ε σ η δ ρ ά σ η , όλα για α π ό δ ρ α ση!

  2.500 χιλιόμετρα στη θάλασσα, η Τρινιντάντ με τους αμερόληπτους Άγγλους, η Κολομβία και τα υποβρύχια μπουντρούμια της, οι Ινδιάνοι Γκουαχίρος, οι προσπάθειες απόδρασης από την Μπαρανκουίλια, η επιστροφή στο κάτεργο, η Απομόνωση (δύο χρόνια σ' ένα κλουβί θηρίων), οι καινούργιες του προσπάθειες για απόδραση, η ζωή στο κάτεργο με τις "κομπίνες" και τις συναλλαγές όπου όλοι είναι "βουτηγμένοι", η Απομόνωση -δεύτερη φορά!- και, τέλος, ύστερα από δεκατρία χρόνια, η μεγάλη απόδραση, η τελευταία, η καλή. Αλλά σε τι συνθήκες: στη θάλασσα με τους καρχαρίες πάνω σ' ένα σακί με καρύδες κι ύστερα ο ωκεανός, σε μια βάρκα πέντε μέτρα - και το νέο κάτεργο στη Βενεζουέλα! Νομίζεις πώς αυτή τη φορά πια δεν γλιτώνει.

 Π ε τ α λ ο ύ δ α ς  γιατί  δεν ήταν ποτέ εκεί που νόμιζαν κι έφτανε πάντα όταν δεν τον περίμεναν, "πετώντας από λουλούδι σε λουλούδι"....

 Ένα αφιέρωμα στην απίστευτη ιστορία επιβίωσης του ανθρώπου με το ομώνυμο τατού που ενέπνευσε τόσο την ταινία με τον Steve McQueen 1973 όσο και το φιλόδοξο remake με τους Charlie Hunnam και Rami Malek 2018

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, Οι Αδερφοφάδες

Οι «Αδερφοφάδες» μιλούν για την αδελφοκτόνο σύγκρουση σε ένα χωριό, κατά τον ελληνικό εμφύλιο στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Πολλοί από τους χωριανούς, μαζί και ο Καπετάν Δράκος, ο γιος του εφημέριου, ο παπα-Γιάνναρος, πήραν τα βουνά και ενώθηκαν με τους κομμουνιστές αντάρτες. Είναι Μεγάλη Εβδομάδα και, με τον φόνο, τον θάνατο και την καθημερινή καταστροφή, ο παπα-Γιάνναρος αισθάνεται ότι κουβαλάει στους ώμους του τις αμαρτίες τού κόσμου.

 
 

…Η προσευχή σήμερα λέγεται πράξη. Ν’ ασκητεύεις σήμερα θα πει: να ζεις με τους ανθρώπους, να παλεύεις με τους ανθρώπους…, σελ.34

…το νου σας, να μην πληγώσετε καρδιά ανθρώπου, γιατί εκεί μέσα κρύβεται ο Θεός. σελ.50

...Και βρήκες, μωρέ κοκορόμυαλε, απάνω στο βουνό τη δικαιοσύνη;Όχι, σύντροφε, ακόμα. όμως βρήκα την ελπίδα. Ποιαν ελπίδα;Πως μια μέρα θα ‘ρθει η δικαιοσύνη. Δε θα ‘ρθει μοναχή της, δεν έχει πόδια. Εμείς θα τήν σηκώσουμε στους ώμους μας και θα τή φέρουμε… σελ. 56


 Στον κόσμο τούτον”, συλλογίζονταν, “θα ‘σαι αρνί ή λύκος. αν είσαι αρνί, σε τρων. αν είσαι λύκος, τρως. Θεέ μου, δεν υπάρχει ένα τρίτο ζώο, καλύτερο, δυνατότερο;” σελ.105

… κι η φριχτή λύσσα να τόν σκοτώσεις, όχι γιατί τόν μισείς παρά για να προλάβεις μη σέ σκοτώσει αυτός… Να σκοτώσεις από φόβο, όχι από μίσος, δεν υπάρχει, θαρρώ, μεγαλύτερος ξεπεσμός. σελ. 131

“Έπρεπε σε όσους έχουν το δίκιο να δίνεις τη δύναμη κι όχι σε όσους έχουν το άδικο. Αυτό θα πει Θεός !”. σελ. 133

Όταν κοιμάται ο Θεός, ο διάολος είναι ξύπνιος και κάνει ό,τι θέλει. καθένας και τη βάρδια του, μαθές. σελ. 137

Πολύ δύσκολο μού φαίνεται – μα αγωνίσου κι εσύ, φτάσε όπου μπορείς, σελ. 148

Τα κάστρα παίρνουνται από μέσα, μουρμούρισε, όχι απ’ έξω. σελ. 189

… ένιωθε, όχι πια μπροστά του, μέσα του, την Ελλάδα να τού φωνάζει βοήθεια. Αν χαθεί, εγώ φταίω, συλλογίζουνταν, αν σωθεί, εγώ θα τή σώσω και χιμούσε στον πόλεμο με λύσσα.. σελ. 190

