Οι δύο πλευρές του Αιγαίου ( anthologio διαγωνισμός ποίησης στα τουρκικά)

 

Οι δυο πλευρές του Αιγαίου

Η ιστορία βεβαίως και γράφει τους λόγους.

Για τους Έλληνες η Μικρά Ασία είναι καταστροφή ,

αν και για εμάς είναι το τίμημα της ελευθερίας.

Ο οποιοσδήποτε ό τι κι αν λέει, οι αναχωρήσεις διακριτικά δεν έγιναν.

Ούτε σφαίρα.

Ούτε θάνατος.

Με σιωπηρή ευγένεια περπατούσαν

και έκαιγαν τις σκιές τους.

Ελπίδες,

στο  σκοπό παραδοσιακού τραγουδιού

σκορπίζονταν από τα χείλη του πρόσφυγα στον άνεμο.

Μπροστά τους η θάλασσα,

ένα μικρομέγαλο μιας σπιθαμής νησί

και τ΄ αστέρια που πέφτουν από  τον ουρανό

ψίχουλα στις παλάμες τους απέμειναν.

Ούτε  αγαθά, ούτε περιουσία

μια πυρκαγιά πια η ελευθερία.

Σκυφτοί σαν να λύγισαν μπρος στης μοίρας τ΄ ανάστημα

πέραν της θάλασσας προχωρούσαν.

Φυσικά πάλι ο ήλιος θ΄ ανατείλει,

αν οι νύχτες παρέμεναν νύχτες

κι αν ο πόνος παρέμενε πόνος,

όμως πλέον η ζωή διέσχισε το Αιγαίο.  

Χρόνια γι΄ αυτούς το Φεγγάρι ακόμη ανατέλλει

στις πλαγιές του Αϊβαλίου[1],

ενώ τ΄ αστέρια γλιστρούν από τα βουνά της Μυτιλήνης

στην αγκαλιά της ημισελήνου.

Αν του ουράνιου τόξου το ένα του άκρο είναι εκεί,

το άλλο είναι εδώ.

Η  μέρα

ομοίως και στις δυο πλευρές

δύει στου γαλάζιου τη φλόγα. 

Τα γεράνια στις γλάστρες και

η χαρακτηριστική απογευματινή ηρεμία

στους καθρέφτες και των δύο πλευρών ανακλάται.

Καθώς χτυπά ο λόντος τις ακτές του Αϊβαλί

φωσφορίζουν των προσφύγων οι φλεγόμενες ελπίδες

και το απόμερο νησί κτυπά η σκιά των ελαιοκλάδων.

Με αφρισμένα λευκά κύματα καθώς μορφάζει

γελώντας ο Ποσειδώνας ίσως να είναι κοινό αυτό που αισθανόμαστε.

Μεταξύ μας μια χούφτα θάλασσα και καταμεσής της,

οι κοινές σκιές μας που κολυμπούν.

Εμείς στη φουρτούνα.

Εμείς στη βροχή.

Γείτονες είμαστε, μην κοιτάς

που πότε πότε δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε!

Στην πραγματικότητα από κοινού

στην αρμύρα της θάλασσας

και στο αγιάζι του χειμώνα είμαστε.

Ούτε το χρώμα των δακρύων διαφορετικό είναι,

Ούτε της γλώσσας ο στεναγμός.

 Δέρνοντας τις ακτές τα κύματα

 ακόμη κι αν δεν το καταλάβαμε κι αυτά

τα ίδια τραγούδια τραγουδούν.

Καθώς το Αιγαιοπελαγίτικο φεγγάρι αγκαλιάζει με νοσταλγία

που καίει το στήθος το φεγγαρόφως

όσο υπάρχουν άνθρωποι που πάντα βρέχονται,

ας υπάρχει κι ας κρατάει πάντοτε ο Ήλιος

του πρόσφυγα τα τραγούδια νοσταλγίας στους ορίζοντες.

 14.08.2017, Αϊβαλί, Η.HikmetEsen

[ μετάφραση από την τουρκική γλώσσα, ένας ελληνολάτρης του Αιγαίου που μοιράζεται στα δυο Π.Κ.]

---

[1] Οι Κυδωνίες κατοικήθηκαν από το 1500 π. Χ. και μετονομάστηκαν σε Αϊβαλί από την τουρκική λέξη ayva που σημαίνει κυδώνι.

