Παρασκευή 26 Ιουλίου 2024

ΑΓΑΠΗ - ΦΙΛΙΑ - ΕΡΩΤΑΣ Θα θέλατε να σας αγαπούν ή να αγαπάτε;

 Τελικά το να μην αγαπάς είναι δυστυχία και το να μην αγαπιέσαι κακοτυχία; 

περπατώντας κοντά στον ποταμό Ιλισσό, κάτω από τη σκιά των πλατάνων, ζωγραφίζοντας  την πεταλούδα με το όνομα φιλότης (philotes sonorensis) και συνομιλώντας 

π ε ρ ί   Έ ρ ω τ ο ς

 ποια τα ρήματα στα αρχαία ελληνικά;

αγαπάω- ῶ=  επιθυμώ   εξ ου   αγάπη

 ἐράω-ῶ = αγαπώ με πάθος    εξ ου   έρωτας, εραστής, Ερατώ

ηδομαι = ευχαριστιέμαι, χαίρομαι       εξ ου και  ηδονή

ιμείρω =επιθυμώ σφοδρά,  ποθώ                  εξ ου ίμερος

ποθέω-ω= επιθυμώ κάποιον ή κάτι που μού λέιπει, εφίεμαι     εξ ου έφεση

στέργω= αποδέχομαι με χαρά                       εξ ου στοργή

ασπάζομαι= φιλώ                                               εξ ου ασπασμός

φιλέω- ῶ  = αγαπώ, συνηθίζω                             εξ ου φίλος , φιλότης, φιλότιμο

 

ΣΩΚΡΑΤΗΣ - ΦΑΙΔΡΟΣ – ΛΥΣΙΑΣ – ΠΛΑΤΩΝ = φίλοι

Εραστές  ή  Ερώμενοι ; Συνόντες ή Εταίροι;

Αγαπάσθαι τον πλησίον μικρά ελαττούμενος  ΘΑΛΗΣ

Φιλίαν φύλαττε Δελφικό παράγγελμα

Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν  Σοφοκλής, Αντιγόνη

 

  "Ερωτικός" Λυσίου  234 

Σύ ουν τών τε είρημένων μέμνησο καί εκείνο ένθυμού, ότι τους μέν έρώντας οί φίλοι νουθετοϋσιν ώς όντος κακού τοΰ επιτηδεύματος, τοις δέ μή έρώσιν ουδείς πώποτε τών
οικείων έμέμψατο ώς διά τοΰτο κακώς βουλευομένοις περί εαυτών. ΄Ισως άν ουν έροιό με, εί άπασί σοι παραινώ τοις μή έρώσι χαρίζεσθαι. Έγώ μέν οϊμαι ούδ' δν τόν έρώντα πρός απαντάς σε κελεύειν τους έρώντας ταύτην έχειν τήν διάνοιαν' ούτε γάρ τώ λόγω λαμβάνοντι χάριτος ίσης άξιον, ούτε σοι βουλομένω τους άλλους λανθάνειν  ομοίως δυνατόν δει δέ βλάβην μέν άπ΄ αύτού μηδεμίαν, ώφέλειαν δέ άμφοίν γίγνεσθαι. Έγώ μέν ούν ικανά μοι νομίζω τά είρημένα' εί δέ τι σύ ποθείς, ηγούμενος παραλελείφθαι, ερώτα.
Τί σοι φαίνεται, ώ Σώκρατες, ο  λόγος;

 Να θυμάσαι λοιπόν αυτά που σου είπα και βάλε στο νου σου τούτο, πως οι φίλοι συμβουλεύουνε τους ερωτευμένους γιατί θεωρούν ότι είναι κακό πράγμα ο έρωτας, ενώ κανείς από τους συγγενείς δε κατηγόρησε ποτέ κείνους που δεν είναι ερωτευμένοι, για το ότι δεν εκτιμούνε σωστά τα δικά τους θέματα επειδή δεν αγαπούν. Ίσως λοιπόν θα μπορούσες να με ρωτήσεις αν σε συμβουλεύω να προσφέρεις την εύνοια σου σ' όλους όσους δεν κατέχονται από έρωτα. Όμως εγώ νομίζω πως ούτε αυτός που κατέχεται από έρωτα θα σε προέτρεπε να 'χεις αυτή τη διάθεση προς όλους τους ερωτευμένους.Γιατί ούτε όποιος το υπολογίσει καλά θα βρει ότι το πράγμα αξίζει ίση χάρη, ούτε σύ, ενώ επιδιώκεις να κρύβεσαι από τους άλλους, θα μπορείς να χαρίζεσαι σ' όλους όμοια, τη στιγμή μάλιστα που πρέπει να μην υποστείτε καμία ζημία απ' αυτό, αλλά να ωφεληθείτε κι οι δύο.
     Νομίζω ότι είναι αρκετά αυτά που έχω πει. Αν όμως εσύ θέλεις κάτι ακόμα και πιστεύεις ότι το έχω παραλείψει, ρώτα με.

