Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2018

οι λογοτέχνες του Γα2

Τι σημαίνει ΄΄ ναυάγιο ΄΄ για έναν έφηβο σήμερα;

  • όταν κάθε ελπίδα έχει χαθεί, όταν ακόμη κι ο ήλιος μοιάζει σκοτεινός και τα αστέρια έχουν σβήσει....
  • απόγνωση, θλίψη, πόνος...απροσδιόριστες σκέψεις, σύγχυση, αδιέξοδο   Χ.Κ.
  • ένα συναρπασικό ταξίδι από τον πάτο της θάλασσας στην επιφάνεια   Κ. Ξ.
  • βύθιση στο μηδέν, στο τίποτα  Μ. Π.
  • ένα ανεκπλήρωτο όνειρο που βασανίζει τη σκέψη Α. Τ.
  • νοσταλγία, μοναξιά, θλίψη  (λίγη ζωή σε μια καρδιά αληθινή) Γ. Χ.
  • απόδραση από τα καθημερινά προβλήματα και αμήχανες καταστάσεις..σκοτάδι, ανησυχία Ε.Χ.
  • εκεί που κανένα χέρι δεν μπορεί να σε τραβήξει  Μ.Τ.
  • μοιάζει με ήττα Α.Κ.
  • Ζάκυνθος...προσπάθεια να ξεφύγεις  Γ.Σ.
  • συντριβή, βύθιση πλοίου, πλήρης αποτυχία ...κάτι ονειρικό...κάτι ανέφικτο  Α.Χ.
  • πόνος, οργή, αγωνία ...αλλά κι ένα μικρό κομμάτι  λευκού Χ. Ν.
  • οι επιζώντες; αληθινοί ήρωες! Γ.Χ.
  • διφορούμενη έννοια  Κ. Π. 

Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2018

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ



ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Τί νὰ σοῦ πῶ, φθινόπωρο, ποὺ πνέεις ἀπὸ τὰ φῶτα
τῆς πολιτείας καὶ φτάνεις ὥς τὰ νέφη τοὐρανοῦ;
Ὕμνοι, σύμβολα, ποιητικὲς, ὅλα γνωστὰ ἀπὸ πρῶτα,
φυλλορροοῦν στὴν κόμη σου τὰ ψυχρὰ ἄνθη τοῦ νοῦ.

Γίγας, αὐτοκρατορικὸ φάσμα, καθὼς προβαίνεις
στὸ δρόμο τῆς πικρίας καὶ τῆς περισυλλογῆς,
ἀστέρια μὲ τὸ μέτωπο, μὲ τῆς χρυσῆς σου χλαίνης
τὸ κράσπεδο σαρώνοντας τὰ φύλλα καταγῆς,

εἶσαι ὁ ἄγγελος τῆς φθορᾶς, ὁ κύριος τοῦ θανάτου,    

ὁ ἴσκιος ποὺ, σὲ μεγάλα βήματα φανταστικὰ,
χτυπώντας ἀργὰ κάποτε στοὺς ὤμους τὰ φτερά του,
γράφει πρὸς τοὺς ὁρίζοντες ἐρωτηματικά...

Ἐνοσταλγοῦσα ριγηλὸ φθινόπωρο, τὶς ὧρες,
τὰ δέντρα αὐτὰ τοῦ δάσους, τὴν ἔρημη προτομή.
Κι ὅπως πέφτουνε τὰ κλαδιὰ στὸ ὑγρὸ χῶμα, οἱ ὀπῶρες
ἦρθα νὰ ἐγκαταλειφθῶ στὴν ἱερή σου ὁρμή.


 φθινόπωρο <  φθίνω (=λιγοστεύω) + ὀπώρα (=φρούτο)

Albert Camus  «Το Φθινόπωρο είναι μια δεύτερη Άνοιξη, αφού κάθε φύλλο είναι ένα λουλούδι».