21 -3-2023 για μια ημέρα ποιητές Β2, Γ2

Η ποίηση είναι η αιτία που φέρνει το κάθε τι από το μη είναι στο είναι. ΠΛΑΤΩΝΑΣ

«διο ευφυούς η ποιητική εστιν ή μανικού· τούτων γαρ οι μεν εύπλαστοι οι δε εκστατικοί εισίν».
Η τέχνη της ποίησης είναι έργο του προικισμένου μάλλον παρά του μανικού καλλιτέχνη, γιατί ο πρώτος είναι ο επιδέξιος μιμητής, ενώ ο δεύτερος κατέχεται από ενθουσιασμό και του λείπει η ψυχική ηρεμία). ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Η ποίηση είναι το καταφύγιο που…………………………. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ 

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ συμπλήρωσαν: που μας φωτίζει/ψάχνουμε/αναζητούμε/λησμονούμε/ξεφεύγουμε/ηρεμούμε/ απομονωνόμαστε...

Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη………………….. ΣΕΦΕΡΗΣ

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ συμπλήρωσαν: ύπαρξη/ψυχή/ σοφία/ζωή/φύση/σκέψη/ευαισθησία/καθημερινότητα....

Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Η ποίησις είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου. ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

Είναι παράξενο πώς γράφει κανείς ποιήματα. ΣΕΦΕΡΗΣ

μια φράση του Πεσσόα:

Ο άνεμος φυσάει
έτσι όπως τον άκουσε ο Όμηρος,
ακόμα, κι αν δεν υπήρξε ποτέ.

«Η επίμονη προσπάθεια που χρειάζεται για να δημιουργηθεί ακόμα κι ένα καλό σύντομο ποίημα υπερβαίνει τη δημιουργική ανικανότητα, την ευτέλεια της κατανόησης, τη ματαιότητα της ειλικρίνειας, τη διαταραγμένη έλλειψη της φαντασίας, που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Όταν ο Μίλτον έγραφε ένα σονέτο, έγραφε σαν η ζωή του να εξαρτιόταν από αυτό και μόνο το σονέτο» τόνιζε ο Πεσσόα για την ανάγκη του λογοτέχνη ή του ποιητή να είναι πάντα μπροστά και πέρα από τον χώρο και τον χρόνο όπου έζησε.

Κική Δημουλά

«Βαδίζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί που κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να ……………………………………….. Αυτό είναι η ποίηση».

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ συμπλήρωσαν: να ευχαριστηθείς το κελάηδισμά του / να το αγαπήσεις/ να αιωρηθείς/να το ακολουθήσεις/ να ενδώσεις/να το θαυμάσεις/να ονειρευτείς/ψάξεις/ακούσεις/ να συνεχίσεις/....

Η αγωνία του Μανόλη Αναγνωστάκη, αγωνία ποιητική, πολιτική και υπαρξιακή συνάμα, Το θέμα είναι…………………………

Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε

 καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ

μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας

 Το θέμα είναι……………………….  

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ συμπλήρωσαν: το αύριο/ τι μάθαμε/τι θ απογίνουμε/ να περνάμε καλά/η ανταπόκριση στις δυσκολίες της ζωής/η συνέχεια...

Η Ποίηση σε οποιαδήποτε μορφή της, επική, λ……………., δραματική, είτε μιλάει για την ομορφιά είτε για τους ανθρώπινους εφιάλτες, είτε για τον έρωτα και το φως είτε για το σκοτάδι και το θάνατο,  είναι για τον χειμαζόμενο άνθρωπο της εποχής μας όπλο άμυνας και επίθεσης ταυτόχρονα.  «Σαν  π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις/  Να μην τις παίρνει ο άνεμος»

 Μήπως τούτη η εποχή, η σκληρή και η απάνθρωπη, «δεν είναι εποχή/ για ποίηση/κι άλλα παρόμοια»; Ή πάλι, μήπως τώρα είναι η εποχή που χρειαζόμαστε την Ποίηση περισσότερο από κάθε άλλη φορά;

Ναι.  Χρειαζόμαστε την Ποίηση για να εκφράσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας.  Χρειαζόμαστε την Ποίηση για να μας παρηγορήσει και να μας δώσει κουράγιο και δύναμη.  Χρειαζόμαστε την Ποίηση για να ………………………………………………….

