Brenner Marie, Α PRIVATE WAR = Ο ΔΙΚΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

  

Η  Marie Colvin είναι μια απο τις πιο διάσημες πολεμικές ανταποκρίτριες, που οδηγείται στα μέτωπα και τις συρράξεις ανά την υφήλιο, για να δώσει φωνή σε αυτούς που δεν έχουν. Έχει ζήσει- καλύψει  τους περισσότερους πολέμους-συρράξεις από το Ιράκ και το Αφγανιστάν ως τη Σρι Λάνκα κι από τους ίδιους τους πολεμιστές.   Από ένα χτύπημα χειροβομβίδας στη Sri Lanka, η Colvin φορά ένα χαρακτηριστικό κάλυμμα ματιού, ενώ εξακολουθεί να είναι το ίδιο άνετη είτε πίνοντας μαρτίνι με την ελίτ του Λονδίνου, είτε όταν αντιμετωπίζει δικτάτορες. 

Η Colvin θυσιάζει αγαπημένες σχέσεις και μέσα στο χρόνο, η προσωπική της ζωή αρχίζει να αποκαλύπτεται, καθώς το τραύμα που υπέστη αρχίζει να της στοιχίζει. Η αποστολή της να φανερώσει το αληθινό τίμημα του πολέμου, την φέρνει δίπλα στον διάσημο πολεμικό φωτογράφο Paul Conroy και στην εκκίνηση της πιο επικίνδυνης αποστολής της ζωής τους, το 2012,  στην πολιορκημένη πόλη Homs της Συρίας

λέπω πράγματα για να μην χρειαστεί να τα βλέπετε εσείς» λέει σε μια από τις πιο δυνατές στιγμές της ταινίας η Μαρί Κόλβιν στο αφεντικό της, δηλώνοντας σπαραχτικά την αδυναμία της να χειριστεί πλέον τις υπεράριθμες αποκρουστικές εικόνες που πέρασαν από το ένα μάτι της, την ίδια ώρα που για τον υπόλοιπο πλανήτη είναι ένα τηλεοπτικό θέαμα. Σε αυτό προστίθεται και η ίδια η ταινία που παρουσιάζει με ένταση τις περιπέτειες της διάσημης πολεμικής ανταποκρίτριας που πέθανε στη Συρία το 2012, έχοντας προλάβει να κάνει ρεπορτάζ όπως αυτή το εννοεί σε μια εποχή που πλέον οι διαρροές στα social media έφεραν τους επικοινωνιολόγους (και) στο πεδίο του πολέμου. Πηγή: www.lifo.gr

Μία από τις πιο αναγνωρισμένες πολεμικές ανταποκρίτριες της εποχής μας, η Μαρί Κόλβιν, προσπαθεί να δείξει με κάθε κόστος την πραγματική φρίκη του πολέμου και μαζί με τον διάσημο φωτογράφο Πολ Κονρόι οδηγείται στην πιο επικίνδυνη αποστολή της ζωής τους, στην πολιορκούμενη πόλη Χομς της Συρίας. Πηγή: www.lifo.gr

Μία από τις πιο αναγνωρισμένες πολεμικές ανταποκρίτριες της εποχής μας, η Μαρί Κόλβιν, προσπαθεί να δείξει με κάθε κόστος την πραγματική φρίκη του πολέμου και μαζί με τον διάσημο φωτογράφο Πολ Κονρόι οδηγείται στην πιο επικίνδυνη αποστολή της ζωής τους, στην πολιορκούμενη πόλη Χομς της Συρίας. Πηγή: www.lifo.gr

Μία από τις πιο αναγνωρισμένες πολεμικές ανταποκρίτριες της εποχής μας, η Μαρί Κόλβιν, προσπαθεί να δείξει με κάθε κόστος την πραγματική φρίκη του πολέμου και μαζί με τον διάσημο φωτογράφο Πολ Κονρόι οδηγείται στην πιο επικίνδυνη αποστολή της ζωής τους, στην πολιορκούμενη πόλη Χομς της Συρίας. Πηγή: www.lifo.gr

Μία από τις πιο αναγνωρισμένες πολεμικές ανταποκρίτριες της εποχής μας, η Μαρί Κόλβιν, προσπαθεί να δείξει με κάθε κόστος την πραγματική φρίκη του πολέμου και μαζί με τον διάσημο φωτογράφο Πολ Κονρόι οδηγείται στην πιο επικίνδυνη αποστολή της ζωής τους, στην πολιορκούμενη πόλη Χομς της Συρίας. Πηγή: www.lifo.gr

Ο ταχυδρόμος του Γ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ

 

 Ο ταχυδρόμος που μοίραζε γράμματα, που κόντεψε να γίνει δάσκαλος, που απέτυχε στο μάθημα της αυτογνωσίας,

απλός, γνήσιος, τίμιος, εργατικός, συνεπής 

όπως και η γλώσσα του μυθιστορήματος. 