                                «ο χειμώνας είναι έργο χαρακτικής, 
                                                                     η άνοιξη ακουαρέλας,
                         το καλοκαίρι είναι μια ελαιογραφία,
ενώ το φθινόπωρο είναι ένα μωσαϊκό όλων των παραπάνω»                        Στάνλεϋ Χόροβιτζ

Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2018

Αυτοβιογραφία του Andrea Bocelli (στα ιταλικά)

«The Music of Silence», ένα έργο που βασίζεται στη ζωή και το έργο του (αυτοβιογραφία), 2002


Ο Andrea Bocelli γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1958, στο Lajatico, ένα χωριό της Πίζα, στην Ιταλία. Από τη ηλικία των 12 ετών έμεινε τυφλός, λόγω ενός ατυχήματος σε ποδοσφαιρικό αγώνα, σε συνδυασμό με την προδιάθεση γλαυκώματος που είχε. Οι γονείς του προσπαθούσαν να κάνουν το καλύτερο γι’ αυτόν, ειδικά μετά από εκείνο το μοιραίο απόγευμα. Η όρασή του μπορούσε να καταστραφεί ολοκληρωτικά με ένα μικρό χτύπημα στο κεφάλι, όπως και έγινε. Από μικρή ηλικία έμαθε εκκλησιαστικό όργανο και πιάνο και έπειτα, φλάουτο και σαξόφωνο.  Το 1970 κέρδισε τον πρώτο του διαγωνισμό τραγουδιού με το τραγούδι “O sole mio”, το οποίο μέχρι σήμερα δεν λείπει από το ρεπερτόριό του. Ακολουθεί μια περίοδος, κατά την οποία, απογοητευμένος και πεπεισμένος πως, δε μπορεί να έχει σπουδαία πορεία στη μουσική, αποφασίζει να σπουδάσει νομική. Άσκησε για ένα χρόνο τη δικηγορία, μέχρι που συνάντησε τον Franco Corelli, έναν από τους σπουδαιότερους τενόρους στη ιστορία της όπερας, o οποίος υπήρξε το πρότυπό του και τον ενέπνευσε από την πρώτη κιόλας φορά που τον άκουσε.  O Corelli τον άκουσε να τραγουδά και τον πήρε μαζί του ως μαθητή.  Εκείνος, για να καταφέρει να ανταποκριθεί στα ακριβά δίδακτρα, ξεκίνησε να τραγουδά σε ένα piano-bar.  Εκεί, γνώρισε τη γυναίκα του Enrica και μαζί της έκανε τους δύο γιους του, Amos (1995) και Matteo (1997).
Ο Luciano Bettarini ήταν ο δεύτερος δάσκαλός του και έκανε μαθήματα φωνητικής μαζί του, μέχρι το θάνατό του το 1997.
Από το 1992, αρχίζουν να χτίζονται τα θεμέλια της καριέρας του. Το 1994 κέρδισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη στο φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, με το τραγούδι “Il Mare Calmo De La Sera''.Ο γνωστός ροκ σταρ Zucchero μαζί με τον Bono, των U2 κάνουν οντισιόν ψάχνοντας έναν τενόρο για να πείσουν τον Lucciano Pavarotti να τραγουδήσει μαζί τους. Όταν ο Pavarotti άκουσε τον Bocelli σε ένα ντέμο, είπε πως κανένας δεν θα μπορούσε να τραγουδήσει καλύτερα από αυτόν τον νέο, που τραγουδά με την ψυχή, και αφού τον γνώρισε ξεκίνησε μεταξύ τους μια βαθιά φιλία που κράτησε μέχρι το θάνατό του.
Παρ’ όλ’ αυτά το ντουέτο Zucchero-Pavarotti έγινε, με το κομμάτι ”Miserere”. Στην περιοδεία του Zucchero το 1993 o Bocelli τον συνοδεύει, ερμηνεύοντας το μέρος του Pavarotti στο ”Miserere” και την διάσημη άρια ”Nessun Dorma” από την όπερα ”Turandot” του Puccini, με την οποία καταχειροκροτείται και αρχίζει η αναγνώρισή του απέ το κοινό. Μετά από την περιοδεία κάνει το ντεμπούτο του στην κλασσική μουσική με ένα κοντσέρτο στο Reggio της Emilia.
 Το 1998 επιλέχθηκε ανάμεσα στους 50 πιο όμορφους ανθρώπους του κόσμου, από το περιοδικό People. Οι συναυλίες, οι περιοδείες και οι ηχογραφήσεις του σημειώνουν τεράστια επιτυχία. Παρόλο που έχει εμφανιστεί σε όλον τον κόσμο, η σχέση του με τη γενέτειρά του παραμένει ιδιαίτερη. Από το 2006 λειτουργεί εκεί το υπαίθριο “Θέατρο της σιωπής”, όπου ο Bocelli κατέχει τη θέση του επίτιμου προέδρου και εμφανίζεται για μία μόνο βραδιά μέσα στον Ιούλιο, πλαισιωμένος από σπουδαίους καλλιτέχνες. Το 1999 τραγουδά μαζί με την Celine Dion το ”The Prayer”, το οποίο τραγούδησε ο ίδιος, πρώτα σε σόλο εκδοχή για την ταινία κιν. σχεδίων ‘Quest for Camelot”.