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ συμπλήρωσαν: για να ζήσουμε/ για να βρούμε φως στο σκοτάδι/ για να ανακουφιστούμε...

Φωνές

Τη νύχτα

Μακρινές φωνές

Μάνας τρελής στους έρημους δρόμους

Κλάμα παιδιού χωρίς απάντηση

Σαν τρυπημένες σάπιες σημαίες

Εφιάλτες

Στα σιδερένια κρεβάτια

Όταν το φως λιγοστεύει                                                    

Τα ξημερώματα.

(Μα ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά;)

Χρειαζόμαστε την Ποίηση περισσότερο από ποτέ, γιατί «[…] ο σύγχρονος κόσμος που ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση.  Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν αν η πνοή μας λιγόστευε;».

 «Να γιατί γράφω» – έχει πει ο Οδυσσέας Ελύτης

 «Γιατί η ποίηση αρχίζει από εκεί που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής και η έναρξη μιας άλλης, που είναι η ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πολύ βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε ν’ ανιχνεύσει η ψυχή, στα σύνορα των αντιθέτων, εκεί που ο ……………..κι ο ……………. αγγίζονται».

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ συμπλήρωσαν: ο καλός κι ο κακός/ο χρόνος και ο χώρος/ ο πόνος κι ο έρωτας/ο άνθρωπος κι ο άνθρωπος/ο ουρανός κι ο αέρας...

«Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ και μυρσίνη συ δοξαστική μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε τη χώρα μου! …Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό τα γυρίζω πίσω απ’ τον καιρό τους παλιούς μου φίλους καλώ με φοβέρες και μ’ αίματα»!

Τι είναι για σας σήμερα ποίημα; Τι συμβολίζει;

ΔΗΜΟΥΛΑ : Είναι ένα «σήμερα». Ένα σήμερα, που ελπίζει ότι θα είναι κι' ένα «αύριο», με αναγνωρισμένες τις αγαθές παρεμβάσεις του, ώστε να μην είναι όλα μονόδρομος... Συμβολίζει επίσης, έναν ακόμα άνθρωπο μέσα στους τόσους, με μια πιο ευδιάκριτη ιδιαιτερότητα απ' αυτές που διαθέτει ο κάθε άνθρωπος που προορίζεται να κοινοποιείται και να περνάει τη δοκιμασία του μετεωρισμού της, πάνω από το αν έχει νόημα ή όχι η ύπαρξή της. Πιο συγκεκριμένα, χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο που μάχεται να δώσει στα πράγματα διαστάσεις που δεν έχουν, ή και να ξεκαθαρίσει τη θολή μορφή τους, εφαρμόζοντας μια άλλη, επίσης θολή μέθοδο, όπως είναι αυτή του ποιητικού λόγου, ίσως πιο παρήγορη ως βραδύτερα θνητή.

Γιώργου Παυλόπουλου, «Τί είναι ποίηση»

Το μόνο που ξέρω είναι πως ο Ποιητής ήταν πάντα ένας αφοσιωμένος της Ζωής. Είτε τον γεμίζει χαρά, είτε τον θλίβει η Ζωή, είτε τον πάει στον Ουρανό, είτε τον κατεβάζει στην Κόλαση, αυτός μένει πάντα ο αφοσιωμένος της.

Η Ποίηση λοιπόν είναι πράξη ερωτική; Ή μήπως πράξη απόγνωσης; Ή μήπως και τα δύο: Πράξη ερωτική και συνάμα πράξη απόγνωσης.

Και τί είναι τελικά το Ποίημα;

Ίσως είναι το νόμισμα που σφίγγει στα δόντια του ο Ποιητής για να μπει στη βάρκα του Θανάτου. Με αυτό θα πληρώσει για το μέγα θαύμα που αξιώθηκε και που δεν είναι άλλο από την ίδια τη ζωή.

Αλλά και όλη η μνήμη του κόσμου χωράει μέσα στην Ποίηση. Ή τουλάχιστον αυτή τη μαγική εντύπωση μας δίνει η τέχνη της Ποίησης. Πως όσα έχουν χαθεί και κείνα που θα έρθουν και θα περάσουν και θα χαθούν θα μείνουν για πάντα μέσα στην Ποίηση. Θα μείνουν για πάντα μέσα στην Ποίηση «όσο κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται»  όπως θα έλεγε ο Αλεξανδρινός.

 ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ του Β2, Γ2

Για μένα ΠΟΙΗΣΗ είναι…………………………………………………

ΕΚΦΡΑΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ/ ΤΡΟΠΟΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ/ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ/ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΨΥΧΗΣ/ΚΑΤΙ ΑΛΛΟΚΟΤΟ/ ΚΑΤΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ/ΕΜΠΝΕΥΣΗ/ ΔΥΝΑΜΗ/Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΩΝ ...

 

 

 

 

 

 

---

 

 

 

 

 

Ο Πλόκαμος της Αλταμίρα, ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

 Το σπήλαιο της Αλταμίρα  στην Κανταβρία ΙΣΠΑΝΊΑΣ θεωρείται 

η «Καπέλα Σιξτίνα της λίθινης εποχής»  περίπου 16.000 χρόνια πριν

 Α. ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ , Ο ΠΛΟΚΑΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΤΑΜΙΡΑΣ (1936 – 1937)

 

 

2

Λίγα κοσμήματα στη χλόη. Λίγα διαμάντια στο σκοτάδι. Μα η πεταλούδα που νύκτωρ εγεννήθη μάς αναγγέλλει την αυγή, σφαδάζουσα στο ράμφος της πρωίας.

 

 

3

Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί. Τ’ άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.

 

 

6

Η σιωπή λικνίζεται στην αμμουδιά. Τα πόδια της πατούν στην κυανή, στην άνευ έρματος ακρογιαλιά θαλάσσης που καθεύδει.

 

 

7

Τα βήματά μου αντηχούν στη βελουδένια στρώσι της σκιάς μου.

 

 

8

Κρυφή μου ελπίδα στα βουνά, καλημερίζω την ηχώ σου.

 

 

 

12

Ακόμη λίγη θάλασσα, ακόμη λίγο αλάτι. Έπειτα θάθελα να κυλισθώ

στην αμμουδιά μαζί σου.

 

16

Οι τοίχοι, λεν, έχουν αυτιά – μα οι ψίθυροι ζουν και πεθαίνουν και στα φύλλα.

 

 

18

Πάρε την λέξι μου. Δώσε μου το χέρι σου.

 

 

19

Ενατενίζω. Μια καμπάνα τήκεται μπροστά μου.

 

 

20

Ράμφος εγώ. Εσύ, ολόκληρη μια νύχτα με αναπαλμούς και φώσφορο μεδούσης. Έπειτα αποκοιμήθηκες κι όταν πια ξύπνησες, πάλι με κοίταξες, όπως κοιτάζει ένα παιδί μιά στήλη.

 

 

21

Η δριμύτης της ανοίξεως είναι φιλί πούχω στο στόμα.

 

 

 

24

Ό,τι σαλπίζει δεν βοά και δεν περιτυλίσσεται σα νάταν φίδι.

 

 

 

28

Τώρα που η πόλις μετανάστεψε, καθίζει η μνήμη της πομπής και αναστενάζει εμπρός εις τους κενούς και ηλιοκαείς τροχιοδρόμους.

 

30

 

Εαρινοί καταυλισμοί ονείρων εν εγρηγόρσει – των κατευθύνσεων οι ώρες σαν σαύρες της αυγής.

 

 

 

33

Ο άνεμος όταν φυσά, οι καλαμιές γεμίζουν αυλητρίδες.

34

Στην βουνοκορφή δεσπόζουν τροχαλίαι. Στην πεδιάδα περιστρέφονται ελαιοτριβεία και η διαρκής παραγωγή των λατομείων, συγκρίνεται μ’ εκβραχισμούς των σχιστολίθων. Μεσ’ στο λιοπύρι περιίπτανται κορυδαλλοί και όσοι κοιτούν το χάλυβα να λυώνη, μοιάζουν με ιππείς που ξαφνικά πεζεύουν μπρος σε βρύση.

