Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ, Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΙΜΑΙΡΑ

ΜΙΑ θεατρική παράσταση σαν πρόβα , χωρίς κοινό, στην εποχή του κορωνοϊού

 

Τέλειος συνδυασμός κινηματογραφικής λήψης και θεατρικής σκηνής.

Δυνατός ψυχογράφος ο Δημήτρης Ροδόπουλος.

Ακοίμητα τα ανθρώπινα πάθη ερμηνεύτηκαν συγκλονιστικά και ανατριχιαστικά. 

Μεγάλη χίμαιρα ο ανίερος έρωτας.

Η θάλασσα ταξιδεύει, γαληνεύει, πλουτίζει αλλά και καταπίνει και ξεβράζει και ξεγυμνώνει σώματα και ψυχές, φλερτάροντας με τον έρωτα και το θάνατο

Μαρίνα από το mare= θάλασσα ...

Μια  νεαρή Γαλλίδα  ερωτεύεται, παντρεύεται και ακολουθεί τον άνδρα της στη Σύρα, στο πατρικό του σπίτι της Επισκοπής. Ζει, κάτω από τον βαρύ, αποδοκιμαστικό ίσκιο της πεθεράς της. Καθώς η Μαρίνα συνδέει την τύχη της με τα βαπόρια του άνδρα της, κάθε ψυχική της αναταραχή έχει περίεργες συνέπειες πάνω στη ζωή τους.

 

 Η Χίμαιρα ήταν  κόρη του Τυφώνα και της  Έχιδνας. Αδέλφια της ήσαν ο Κέρβερος, η Λερναία Ύδρα και η Σφίγγα. Ο Όμηρος αναφέρει: «Από θεούς κρατούσε η φύτρα της, όχι από ανθρώπους, κι είχε λιόντα κεφάλι, ουρά δρακόφιδου και μεσοκόρμι γίδας και ξεπετούσε από τα ρουθούνια της φωτιές τρανές και φλόγες». Την Χίμαιρα, που ερήμωνε την πανίδα και την χλωρίδα της Λυκίας, καθώς και τους κατοίκους της,  ανέλαβε να σκοτώσει ο ήρωας Βελλεροφόντης, μετά από εντολή του βασιλιά της  Ιοβάτη. Ο ήρωας κατάφερε τον άθλο με την βοήθεια  του φτερωτού αλόγου, του Πήγασου.

υγ. η πιο τραγική στιγμή = η υπόκλιση των ηθοποιών στις βουβές καρέκλες του θεάτρου!

ΕΣΘΗΡ

 

Ο Μαροδοχαίος και η Εσθήρ είναι οι πιο σπουδαίοι Ισραηλίτες στο βασίλειο της Περσίας. Η Εσθήρ είναι η βασίλισσα και ο εξάδελφός της ο Μαροδοχαίος είναι δεύτερος σε εξουσία μετά το βασιλιά.

Οι γονείς της Εσθήρ πέθαναν όταν αυτή ήταν πολύ μικρή, και έτσι τη μεγάλωσε ο Μαροδοχαίος. Ο Ασσουήρης, ο βασιλιάς της Περσίας, έχει ένα παλάτι στην πόλη Σούσα, και ο Μαροδοχαίος είναι ένας από τους υπηρέτες του. Κάποια μέρα, η σύζυγος του βασιλιά η Αστίν δεν τον υπακούει, γι’ αυτό και ο βασιλιάς διαλέγει καινούρια σύζυγο ως βασίλισσά του,την όμορφη νεαρή Εσθήρ.

Βλέπεις τον υπερήφανο αυτόν άντρα τον οποίο προσκυνούν οι άνθρωποι; Είναι ο Αμάν. Είναι πολύ σπουδαίος στην Περσία. Ο Αμάν θέλει να τον προσκυνήσει αλλά ο Μαροδοχαίος δεν το κάνει αυτό. Δεν το θεωρεί σωστό να προσκυνήσει έναν τόσο κακό άνθρωπο. Αυτό κάνει τον Αμάν να θυμώσει πολύ.

Λέει στο βασιλιά ψέματα για τους Ισραηλίτες. “Είναι κακός λαός και δεν υπακούν στους νόμους σου”, του λέει. “Πρέπει να θανατωθούν”. Ο Ασσουήρης δεν γνωρίζει ότι η σύζυγός του η Εσθήρ είναι Ισραηλίτισσα. Δέχεται, λοιπόν, αυτό που του λέει ο Αμάν και θεσπίζει έναν νόμο σύμφωνα με τον οποίο όλοι οι Ισραηλίτες πρόκειται να θανατωθούν μια συγκεκριμένη μέρα.