Ο ήρωας

της καθημερινότητας που δουλεύει στο ορεινό Ρέθυμνο με χιόνι και με καύσωνα

όπως όλοι οι δευτεραγωνιστές του και η γυναίκα του που μετά από ένα χρόνο...

Αυτός που εκτελεί το χρέος του

χωρίς πολλά λόγια 

χωρίς να σπάει τα ήθη και τις παραδόσεις της εποχής του 1950-60...

ΟΜΩΣ δεν έχει δική του γνώμη

δεν ξέρει πώς να αγαπάει 

δεν μπορεί να μαλώνει, να διαφωνεί, να εναντιώνεται....

 

 Πώς γίνεται ένας ατόφιος χαρακτήρας να είναι τόσο αδύναμος;;

 

 

Η αγάπη και οι δυνατότητές της, οι αυστηροί περιορισμοί των εθίμων στα υψόμετρα των βουνών, η μνήμη, ο έρωτας και ο θάνατος αναπτύσσονται με μια γλώσσα ποιητική, σπάνιας ωριμότητας στην πεζογραφία μας - μιας γλώσσας που δεν αφήνει περιθώρια στη συγκίνηση να "καταπιεί" την αφήγηση. Η γλώσσα γίνεται και αυτή πρωταγωνίστρια του βιβλίου, επαναφέροντας με ορμή το ερώτημα περί της αυθεντικής λογοτεχνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ΠΟΝΤΙΚΟΠΑΓΙΔΑ, ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ

«Τρία τυφλά ποντίκια, τρία τυφλά ποντίκια. Δες πως τρέχουν, δες πως τρέχουν. Τρέχουν αφότου η σύζυγος του αγρότη τους έκοψε τις ουρές μ’ ένα αιχμηρό μαχαίρι. Έχεις ξαναδεί ένα τέτοιο θέαμα;» Στο πρωτότυπο έργο ο τίτλος «Three Blind Mice» μπορεί να λειτουργήσει άψογα γιατί το τραγούδι αυτό υπάρχει ως πολιτιστικό βίωμα και ταυτόχρονα περιλαμβάνει τους τρεις θανάτους που πρόκειται να συμβούν στο έργο. Στα ελληνικά το έργο δεν μπορεί παρά να μεταφραστεί ως Ποντικοπαγίδα.

Η «Ποντικοπαγίδα» ξεκίνησε ως ραδιοφωνικό έργο στις 30 Μαΐου 1947 με τον τίτλο «Τρία τυφλά ποντίκια» και βασιζόταν σ' ένα αδημοσίευτο, τότε, διήγημα της Κρίστι. Πήρε το σημερινό του όνομα από ένα στίχο του σεξπιρικού «Άμλετ», όταν μετεξελίχθηκε σε θεατρικό έργο.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1007

© SanSimera.gr

Η «Ποντικοπαγίδα» ξεκίνησε ως ραδιοφωνικό έργο στις 30 Μαΐου 1947 με τον τίτλο «Τρία τυφλά ποντίκια» και βασιζόταν σ' ένα αδημοσίευτο, τότε, διήγημα της Κρίστι. Πήρε το σημερινό του όνομα από ένα στίχο του σεξπιρικού «Άμλετ», όταν μετεξελίχθηκε σε θεατρικό έργο.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1007

© SanSimera.gr

Η «Ποντικοπαγίδα» ξεκίνησε ως ραδιοφωνικό έργο στις 30 Μαΐου 1947 με τον τίτλο «Τρία τυφλά ποντίκια» και βασιζόταν σ' ένα αδημοσίευτο, τότε, διήγημα της Κρίστι. Πήρε το σημερινό του όνομα από ένα στίχο του σεξπιρικού «Άμλετ», όταν μετεξελίχθηκε σε θεατρικό έργο.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1007

© SanSimera.gr

 

 Η Βασίλισσα του Εγκλήματος- Αγκάθα Κρίστι 1890-1976- έγραψε  την Ποντικοπαγίδα, που ανέβηκε στη σκηνή το 1952 κι έκτοτε δεν έπαψε να παίζεται.....