35

Μέσα στα τζένερα εμφωλεύει η σπίθα. Κρωγμοί αντηχούν κάτω απ’ τα φύλλα, και σχίζουν τον άσπιλο χασέ της νύχτας. Μα πριν ακόμη ξημερώσει, μεσουρανούν οι θρύλοι κ’ η σπίθα αποκαλύπτεται και λάμπει. Έπειτα σβήνει μονομιάς – μα ξαφνικά στην θέσι της αλέκτωρ αλαλάζει.

                                                                      Ανδρέας Εμπειρίκος, Ενδοχώρα (1934 – 1937)

ΣΠΥΡΟΣ ΚΙΟΣΣΕΣ, Τα πρωτοβρόχια

 κοντά στο παραμύθι, στο διήγημα, στο ανθολόγιο 

ή μάλλον μικρές ανεξάρτητες-εξαρτημένες ιστορίες 

που μοιάζουν με μπονσάι 

  ένα χαριτωμένο-μικροσκοπικό  φυτό μέχρι 1μ.  που χωράει σε όλα τα σπίτια, σε όλες τις καρδιές , σε όλους τους αναγνώστες. Στις χώρες της ανατολής, τα φυτά μινιατούρες έχουν έντονο συμβολισμό γιατί συνδέονται με τη γαλήνη, την αρμονία και την ισορροπία με το φυσικό περιβάλλον. Η καλλωπιστική αξία και η ομορφιά ενός μπονσάι αυξάνεται όσο μεγαλώνει η ηλικία του...

Τα μπονσάι (bonsai) είναι φυτά μινιατούρες που αποτελούν ρεαλιστικές απεικονίσεις δέντρων μέσα σε γλάστρα. Η τέχνη της δημιουργίας των μπονσάι, δηλαδή η αναπαραγωγή των μορφών φυσικών δέντρων σε μικρογραφία, έχει τις ρίζες της στην Κίνα και στην Ιαπωνία όπου εφαρμόζεται εδώ και αιώνες. Στις χώρες της ανατολής, έχει έντονο συμβολισμό και είναι συνδεδεμένη με τη γαλήνη, την αρμονία και την ισορροπία με το φυσικό περιβάλλον. Η καλλωπιστική αξία και η ομορφιά ενός μπονσάι αυξάνεται όσο μεγαλώνει η ηλικία του και εξαρτάται από το είδος του φυτού και την διαμόρφωση του κορμού, των κλαδιών και των ριζών του. Είναι γνωστό ότι τα μπονσάι χρειάζονται ιδιαίτερη περιποίηση και κατάλληλη φροντίδα για να παραμείνουν όμορφα και υγιή σε αυτή τη μικροσκοπική μορφή. - Πηγή: www.mistikakipou.gr

Τα μπονσάι (bonsai) είναι φυτά μινιατούρες που αποτελούν ρεαλιστικές απεικονίσεις δέντρων μέσα σε γλάστρα. Η τέχνη της δημιουργίας των μπονσάι, δηλαδή η αναπαραγωγή των μορφών φυσικών δέντρων σε μικρογραφία, έχει τις ρίζες της στην Κίνα και στην Ιαπωνία όπου εφαρμόζεται εδώ και αιώνες. Στις χώρες της ανατολής, έχει έντονο συμβολισμό και είναι συνδεδεμένη με τη γαλήνη, την αρμονία και την ισορροπία με το φυσικό περιβάλλον. Η καλλωπιστική αξία και η ομορφιά ενός μπονσάι αυξάνεται όσο μεγαλώνει η ηλικία του και εξαρτάται από το είδος του φυτού και την διαμόρφωση του κορμού, των κλαδιών και των ριζών του. Είναι γνωστό ότι τα μπονσάι χρειάζονται ιδιαίτερη περιποίηση και κατάλληλη φροντίδα για να παραμείνουν όμορφα και υγιή σε αυτή τη μικροσκοπική μορφή. Αν και έχουν περιορισμένη ανάπτυξη που φτάνει σε ύψος μέχρι 1 μέτρο, τα μπονσάι δεν είναι απαραίτητα νάνες ποικιλίες φυτών. - Πηγή: www.mistikakipou.grυς τους αναγνώστε