Όταν ο Μαροδοχαίος μαθαίνει για το νόμο, αναστατώνεται πολύ. Στέλνει μήνυμα στην Εσθήρ: “Πρέπει να μιλήσεις στο βασιλιά και να τον παρακαλέσεις να μας σώσει”. Στην Περσία είναι παράνομο να επισκεφτεί κάποιος το βασιλιά αν δεν έχει προσκληθεί. Η Εσθήρ, όμως, πηγαίνει απρόσκλητη. Ο βασιλιάς απλώνει προς το μέρος της το χρυσό ραβδί του, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα θανατωθεί. Εκείνη προσκαλεί το βασιλιά και τον Αμάν σε ένα μεγάλο γεύμα. Εκεί ο βασιλιάς ρωτάει την Εσθήρ ποια χάρη θέλει από αυτόν. Η Εσθήρ λέει ότι θα του πει αν ο ίδιος και ο Αμάν έρθουν σε ένα άλλο γεύμα την επόμενη μέρα.

Σε εκείνο το γεύμα, η Εσθήρ λέει στο βασιλιά: “Ο λαός μου και εγώ πρόκειται να θανατωθούμε”. Ο βασιλιάς θυμώνει. “Ποιος τολμάει να κάνει κάτι τέτοιο;” ρωτάει.

“Ο άνθρωπος, ο εχθρός, είναι αυτός ο κακός Αμάν!” λέει η Εσθήρ.

Ο βασιλιάς γίνεται έξω φρενών. Διατάζει να θανατωθεί ο Αμάν. Κατόπιν, κάνει τον Μαροδοχαίο δεύτερο σε εξουσία μετά τον εαυτό του. Ο Μαροδοχαίος φροντίζει τώρα να γίνει ένας νέος νόμος που να επιτρέπει στους Ισραηλίτες να πολεμήσουν για τη ζωή τους τη μέρα που έχει οριστεί να θανατωθούν. Επειδή ο Μαροδοχαίος κατέχει τώρα τόσο σπουδαία θέση, πολλοί βοηθούν τους Ισραηλίτες και έτσι σώζονται από τους εχθρούς τους.

485-464 π.Χ ΕΣΘΗΡ

Το βιβλίο αυτό της Παλαιάς Διαθήκης αναφέρεται στα ιστορικά χρόνια της Περσικής αυτοκρατορίας υπό του βασιλέως των περσών Ξέρξη Α΄ (Αρταξέρξης) (485-464 π.Χ):

Με μια σχεδία» – Ανθολογία μικροδιηγήματος «100 λέξεις σε 100 ώρες για τη “Σχεδία”»

 

 Η ιστορία της συγκεκριμένης σχεδίας-έκδοσης συνυφαίνεται με την εμφάνιση στα τέλη του Φεβρουαρίου του 2020 του κορωνοϊού και στη χώρα μας και, ιδίως, με τη λόγω καραντίνας και κλεισίματος στο σπίτι αδυναμία πώλησης της «Σχεδίας». Του περιοδικού δηλαδή της πολυπληθούς στα αστικά κέντρα κοινωνικής ομάδας των αστέγων, που καθιστούσε την ήδη δύσκολη βιωτή τους ακόμη δυσκολότερη, αποστερώντας τους από τους δρόμους προς την αξιοπρέπεια και το μαχητό της λιτής τους επιβίωσης.

 

σκέψεις μέσα σε συνθήκες εγκλεισμού (από Σ)

τελικά η σχεδία σε οδηγεί σε σχέδια  χαρούμενα (από Χ)

εργόχειρα ανθρώπων που δεν σταματούν να ψάχνουν λιμάνια (από Ε)

γιατί  οι δυσκολίες αυτοσχεδιασμού  είναι φυσικές  (από Δ)

ιδίως όταν βρίσκεσαι εκτός σχεδίου προγνωστικών  ( από Ι )

αναπόφευκτα  όμως ταξιδεύεις με πολλές αποσκευές  ( από Α)

και μάλιστα όχι μόνος αλλά με άλλους 100....1000....10000....100000...

ΜΑΥΡΟ ΝΕΡΟ του Μ. Μακρόπουλου

"Περίμενε υπομονετικά ήξερε ότι αργά ή γρήγορα κάποιο ζώο θα κατέβαινε να ξεδιψάσει στο νερό, που ξεγελούσε με τον γάργαρο ήχο του. Πενήντα μέτρα παραπίσω ήταν η παλιά δεξαμενή, με μισοσβησμένα πάνω τα γράμματα της RIPOIL, ενώ τα πλατανόφυλλα βάθαιναν με τον ίσκιο τους το καφεκόκκινο χρώμα της σκουριάς. Τρύπες είχαν ανοίξει στο μέταλλο, ένα παχύ στρώμα από σάπια φύλλα είχε γίνει χούμος μέσα, και η παλιά δεξαμενή ήταν γεμάτη ζωή: έντομα, τρωκτικά, πουλιά που μπαινόβγαιναν. Το πλατανόδασος δίπλα στο ποτάμι είχε δεχτεί με συγκατάβαση τον μεταλλικό ξένο, τον είχε κυκλώσει σκιάζοντάς τον, και κλαριά ακουμπούσαν πάνω του και τον διαπερνούσαν". 