 Επτά άνθρωποι βρίσκονται αποκλεισμένοι απ' τη χιονόπτωση σε ένα πανδοχείο.  Γρήγορα, θα διαπιστώσουν πως ανάμεσά τους βρίσκεται κι ένας στυγερός δολοφόνος, που.....

 Τα ματωμένα του ίχνη συνοδεύονται από ένα μακάβριο μοτίβο "Τα τρία τυφλά ποντικάκια"...........

Ο αστυνόμος θα δοκιμάσει να ενοχοποιήσει όλους μέχρι .........

Καλές ερμηνείες , ποικιλόχρωμοι ψυχισμοί, αφαιρετικά σκηνικά για να αναδειχθεί το κείμενο. Εύθραστοι , δυναμικοί, πονηροί, εκρηκτικοί χαρακτήρες.

Δυνατοί διάλογοι, αριστοτεχνική πλοκή.

 Η επιλογή των πραγματικών ονομάτων δίνει μια μεταδραματική διάσταση στην παράσταση, σαν οι ηθοποιοί να υποδύονται τους χαρακτήρες του έργου.

• Πόσα μυστικά κρύβουμε;

• Μπορούν να συστεγαστούν άνθρωποι με τόσα πάθη;
• Η απονομή δικαιοσύνης;
• Πόσο απέχει ο θύτης από το θύμα;
• Όλοι μας είμαστε εν δυνάμει ένοχοι ή εν δυνάμει αθώοι;
• Θα ήθελες να γράψεις ή να παίξεις σε ένα τέτοιο έργο;
• Σεναριογράφος ή σκηνοθέτης του βιβλίου-ταινίας μετά τον εγκλεισμό της πανδημίας; 
• Αλήθεια με ποιον τίτλο;;;;;;;;;;
  

Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ, Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΙΜΑΙΡΑ

ΜΙΑ θεατρική παράσταση σαν πρόβα , χωρίς κοινό, στην εποχή του κορωνοϊού

 

Τέλειος συνδυασμός κινηματογραφικής λήψης και θεατρικής σκηνής.

Δυνατός ψυχογράφος ο Δημήτρης Ροδόπουλος.

Ακοίμητα τα ανθρώπινα πάθη ερμηνεύτηκαν συγκλονιστικά και ανατριχιαστικά. 

Μεγάλη χίμαιρα ο ανίερος έρωτας.

Η θάλασσα ταξιδεύει, γαληνεύει, πλουτίζει αλλά και καταπίνει και ξεβράζει και ξεγυμνώνει σώματα και ψυχές, φλερτάροντας με τον έρωτα και το θάνατο

Μαρίνα από το mare= θάλασσα ...

Μια  νεαρή Γαλλίδα  ερωτεύεται, παντρεύεται και ακολουθεί τον άνδρα της στη Σύρα, στο πατρικό του σπίτι της Επισκοπής. Ζει, κάτω από τον βαρύ, αποδοκιμαστικό ίσκιο της πεθεράς της. Καθώς η Μαρίνα συνδέει την τύχη της με τα βαπόρια του άνδρα της, κάθε ψυχική της αναταραχή έχει περίεργες συνέπειες πάνω στη ζωή τους.

 

 Η Χίμαιρα ήταν  κόρη του Τυφώνα και της  Έχιδνας. Αδέλφια της ήσαν ο Κέρβερος, η Λερναία Ύδρα και η Σφίγγα. Ο Όμηρος αναφέρει: «Από θεούς κρατούσε η φύτρα της, όχι από ανθρώπους, κι είχε λιόντα κεφάλι, ουρά δρακόφιδου και μεσοκόρμι γίδας και ξεπετούσε από τα ρουθούνια της φωτιές τρανές και φλόγες». Την Χίμαιρα, που ερήμωνε την πανίδα και την χλωρίδα της Λυκίας, καθώς και τους κατοίκους της,  ανέλαβε να σκοτώσει ο ήρωας Βελλεροφόντης, μετά από εντολή του βασιλιά της  Ιοβάτη. Ο ήρωας κατάφερε τον άθλο με την βοήθεια  του φτερωτού αλόγου, του Πήγασου.

υγ. η πιο τραγική στιγμή = η υπόκλιση των ηθοποιών στις βουβές καρέκλες του θεάτρου!