* Ποια είναι η απάντησή σου, Σωκράτη; 

* Η διαλεκτική και μαιευτική του ΣΩΚΡΑΤΗ  θα νικήσει  τη σοφιστική, ρητορική του ΛΥΣΙΑ; 

* Η ερωτική σχέση του εγώ με το εσύ, του ώριμου με τον έφηβο σήμερα;

*Ό, τι κινείται αφ εαυτού και ες αεί είναι αθάνατο ΑΡΑ η ψυχή = αυτοδύναμη αρχή και κίνηση ΑΡΑ Ζωή και Ψυχή υπάρχουν εκεί όπου κάτι κινείται; 

 

Τελικά μετά το Φαίδρο , ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ θα γράψει το Σοφιστή όπου

 η νόηση= ψυχής προς εαυτήν διάλογος 



 

Πέμπτη 18 Ιουλίου 2024

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, ΗΡΑΚΛΗΣ ΜΑΙΝΟΜΕΝΟΣ

Κόντεψε να φθάσει τους Θεούς για αυτό έπρεπε να τιμωρηθεί!




 

 

 


Οι Θεοί έπρεπε να διαφυλάξουν την ανωτερότητά τους  ή ο ήρωας Ηρακλής έπρεπε να διαφυλάξει το ημί -   θεός ; 

Μετά ΛΥΣΣΑΣ και ΜΑΝΙΑΣ όχι μετά ΝΟΥ ο ΗΡΑΚΛΗΣ σκοτώνει τη γυναίκα του Μεγάρα και τα τρία του παιδιά. Όταν ξυπνά αιμοτοβαμμένος και αρχίζει να συνειδητοποιεί τι έχει ποιήσει, θέλει να αυτοκτονήσει αλλά 

σημειώνει ότι είναι δ ε ι λ ί α  η αποφυγή της τραγωδίας του. 

Μετά ΦΙΛΙΑΣ και όχι μετά ΕΞΟΥΣΙΑΣ , ο ΘΗΣΕΑΣ έρχεται  να του δώσει το χέρι του, καταφύγιο στην Αθήνα!

Μέσα στα σκοτάδια της τραγωδίας 

το φως της φιλίας.

Μέσα στους αιώνες του ανθρώπινου μόχθου 

η προσέγγιση του θανάτου 

και η λύση του καθαρμού!

 Οι ερμηνείες των υποκριτών ήταν ΟΛΕΣ εξαιρετικές. Η σκηνοθεσία, η μουσική  και σκηνογραφία αναδείκνυε το κείμενο αν και τα μεταμοντέρνα στοιχεία μπορούσαν να το αδικήσουν. ΟΜΩΣ όλα είχαν το συμβολισμό τους για αυτό η παράσταση συγκίνησε, άγγιξε, κάθαρε το σύγχρονο θεατή! 

Το 416 π.Χ.  ο Ηρακλής έρχεται από τον Άδη έχοντας καταφέρει όλους τους

 ά θ λ ο υ ς  αλλά γίνεται   ά θ λ ι ο ς!

Το 2024 μ.Χ. ο κοινός άνθρωπος ζει ταπεινά έχοντας καταφέρει όλα του τα 

λ ά θ η  να μην γίνουν λ ή θ η;

 στίχ. 101-102
κάμνουσι γάρ τοι καί βροτῶν οἱ συμφοραί καί πνεύματ᾿ ἀνέμων οὐκ ἀεί ῥώμην ἔχει

 και τα βάσανα των ανθρώπων κάποτε κουράζονται κι οι άνεμοι δε φυσούν για πάντα δυνατά

 στίχ 1291-1293
κεκλημένῳ δέ φωτί μακαρίῳ ποτέ αἱ μεταβολαί λυπηρόν· ᾧ δ᾿ ἀεί κακῶς ἔστ᾿, οὐδέν ἀλγεῖ συγγενῶς δύστηνος ὤν