Τα μπονσάι (bonsai) είναι φυτά μινιατούρες που αποτελούν ρεαλιστικές απεικονίσεις δέντρων μέσα σε γλάστρα. Η τέχνη της δημιουργίας των μπονσάι, δηλαδή η αναπαραγωγή των μορφών φυσικών δέντρων σε μικρογραφία, έχει τις ρίζες της στην Κίνα και στην Ιαπωνία όπου εφαρμόζεται εδώ και αιώνες. Στις χώρες της ανατολής, έχει έντονο συμβολισμό και είναι συνδεδεμένη με τη γαλήνη, την αρμονία και την ισορροπία με το φυσικό περιβάλλον. Η καλλωπιστική αξία και η ομορφιά ενός μπονσάι αυξάνεται όσο μεγαλώνει η ηλικία του και εξαρτάται από το είδος του φυτού και την διαμόρφωση του κορμού, των κλαδιών και των ριζών του. Είναι γνωστό ότι τα μπονσάι χρειάζονται ιδιαίτερη περιποίηση και κατάλληλη φροντίδα για να παραμείνουν όμορφα και υγιή σε αυτή τη μικροσκοπική μορφή. - Πηγή: www.mistikakipou.gr

 

 Μέσα από την αυτοδιήγηση του Τάσου  ζωντανεύει το κλίμα της εποχής 1970-1980 και το πλέγμα των οικογενειακών σχέσεων - άλλοτε υποστηρικτικό, σαν δίχτυ ασφαλείας, κι άλλοτε πνιγηρό κι αναπόδραστο, σαν τον ιστό αράχνης. Παράλληλα με τη βασική πλοκή, που ξετυλίγεται σε σύντομες αυτοτελείς αφηγήσεις, ο αναγνώστης, μέσα από τη διήγηση της γιαγιάς του ήρωα, συνθέτει κομμάτι κομμάτι μια ιστορία που βαραίνει το παρελθόν της οικογένειας, συνεχίζει όμως να σκιάζει το παρόν των μελών της.
Μια μικρή ιστορία ενηλικίωσης, με όλη την αθωότητα και την τραγικότητα που χαρακτηρίζουν τα πιο κρίσιμα χρόνια της ζωής του ανθρώπου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Χωράει σε όλα τα σπίτια, σε όλες τις καρδιές αυτή η γνησιότητα της καθημερινότητας με τη γειτονιά, τα κάλαντα, το καφενείο, τη φτώχεια...

Τα μπονσάι (bonsai) είναι φυτά μινιατούρες που αποτελούν ρεαλιστικές απεικονίσεις δέντρων μέσα σε γλάστρα. Η τέχνη της δημιουργίας των μπονσάι, δηλαδή η αναπαραγωγή των μορφών φυσικών δέντρων σε μικρογραφία, έχει τις ρίζες της στην Κίνα και στην Ιαπωνία όπου εφαρμόζεται εδώ και αιώνες. Στις χώρες της ανατολής, έχει έντονο συμβολισμό και είναι συνδεδεμένη με τη γαλήνη, την αρμονία και την ισορροπία με το φυσικό περιβάλλον. Η καλλωπιστική αξία και η ομορφιά ενός μπονσάι αυξάνεται όσο μεγαλώνει η ηλικία του και εξαρτάται από το είδος του φυτού και την διαμόρφωση του κορμού, των κλαδιών και των ριζών του. Είναι γνωστό ότι τα μπονσάι χρειάζονται ιδιαίτερη περιποίηση και κατάλληλη φροντίδα για να παραμείνουν όμορφα και υγιή σε αυτή τη μικροσκοπική μορφή. Αν και έχουν περιορισμένη ανάπτυξη που φτάνει σε ύψος μέχρι 1 μέτρο, τα μπονσάι δεν είναι απαραίτητα νάνες ποικιλίες φυτών. - Πηγή: www.mistikakipou.gr

ΝΤΕΛΙΑ ΟΟΥΕΝΣ, Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες

 

Για χρόνια, οι φήμες για την Πιτσιρίκα του Βάλτου έδιναν κι έπαιρναν στο Μπάρκλι Κόουβ, ένα ήσυχο ψαροχώρι της Βόρειας Καρολίνας. Ο θάνατος του νεαρού Τσέις Άντριους τις έκανε να φουντώσουν ακόμη περισσότερο. Ποιος θα μπορούσε να τον είχε σκοτώσει, αν όχι εκείνο το αγριοκόριτσο που ζούσε μονάχο του στα βάθη του βάλτου;

Αλλά την Κάια δεν την είχαν καταλάβει. Ευαίσθητη και έξυπνη, είχε καταφέρει να επιβιώσει ολομόναχη, εγκαταλελειμμένη απ’ τους ανθρώπους, παρέα με τους γλάρους και μ’ όσα της δίδαξε η άμμος κι η αρμύρα. Όταν δύο νεαροί απ’ το χωριό γοητεύονται απ’ την άγρια ομορφιά της, η Κάια ανοίγεται σε μια καινούργια ζωή. Αλλά τότε συμβαίνει το αδιανόητο.