ΕΣΘΗΡ

 

Ο Μαροδοχαίος και η Εσθήρ είναι οι πιο σπουδαίοι Ισραηλίτες στο βασίλειο της Περσίας. Η Εσθήρ είναι η βασίλισσα και ο εξάδελφός της ο Μαροδοχαίος είναι δεύτερος σε εξουσία μετά το βασιλιά.

Οι γονείς της Εσθήρ πέθαναν όταν αυτή ήταν πολύ μικρή, και έτσι τη μεγάλωσε ο Μαροδοχαίος. Ο Ασσουήρης, ο βασιλιάς της Περσίας, έχει ένα παλάτι στην πόλη Σούσα, και ο Μαροδοχαίος είναι ένας από τους υπηρέτες του. Κάποια μέρα, η σύζυγος του βασιλιά η Αστίν δεν τον υπακούει, γι’ αυτό και ο βασιλιάς διαλέγει καινούρια σύζυγο ως βασίλισσά του,την όμορφη νεαρή Εσθήρ.

Βλέπεις τον υπερήφανο αυτόν άντρα τον οποίο προσκυνούν οι άνθρωποι; Είναι ο Αμάν. Είναι πολύ σπουδαίος στην Περσία. Ο Αμάν θέλει να τον προσκυνήσει αλλά ο Μαροδοχαίος δεν το κάνει αυτό. Δεν το θεωρεί σωστό να προσκυνήσει έναν τόσο κακό άνθρωπο. Αυτό κάνει τον Αμάν να θυμώσει πολύ.

Λέει στο βασιλιά ψέματα για τους Ισραηλίτες. “Είναι κακός λαός και δεν υπακούν στους νόμους σου”, του λέει. “Πρέπει να θανατωθούν”. Ο Ασσουήρης δεν γνωρίζει ότι η σύζυγός του η Εσθήρ είναι Ισραηλίτισσα. Δέχεται, λοιπόν, αυτό που του λέει ο Αμάν και θεσπίζει έναν νόμο σύμφωνα με τον οποίο όλοι οι Ισραηλίτες πρόκειται να θανατωθούν μια συγκεκριμένη μέρα.

Όταν ο Μαροδοχαίος μαθαίνει για το νόμο, αναστατώνεται πολύ. Στέλνει μήνυμα στην Εσθήρ: “Πρέπει να μιλήσεις στο βασιλιά και να τον παρακαλέσεις να μας σώσει”. Στην Περσία είναι παράνομο να επισκεφτεί κάποιος το βασιλιά αν δεν έχει προσκληθεί. Η Εσθήρ, όμως, πηγαίνει απρόσκλητη. Ο βασιλιάς απλώνει προς το μέρος της το χρυσό ραβδί του, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα θανατωθεί. Εκείνη προσκαλεί το βασιλιά και τον Αμάν σε ένα μεγάλο γεύμα. Εκεί ο βασιλιάς ρωτάει την Εσθήρ ποια χάρη θέλει από αυτόν. Η Εσθήρ λέει ότι θα του πει αν ο ίδιος και ο Αμάν έρθουν σε ένα άλλο γεύμα την επόμενη μέρα.

Σε εκείνο το γεύμα, η Εσθήρ λέει στο βασιλιά: “Ο λαός μου και εγώ πρόκειται να θανατωθούμε”. Ο βασιλιάς θυμώνει. “Ποιος τολμάει να κάνει κάτι τέτοιο;” ρωτάει.

“Ο άνθρωπος, ο εχθρός, είναι αυτός ο κακός Αμάν!” λέει η Εσθήρ.

Ο βασιλιάς γίνεται έξω φρενών. Διατάζει να θανατωθεί ο Αμάν. Κατόπιν, κάνει τον Μαροδοχαίο δεύτερο σε εξουσία μετά τον εαυτό του. Ο Μαροδοχαίος φροντίζει τώρα να γίνει ένας νέος νόμος που να επιτρέπει στους Ισραηλίτες να πολεμήσουν για τη ζωή τους τη μέρα που έχει οριστεί να θανατωθούν. Επειδή ο Μαροδοχαίος κατέχει τώρα τόσο σπουδαία θέση, πολλοί βοηθούν τους Ισραηλίτες και έτσι σώζονται από τους εχθρούς τους.