ΜΙΑ ΝΟΥΒΕΛΑ ζοφερή, σκοτεινή, σπαρακτική,

ανατριχιαστική ως προς την οικολογική καταστροφή στο αυστηρό τοπίο της Ηπείρου και ως προς τις ανθρώπινες επαφές των λιγοστών κατοίκων. Ο θάνατος επικρέμαται σε κάθε σελίδα του βιβλίου, σε κάθε οικογένεια, σε κάθε περιγραφή του συγγραφέα είτε εσωτερική είτε εξωτερική. Μπορεί ο Πατέρας, το ανάπηρο παιδί- ο Φόρης, ο Γιάννης Πάντος, ο Πορφύρης, η Σοφία Κωσταρά, ο ίδιος ο αναγνώστης να αντισταθούνε; 

Φόρης από ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ  (το όνομα του παιδιού δεν είναι τυχαίο)

Τα μικρά ξωκλήσια έξω από τα χωριά μοιάζουν με φύλακες του δάσους και αποτελούν στάσεις στον χρόνο καθώς ο χρόνος μετριέται με τις ετήσιες γιορτές τους. «Οι άγιοι δεν ήταν μακρινές παρουσίες τώρα που δεν υπήρχαν άνθρωποι. Ήταν τόσο κοντινοί όσο τα φαντάσματα των χωριανών στους άδειους πάγκους της εκκλησίας».

ΜΕΤΑΞΙΑ ΚΡΑΛΛΗ , Κάποτε στη Σαλονίκη

 

σχολιάζει η Τερψιθέα

TO ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ του Ιταλού Ν. ΚΑΡΡΙΖΙ μτφ Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

Ο Ντονάτο Καρρίζι γεννήθηκε το 1973 στη Μαρτίνα Φράνκα, ζει στη Ρώμη κι έχει γράψει κι άλλα μυθιστορήματα. 'Εχει ως ήρωα έναν αστυνομικό που ερευνά την εξαφάνιση μιας 16χρονης κοπέλας της Άννα Λου από ένα μικρό χωριό στις Ιταλικές Άλπεις. Ο αστυνομικός ερευνητής Φόγκελ καλείται να εξιχνιάσει το μυστήριο με εχθρούς το χρόνο, τα ΜΜΕ, την θρησκευτική αδελφότητα, την καχυποψία της κλειστής κοινωνίας.
Η πιο σκληρή αντιπαράθεση είναι με έναν από τους βασικούς υπόπτους, τον καθηγητή Μαρτίνι. Ο Φόγκελ, που αρέσκεται στην προσωπική προβολή και είναι διάσημος για τα κατορθώματά του, θέλει να έχει μιαν ακόμα επιτυχία στο ενεργητικό του.Στο μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος παρακολουθούμε την προσπάθεια του Φόγκελ να στριμώξει τον καθηγητή και τον αγώνα του Μαρτίνι να πείσει για την αθωότητά του. Ενώ υπάρχουν κι άλλοι ύποπτοι για την εξαφάνιση της κοπέλας, όπως ο νεαρός Ματίας, ο συμμαθητής της, και η Πρίσιλα, η κολλητή της, αυτός επιμένει να θεωρεί ως δράστη τον Μαρτίνι εξαιτίας κάποιων ενδείξεων.
Διαβάζεται και βλέπεται απνευστί.

ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΠΑΛΟΜΑΣ, Ένας γιος

Τελικά τα προβλήματα και το βιβλίο δεν ήταν αφιερωμένο στο γιο αλλά στον πατέρα του γιου.
Η αλήθεια σώζει. Μόνο η αλήθεια μπορεί να θεραπεύσει ψυχές και συνειδήσεις. Η ψυχολόγος
Μαρία από τις ζωγραφιές του Γκίγε έφθασε στην παθολογική σχέση μάνας- γιου αλλά και στο ψέμα του πατέρα. Μια απώλεια δεν εξωραϊζεται. Ένας θάνατος αγαπημένου προσώπου δεν καλύπτεται με πλαστά γράμματα που φτάνουν κάθε Πέμπτη από το Ντουμπάι.  Όταν ένα παιδί δημοτικού χάνει το χάδι της μάνας τουλάχιστον πρέπει να έχει την αγκαλιά του πατέρα. Δεν υπάρχει υποκατάστατο του γονιού. Υπάρχει ΟΜΩΣ η αγάπη του άλλου γονιού κι αυτή αναπληρώνει, συμπληρώνει, ζεσταίνει, θεραπεύει, βοηθάει, επουλώνει.  Η ΑΛΗΘΕΙΑ δεν μικραίνει αλλά δεν βαθαίνει το κενό. Η εμμονή με την Μαίρη Πόπινς και μία μόνο συμμαθήτρια-φίλη Ναζία κάνουν χαρούμενο τον Γκίγιε όχι όμως ευτυχισμένο.  

Οι οπτικές των διαφορετικών αφηγητών υποδηλώνουν ότι ο Ισπανός συγγραφέας είναι και καλός ψυχογράφος διαθέτοντας ξεχωριστό βυθόμετρο για τον ψυχισμό μικρών και μεγάλων, πατέρα και γιου, πρωταγωνιστών και αναγνωστών.