Μια ωδή στον φυσικό κόσμο και μια σπαρακτική ιστορία ενηλικίωσης, που μας υπενθυμίζει πώς τα παιδικά μας χρόνια μάς καθορίζουν για πάντα και ότι η ανθρώπινη φύση κουβαλά αρχέγονα, βίαια μυστικά, απ’ τα οποία κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει....( από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ από το βιβλίο για μια σπαραχτική ιστορία που όλοι μπορούμε να δούμε σπαράγματα της δικής μας ζωής.

"Η μοναξιά έγινε μεγαλύτερη από αυτή που μπορούσε να αντέξει "

"Επιστήμη και τέχνη συνύφαιναν τη ζωή της"

"Πήγαινε όσο πιο μακριά μπορείς-πέρα, πέρα μακριά, εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες"

"Ο έρωτας πολύ συχνά δεν βγάζει πουθενά...αλλά ακόμη κι όταν αποτυγχάνει, σε συνδέει με τους άλλους και τελικά αυτό είναι το μόνο που έχουμε: δεσμούς"

ΠΕΔΡΟ ΑΛΜΟΔΟΒΑΡ 1949-

 Η ζωή του καθενός από τα παιδικά μας χρόνια μέχρι τα απολογητικά , θα μπορούσε να γίνει αυτοαναφορική μελοδραματική  ταινία. Ποιός όμως θα μπορούσε να την συγγράψει και να την σκηνοθετήσει; 

Ο   Pedro Almodóvar Caballero,  Ισπανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος,  παραγωγός. Έχει γράψει, σκηνοθετήσει και παραγάγει περίπου 30 ταινίες. 

 

Χωριατόπαιδο, καθολικό σχολείο, σεξουαλική κακοποίηση, Μαδρίτη^{, μουσική, θεατρικές ομάδες}

^{Γυναικείες φιγούρες, μητέρα, αστικοποίηση,} 

Όλα για τη μητέρα μου, Το δέρμα που κατοικώ, Πόνος και Δόξα....

	Σιωπή και υπερβολή, ρεαλισμός και συμβολισμός, φιλοσοφία και ψυχανάλυση, σωματικοί και ψυχικοί πόνοι, καταχρήσεις και ολιγάρκεια, κατάθλιψη και δημιουργία, πόνος και δόξα ΜΌΝΗ ΔΙΈΞΟΔΟΣ = η ΤΈΧΝΗ η συγγραφή λυτρώνει και εκτονώνει πάθη και ιδέες!!!

 

 

 

Κόμης Μοντεχρήστο , ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΟΥΜΑΣ 1844

Στα ανοιχτά του νησιού Έλβα (όπου ήταν εξόριστος ο Ναπολέοντας) υπάρχει ένα βραχώδες νησάκι το Μοντεκρίστο που  ο Δουμάς το χρησιμοποιεί ως τόπο εξορίας του ήρωά του.

1815-1838 Ναπολέοντας, Λουδοβίκος - Φίλιππος, Γαλλία, Αγγλία

εμπόριο και λαθρεμπόριο

παρισινή αστυνομία και δικαστήρια

πόλεμοι και έρωτες

δικαιοσύνη και αδικίες

κοινωνικές αταξίες

ο θεός αποδίδει τη δικαιοσύνη; 