485-464 π.Χ ΕΣΘΗΡ

Το βιβλίο αυτό της Παλαιάς Διαθήκης αναφέρεται στα ιστορικά χρόνια της Περσικής αυτοκρατορίας υπό του βασιλέως των περσών Ξέρξη Α΄ (Αρταξέρξης) (485-464 π.Χ):

Με μια σχεδία» – Ανθολογία μικροδιηγήματος «100 λέξεις σε 100 ώρες για τη “Σχεδία”»

 

 Η ιστορία της συγκεκριμένης σχεδίας-έκδοσης συνυφαίνεται με την εμφάνιση στα τέλη του Φεβρουαρίου του 2020 του κορωνοϊού και στη χώρα μας και, ιδίως, με τη λόγω καραντίνας και κλεισίματος στο σπίτι αδυναμία πώλησης της «Σχεδίας». Του περιοδικού δηλαδή της πολυπληθούς στα αστικά κέντρα κοινωνικής ομάδας των αστέγων, που καθιστούσε την ήδη δύσκολη βιωτή τους ακόμη δυσκολότερη, αποστερώντας τους από τους δρόμους προς την αξιοπρέπεια και το μαχητό της λιτής τους επιβίωσης.

 

σκέψεις μέσα σε συνθήκες εγκλεισμού (από Σ)

τελικά η σχεδία σε οδηγεί σε σχέδια  χαρούμενα (από Χ)

εργόχειρα ανθρώπων που δεν σταματούν να ψάχνουν λιμάνια (από Ε)

γιατί  οι δυσκολίες αυτοσχεδιασμού  είναι φυσικές  (από Δ)

ιδίως όταν βρίσκεσαι εκτός σχεδίου προγνωστικών  ( από Ι )

αναπόφευκτα  όμως ταξιδεύεις με πολλές αποσκευές  ( από Α)

και μάλιστα όχι μόνος αλλά με άλλους 100....1000....10000....100000...

ΜΑΥΡΟ ΝΕΡΟ του Μ. Μακρόπουλου

"Περίμενε υπομονετικά ήξερε ότι αργά ή γρήγορα κάποιο ζώο θα κατέβαινε να ξεδιψάσει στο νερό, που ξεγελούσε με τον γάργαρο ήχο του. Πενήντα μέτρα παραπίσω ήταν η παλιά δεξαμενή, με μισοσβησμένα πάνω τα γράμματα της RIPOIL, ενώ τα πλατανόφυλλα βάθαιναν με τον ίσκιο τους το καφεκόκκινο χρώμα της σκουριάς. Τρύπες είχαν ανοίξει στο μέταλλο, ένα παχύ στρώμα από σάπια φύλλα είχε γίνει χούμος μέσα, και η παλιά δεξαμενή ήταν γεμάτη ζωή: έντομα, τρωκτικά, πουλιά που μπαινόβγαιναν. Το πλατανόδασος δίπλα στο ποτάμι είχε δεχτεί με συγκατάβαση τον μεταλλικό ξένο, τον είχε κυκλώσει σκιάζοντάς τον, και κλαριά ακουμπούσαν πάνω του και τον διαπερνούσαν". 

ΜΙΑ ΝΟΥΒΕΛΑ ζοφερή, σκοτεινή, σπαρακτική,

ανατριχιαστική ως προς την οικολογική καταστροφή στο αυστηρό τοπίο της Ηπείρου και ως προς τις ανθρώπινες επαφές των λιγοστών κατοίκων. Ο θάνατος επικρέμαται σε κάθε σελίδα του βιβλίου, σε κάθε οικογένεια, σε κάθε περιγραφή του συγγραφέα είτε εσωτερική είτε εξωτερική. Μπορεί ο Πατέρας, το ανάπηρο παιδί- ο Φόρης, ο Γιάννης Πάντος, ο Πορφύρης, η Σοφία Κωσταρά, ο ίδιος ο αναγνώστης να αντισταθούνε; 

Φόρης από ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ  (το όνομα του παιδιού δεν είναι τυχαίο)

Τα μικρά ξωκλήσια έξω από τα χωριά μοιάζουν με φύλακες του δάσους και αποτελούν στάσεις στον χρόνο καθώς ο χρόνος μετριέται με τις ετήσιες γιορτές τους. «Οι άγιοι δεν ήταν μακρινές παρουσίες τώρα που δεν υπήρχαν άνθρωποι. Ήταν τόσο κοντινοί όσο τα φαντάσματα των χωριανών στους άδειους πάγκους της εκκλησίας».