Αν τον ρωτήσετε πώς αισθάνεται που σχεδόν ποτέ δεν αντίκρισε το φώς της μέρας, θα σας απαντήσει με μια φράση από το αγαπημένο του παιδικό μυθιστόρημα ”Μικρός Πρίγκηπας” του Antoine de Saint-Exupery: ”Βλέπεις καθαρά μόνο μέσα από την καρδιά σου. Τα ουσιαστικά πράγματα είναι αόρατα στο μάτι”.
Είναι ο τενόρος που χτίζει γέφυρες ανάμεσα στην κλασική και τη σύγχρονη μουσική!!!
“Αν ο Θεός είχε φωνή, θα έμοιαζε με του Andrea Bocelli” – Celine Dion

Παρασκευή 31 Αυγούστου 2018

το κουτσό ΧΟΥΛΙΟ ΚΟΡΤΑΣΑΡ

 

Το αντιμυθιστόρημα που μπορείτε να το ''τσιμπολογήσετε'' χωρίς τύψεις που αφήνετε κάποιες σελίδες αδιάβαστες!
Το πολυδαίδαλο, πολύγλωσσο κείμενο που μπορείτε να ''σταχυολογήσετε'' πολλές σοφές κουβέντες Η τάξη των Θεών ονομάζεται κυκλώνας , η τάξη του ποιητή ονομάζεται αντιύλη , συμπαγής χώρος, λουλούδια από τρεμάμενα χείλη… όχι όμως σελίδες!
797 σελίδες που μπορείτε να θαυμάσετε τη μετάφραση ενός ισάξιου ''λογοτέχνη'' , του Αχιλλέα Κυριακίδη!

Η έλλειψη δομής κουράζει. Γιατί χωρισμός σε 155 κεφάλαια;;Είναι παράδειγμα ενός μυθιστορήματος ΄΄ποταμός΄΄; Ο ποταμός όμως ρέει!
Πολλές οι άγνωστες λέξεις…πολλές οι γλώσσες που γνωρίζει ο ΚΟΡΤΑΣΑΡ!
Οι σημειώσεις και το γλωσσάριο στις τελευταίες σελίδες χρησιμότατα… αλλά πολλοί οι άγνωστοι(;) καλλιτέχνες! 

Το Κουτσό είναι ένα ''ανοιχτό'' μυθιστόρημα που πραγματεύεται την πορεία κάποιων ανθρώπων στη ζωή μέσα από  την ιστορία του Αργεντινού Οράσιο Ολιβέιρα, που έχει εκπατριστεί για να βρει την πατρίδα του, που παραλογίζεται για να βρει το Λόγο, που διαστρέφει τις λέξεις για να βρει τη γλώσσα του, που παίζει στη Λέσχη του με φυγόκεντρες και κεντρομόλες δυνάμεις!