 οι μεταβολές της τύχης φέρνουν θλίψη στον άνθρωπο που κάποτε τον αποκαλούσαν ευτυχισμένο· όποιος, όμως, πάντα έχει συνηθίσει στη δυστυχία, δεν πονάει


 

Κυριακή 14 Ιουλίου 2024

ΘΕΑ (τονισμός και στη λήγουσα και στην παραλήγουσα) κόσμημα το Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα


 





είναι κόκκινα τα παπούτσια από τότεεεεε



Αθηνά - Αθήνα  (τονισμός και στη λήγουσα και στην παραλήγουσα) 

το Μουσείο της Ακρόπολης έχει όλους τους τόνους 

η θέα εξασφαλίζεται από το υπόγειο της ανασκαφής μέχρι την ταράτσα του κτηρίου ώστε ο επισκέπτης βλέπει τα ευρήματα, τα γλυπτά, τις επιτύμβιες στήλες, τα ψηφίσματα, τη γιγαντομαχία, τις κόρες, τους κούρους, τον Ηρακλή, τον Τρίτωνα, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη...

διαβάζει δίπλα τις κάρτες στα ελληνικά ή αγγλικά 

περιδιαβαίνει στον κόσμο της κλασικής αρχαιότητας 

υψώνει τα μάτια και βλέπει το βράχο της Ακρόπολης και νιώθει δέος για το ναό της θεάς Αθηνάς!

όλα τα εκθέματα ντύνονται με το φυσικό αττικό  φως που εισέρχεται αβίαστα από τα γυάλινα παράθυρα 

( πρώτη φορά χάθηκε το τσιμέντο κατασκευής του κτηρίου και όλη η τσιμεντούπολη σύγχρονη Αθήνα) 

ακόμη και τα αποχωρητήρια στο υπόγειο της ανασκαφής έχουν γύρω τους τόσο πράσινο ώστε να θέλεις να χαϊδέψεις  κάθε πετρούλα μετά από 24 αιώνες!

 





Όταν τον Μάρτιο του 1811, στη διάρκεια του πρώτου του ταξιδιού στην Αθήνα, ο 23χρονος Άγγλος ποιητής Μπάυρον ανέβηκε προσκυνητής στον ιερό βράχο, περιέπεσε σε απόγνωση, αντικρίζοντας κατεστραμμένο και λεηλατημένο το ναό της Αθηνάς και την Καρυάτιδα να λείπει από τη θέση της. Ήταν νωπή ακόμα η ιεροσυλία που είχε διαπράξει ο Σκωτσέζος λόρδος Ελγιν.

Πάνε κοντά δυο αιώνες από τότε που κατατέθηκε το πρώτο αίτημα του ελληνικού κράτους για την επιστροφή των κλοπιμαίων του Παρθενώνα, ενός ενιαίου γλυπτού που υμνεί την ομορφιά και παραμένει ανά τους αιώνες το απόλυτο σύμβολο της Δημοκρατίας. Η οικουμένη δεν φοβάται την κατάρα της Αθηνάς; Οι αδελφές Καρυάτιδες περιμένουν...

......Άχ, αλίμονο, ο σερ Χάρρυ δεν μοιάζει του Ηρακλή!
Και στο τέλος, μεσ’ στο τόσο το ανώνυμο το πλήθος,
θα βρεθεί κάποιος διαβάτης που θα έχει λίγο ήθος·
λυπημένος, βλέποντάς τα, άφωνος θ’ αγανακτήσει,
θα θαυμάσει τα κλεμμένα, μα τον κλέφτη θα μισήσει.
Ώ, καταραμένη να ’ναι η ζωή του και ο τάφος,
και οργή να συνοδεύει το ιερόσυλό του πάθος!
Τ’ όνομά του η Ιστορία δίπλα σε ’κείνου θα γράψει
του τρελού, που της Εφέσου το ναό ’χε κατακάψει.
Κι η κατάρα μου πιο πέρα κι απ’ τον τάφο του να πάει
Ο Ηρόστρατος κι ο Έλγιν σε σελίδες παραμένουν
που είναι στιγματισμένες και με στίχους όπου καίνε·
έτσι πάντα είναι γραμμένοι και οι δυό καταραμένοι,
μα ο δεύτερος πιο μαύρος απ’ τον πρώτο θ’ απομένει…