ΜΑΞ ΕΞΕΛΜΑΝ

Ο συγγραφέας παρουσιάζει μερικές σκέψεις των Στωικών φιλοσόφων, οι οποίοι αποδεικνύονται σταθερά επίκαιροι. Ο αληθινός Στωϊκός είναι ένας άνθρωπος που υποτάσσεται στην τύχη με θάρρος και αξιοπρέπεια επειδή αντιλαμβάνεται ότι είναι καταδικασμένη οποιαδήποτε αντίσταση απέναντι της. Μία από τις απόψεις των Στωϊκών είναι η απλότητα της ζωής μέσω της μετριοπάθειας, της υπομονής και της λιτότητας. Αυτό είναι το συστατικό της ευτυχισμένης ζωής καθώς ο άνθρωπος αποφεύγει να επιθυμεί πράγματα ή αλλαγές σε καταστάσεις που ξεπερνούν τις δυνατότητές του. Αυτή η επιθυμία του ανθρώπου οφείλεται και στα πρότυπα της σύγχρονης κοινωνίας δηλ. ο άνθρωπος επιδιώκει συχνά το κέρδος χωρίς να αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις που προκαλούνται στον εαυτό του.

 Όμως σύμφωνα με τον στωικισμό: ‘’ τίποτα μεγάλο και καλό δεν γίνεται ξαφνικά. Τα πράγματα ωριμάζουν όπως τα σταφύλια ή τα σύκα. Χρειάζεται χρόνος για να ανθήσσουν και να αποφέρουν καρπούς.’’

 Επιπλέον, χρειάζεται η ευτυχία του ανθρώπου να μην εξαρτάται από εξωτερικά πράγματα, όπως λένε οι Στωικοί:’’ Χαμογελάτε σε κάθε ευκαιρία- όχι γιατί η ζωή είναι εύκολη, ή όπως ακριβώς θα θέλατε να είναι, αλλά επειδή έχετε επιλέξει να είστε ευτυχισμένοι και ευγνώμονες για όλα τα προβλήματα που ξέρετε ότι δεν έχετε.’’

 Τέλος θέλω να αναφέρω την αντίληψη που ανέπτυξαν πολύ μετά από τους Στωικούς , φιλόσοφοι όπως ο Χιουμ και ο Κάντ: ‘’ Τα καλύτερα πράγματα στην ζωή δεν είναι αντικείμενα. Γίνε ο ίδιος γιατρός της ψυχής σου. Δέξου ό τι δεν μπορείς να αλλάξεις. Ζήσε κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία. Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ’’.

                                                                                                   Ταξίδης  Παναγιώτης  Β4

ΡΕΝΕ ΝΤΕΚΑΡΤ /ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Ο ουρανός , ο αέρας, η γη, τα χρώματα, τα σχήματα , οι ήχοι είναι εμπειρικοί εμπαιγμοί που στήνει ένας άριστος Θεός για να με ξεγελά.

Αν όμως με ξεγελά είναι αναμφίβολο ότι υπάρχω.

Ας με ξεγελά όσο θέλει αφού δεν θα με κάνει ποτέ να μην είμαι τίποτα όσο θα σκέφτομαι ότι είμαι κάτι.

Τι είμαι λοιπόν; Σκεπτόμενο πράγμα που αμφιβάλλει, νοεί, βεβαιώνει, αρνείται, θέλει , δεν θέλει, φαντάζεται, αισθάνεται…

Ο Ρενέ Ντεκάρτ γεννήθηκε στη Γαλλία το 1596 στις 31 Μαρτίου. Αν και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη νομική, ικανοποιώντας την επιθυμία του πατέρα του, ωστόσο δεν ασχολήθηκε ποτέ επαγγελματικά.

Επιθυμούσε να γνωρίσει τον κόσμο και να «κατακτήσει» την αλήθεια και μέσα από την αναζήτηση του συνειδητοποίησε ότι η κατάκτηση της αλήθειας προέρχεται μέσα από την ολική ανατροπή των δεδομένων, δηλαδή ο δρόμος της αμφιβολίας είναι ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί στην βεβαιότητα.

 

–Δημιούργησε τη μέθοδο του συστήματος των συντεταγμένων

–Δημιούργησε τον τρόπο κατασκευής των καθέτων και εφαπτομένων στις επίπεδες καμπύλες

–Ερμήνευσε τον «πραγματικό αριθμό» ως σχέση οποιουδήποτε τμήματος ευθείας απέναντι στο μοναδιαίο μήκος

–Ερμήνευσε τους αρνητικούς αριθμούς ως κατευθυνόμενες συντεταγμένες.

–Εισάγει τα σύμβολα x, y, z για τα μεταβλητά μεγέθη και τους συντελεστές a, b, c, 

  Εισάγει τον τρόπο γραφής των δυνάμεων, x4, a5

  Διατύπωσε τον κανόνα των σημείων για τον προσδιορισμό του αριθμού των θετικών και των αρνητικών ριζών

Έθεσε το πρόβλημα του αναγώγιμου

Έδειξε ότι η εξίσωση τρίτου βαθμού επιλύεται με τον τετραγωνισμό και λύνεται με τη βοήθεια διαβήτη και κανόνα.

(εργασία ΔΟΜΒΡΙΔΟΥ ΕΥΔΟΚΙΑ Β1)