Τετάρτη 8 Αυγούστου 2018

ΤΟ ΘΑΥΜΑ (WONDER) ή ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ


 

 

«Αν μπορείς να αυτοσαρκάζεσαι, αν μπορείς να συγχωρείς, αν αγαπάς τους φίλους που εσύ επιλέγεις ν’ αγαπάς, αν βλέπεις ομορφιά εκεί που δεν την βλέπουν οι άλλοι, ε, τότε... όλα μπορούν να συμβούν. Ακόμα και ένα θαύμα!» (οπισθόφυλλo  βιβλίου)


Η Ρακέλ Παλάτσιο  προτάσσει ως απόλυτη  αξία τη φιλία  και την αποδοχή.O Όγκι ,ένα δεκάχρονο αγόρι , θαυμαστής του  «Star Wars», φοράει πάντα ένα διαστημικό κράνος για να κρύβει το παραμορφωμένο-αποκρουστικό πρόσωπό του.  Όταν η μητέρα του τον πείθει να πάει στο σχολείο,  θα έρθει αντιμέτωπος με κοινωνικό ρατσισμό όμως ταυτόχρονα θα γνωρίσει  καινούργιους φίλους  και θα τους μάθει πως η αγάπη  και η επιλογή να είσαι ευγενής είναι οι πιο σημαντικές αξίες στη ζωή.
Ο Στίβεν Tσμπόσκι, που είναι και ο ίδιος συγγραφέας,  ξεδιπλώνει  την ιστορία του μέσα σε τέσσερις υποκειμενικές αφηγήσεις  με πρωταγωνιστές  τους φίλους  στο σχολείο, την αδελφή του- Βία (Ολίβια) την κολλητή της -Μιράντα και τη μητέρα του Αύγουστου(Όγκι)
Γύρω από έναν παθόντα, υπάρχουν και οι δικοί του άνθρωποι που βιώνουν ένα άλλο παρελκόμενο οικογενειακό-κοινωνικό ρατσισμό.
Το κύριο ερώτημα του βιβλίου, της ταινίας, της ίδιας της κοινωνίας μας είναι: ποιος πάσχει περισσότερο; Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει όλους τους ήρωες αφόρητα καλοσυνάτους. Υπάρχει μια εξιδανίκευση στις συνθήκες, στις συνέπειες, στην εξέλιξη. Γίνεται εύκολη η συγκίνηση όταν οι εικόνες είναι μελοδραματικές.
 
Στη φιλμική γλώσσα σύμφωνα με τον Αϊζενστάιν, ο θεατής μιας ταινίας αντιλαμβάνεται την αλληλουχία των κινηματογραφικών εικόνων σε τρία διαδοχικά στάδια: το οπτικό, το συναισθηματικό και το ιδεολογικό. Η ταινία του Στίβεν Τσμπόσκι ''κολλάει''στο συναισθηματικό στάδιο καθώς όλοι είναι  ή γίνονται  καλοί, κατά βάθος, πλάτος και μήκος. Χειραγωγείται το θυμικό του θεατή και ποδογετείται το κριτικό χωρίς να μπαίνεις στη διαδικασία της ψυχολογίας των σχέσεων.
Ωστόσο πόσο αυτή η ταινία θα μπορούσε να βοηθήσει όλους μας να δημιουργήσουμε ερωτήσεις
ε ν ε ρ γ η τ ι κ ή ς    α κ ρ ό α σ η ς!!!!!!!!
Η Αδελφή Τερέζα έλεγε: αν διαρκώς κρίνουμε τους άλλους, δεν μας μένει καιρός να τους αγαπήσουμε!