εκδίκηση, συγχώρεση,

φιλίες, θανάσιμες ζηλοφθονίες, συνωμοσίες

Ο ΔΟΥΜΑΣ ίσως βασίστηκε σε αληθινά στοιχεία αφού ο πρωταγωνιστής του Έντμον Νταντές όπως ο
 Πιέρ Πικό κατηγορήθηκε άδικα ως πράκτορας της Αγγλίας, και φυλακίστηκε στο Σατό Ντ’Ιφ (όπως και ο πατέρας του Δουμά φυλακίστηκε σε ένα μπουντρούμι στον Τάραντα της Ιταλίας) για επτά συναπτά έτη.Ο Νταντές είναι ευφυής, ειλικρινής,τίμιος, αλλά γίνεται άσπονδος και εκδικητικός, αφότου κατηγορείται για ένα έγκλημα που δε διέπραξε. Μόλις 19 ετών, αφού ο πρώην Καπετάνιος, Λεκλέρ, αρρωσταίνει και πεθαίνει ακούει από τον  Μορέλ ότι θα προσπαθήσει να του δώσει το αξίωμα του καπετάνιου. Ο Νταντές φεύγει βιαστικά να συναντήσει τον πατέρα του και την αγαπημένη του, τη νεαρή όμορφη  Μερσεντές, και οι δυο τους συμφωνούν να παντρευτούν αμέσως.Ο γάμος όμως ποτέ δεν πραγματοποιείται. Τη νύχτα της γαμήλιας γιορτής τους, ο Νταντές συλλαμβάνεται ως ύποπτος βοναπαρτιστής και μεταφέρεται, για να συναντήσει τον εισαγγελέα, Ζεράρ ντε Βιλφόρ. Ο Εντμόν είχε καταγγελθεί ανώνυμα και ψευδώς από τον Νταγκλάρ, το συνάδελφο ναυτικό του Εντμόν, γιατί ζηλεύει την ξαφνική άνοδο του Νταντές, και τον Φερνάν Μοντεγό, γιατί ζηλεύει τη σχέση του Εντμόν, μιας και είναι ερωτευμένος με την Μερσεντές.Ο Ντε Βιλφόρ αποκηρύττει τον πατέρα του ως ένθερμο βοναπαρτιστή και καταστρέφει  την επιστολή καταδικάζοντας τον Έντμον σε φυλάκιση στη φυλακή του Ιφ, ένα νησί -κόλαση  όπου κανένας αιχμάλωτος δεν είχε ποτέ δραπετεύσει και στο οποίο στέλνονται οι πιο επικίνδυνοι πολιτικοί κρατούμενοι. Μετά από σχεδόν έξι μήνες, ακούει ξύσιμο στο τείχος του κελιού του. Χρησιμοποιεί την κατσαρόλα, στην οποία σερβίρεται το φαγητό του, για να αρχίσει να σκάβει όπου ακούει το ξύσιμο  με την ελπίδα ότι ήταν ένας άλλος κρατούμενος που σκάβει τον δρόμο του προς την ελευθερία. Ο Νταντές τελικά σπάει αρκετό από το τείχος, ώστε να μπορέσει να ανταλλάξει ένα σύντομο χαιρετισμό με το γηραιό Ιταλό αβά Φαρία, που προσπαθούσε πράγματι να σκάψει τον τοίχο, για να ελευθερωθεί.

Οι δύο κρατούμενοι έρχονται πολύ κοντά, με τον πολυμαθή αβά να τον διδάσκει ανάγνωση, γραφή, αριθμητική, φυσική, φιλοσοφία ,ιστορία και ξιφασκία.  Μαζί τελικά καταλαβαίνουν ποιος πρόδωσε τον Έντμον και παρόλο που ο Φαρία αποδοκιμάζει, ο Εντμόν σχεδιάζει την εκδίκηση εναντίον των προδοτών του. Οι δυο τους αφιερώνουν χρόνια στο σκάψιμο ενός τούνελ για να ελευθερωθούν, αλλά ο Φαρία πεθαίνει προτού δραπετεύσουν. Λίγο πριν ξεψυχήσει, κληροδοτεί στον Εντμόν έναν μυστικό θησαυρό, κρυμμένο στο νησί ΜΟΝΤΕ ΚΡΙΣΤΟ. 

Τα τελευταία λόγια του ήρωα "να περιμένεις και να ελπίζεις". 

*στους δύο τόμους των 1.000 σελίδων καταπληκτική η μετάφραση  του Ωρίωνα Αρκομάνη αναδεικνύει την κλασική λογοτεχνία σε αριστουργηματική!!!

 

**ισάξια και η ταινία του 2002 που αισθητοποιεί και συγκινεί με τα ήθη της εποχής!!!