Δευτέρα 6 Αυγούστου 2018

ΣΟΦΟΚΛΗ, Αντιγόνη εν έτει 2018


Είναι λογικό και φυσικό μετά από χιλιάδες παραστάσεις του ίδιου έργου
να μοντερνίζουμε στην προσέγγιση για να κερδίζουμε το νεότερο κοινό.
Τα κατάφεραν ο Χειλάκης και ο Δούνιας. Δι ελέου και φόβου περαίνουσα, την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν...
Βοήθησε και η μετάφραση του ποιητή Μπλάνα και η μουσική του Κραουνάκη.
Οι παρασπονδίες για τα ενδυματολογικά υπερκεράστηκαν από τα σκηνοθετικά ευρήματα.
Το κείμενο του ΣΟΦΟΚΛΗ ανυπέρβλητο και τόσο διδακτικό για τα ανθρώπινα από τον 5ο αι π.Χ. μέχρι τον 21ο αι. μ.Χ. 
Τειρεσίας:«Δεν ξέρουν οι άνθρωποι. Δεν έμαθαν ποτέ. Δεν μπήκαν καν στον κόπο να σκεφτούν… πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο αγαθό απ’ την ορθοφροσύνη». 
Τελικά οι επιμελημένες θεατρικές παραστάσεις είναι ευεργετικές γιατί μας θυμίζουν αιώνιες αντιπαραθέσεις ανάμεσα στο δίκαιο της πολιτείας και το θεϊκό δίκαιο, στην προσωπική  επιθυμία και τη δημόσια πραγματικότητα, στην ευτυχία και στην έπαρση, στα πλούτη και στη συντριβή.
Πόσο ταιριάζουν οι στίχοι του ποιητή ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΖΟΥ δύο θάλασσες με κυνηγούν:η ζωή και ο θάνατος...
 

Κυριακή 15 Ιουλίου 2018

Αυτοβιογραφία του ΓΙΟΣΙ ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ - Η ζούγκλα (ταινία)- Προορισμός η Βολιβία Λατινική Αμερική

Η ανθρώπινη αντοχή έχει όρια; Η ζούγκλα φιλόξενη ή άξενη;Συχνά ανατριχιαστική η επιβίωση όπως και ο ρεαλισμός και ο ορθολογισμός σαν άποψη και σαν modus vivendi!

Ο Γιόσι Γκίνσμπεργκ είναι ενδιαφέρουσα φιγούρα. Το 1981, αμέσως μετά τη θητεία του στον ισραηλινό στρατό, και ενάντια στη θέληση των γονιών του, πραγματοποιεί επικίνδυνο ταξίδι στη ζούγκλα της Βολιβίας. Καταφέρνοντας να επιβιώσει ύστερα από τρεις εβδομάδες αβοήθητος, επέστρεψε στο ίδιο μέρος ύστερα από μια δεκαετία και εγκαταστάθηκε για χρόνια. Όταν ο Γιόσι χωρίστηκε από την ομάδα των φίλων του και χάθηκε στην ζούγκλα της Βολιβίας, βρέθηκε μόνος σε ένα εξαιρετικά αφιλόξενο και γεμάτο κίνδυνους περιβάλλον στο οποίο κατόρθωσε να επιβιώσει για τρεις ολόκληρες εβδομάδες πριν διασωθεί –σαν από θαύμα όπως λέει ο ίδιος.


Ο σκηνοθέτης Γκρεγκ Μακλίν γυρίζει σε αυθεντικές, μαγευτικές τοποθεσίες (αν και δεν βρίσκονται όλες στη Νότιο Αμερική) πετυχαίνοντας έτσι να ζωντανέψει το άγριο περιβάλλον όπου βρέθηκε ο ήρωάς του. Ο δε Ράντκλιφ, έχοντας χάσει και μπόλικα κιλά για τις ανάγκες του ρόλου, τα πηγαίνει αρκετά καλά ερμηνεύοντας τον κεντρικό χαρακτήρα του Γιόσι και παίζοντας σε μεγάλο μέρος της ταινίας ουσιαστικά μόνος.

Σήμερα ζει στην Αυστραλία και αποτελεί σημαίνουσα φιγούρα των περιβαλλοντικών κινημάτων αλλά και έμπνευση για όσους αγαπούν τις εξορμήσεις στην άγρια φύση.