Του Αη Γιάννη του Κλήδονα

Πόσο μακρινό και ρομαντικό μοιάζει...  Γειτονιές, μαγιάτικα στεφάνια, μεγάλες φωτιές, 24 Ιουνίου, λίγο μετά το θερινό ηλιοστάσιο με τη μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου, φωνές, τραγούδια, κάνοντας ''πυρολατρικά'' όνειρα...
O μύθος λέει πως το νερό του μεγάλου πηγαδιού κοιμάται κάθε νύχτα μια ώρα μόνο. Είναι η ώρα που η Λάμια, η νεράιδα ή όποιο στοιχειό προσέχει το πηγάδι ησυχάζει. Κι αν κάποιος θέλει τούτη την ώρα να πιεί νερό θα πρέπει να το ξυπνήσει ταράσσοντας το απαλά με το χέρι του, αλλιώς τρομάζει , θυμώνει και του παίρνει τα μυαλά.
 Μέσα από την δύναμη της φωτιάς, έρχεται η κάθαρση στους ανθρώπους καθώς,  τώρα που αρχίζει να μικραίνει η μέρα, αφήνουν πίσω τους κάθε τι κακό, ελπίζοντας σε μία καλύτερη νέα αρχή.  
Οι πιο δυνατές δοξασίες. Ήλιος, φωτιά, νερό… Τα τρία στοιχειά της φύσης, της ζωής.
Εξουσία, δύναμη, φόβος μα και λύτρωση.

 Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ, Φωτιές του Αϊ Γιάννη

Η μοίρα μας, χυμένο μολύβι, δεν μπορεί ν' αλλάξει
δεν μπορεί να γίνει τίποτε.
Έχυσαν το μολύβι μέσα στο νερό κάτω από τ' αστέρια κι
    ας ανάβουν οι φωτιές.
Αν μείνεις γυμνή μπροστά στον καθρέφτη τα μεσάνυχτα
    βλέπεις
βλέπεις τον άνθρωπο να περνά στο βάθος του καθρέφτη
τον άνθρωπο μέσα στη μοίρα σου που κυβερνά
    το κορμί σου,
μέσα στη μοναξιά και στη σιωπή τον άνθρωπο
της μοναξιάς και της σιωπής
κι ας ανάβουν οι φωτιές.
Την ώρα που τέλειωσε ή μέρα και δεν άρχισε ή άλλη
την ώρα που κόπηκε ο καιρός
εκείνον που από τώρα και πριν από την αρχή κυβερνούσε
    το κορμί σου
πρέπει να τον εύρεις
πρέπει να τον ζητήσεις για να τον εύρει τουλάχιστο
κάποιος άλλος, όταν θα 'χεις πεθάνει.
Είναι τα παιδιά που ανάβουν τις φωτιές και φωνάζουν
     μπροστά στις φλόγες μέσα στή ζεστή νύχτα
     (Μήπως έγινε ποτές φωτιά που να μην την άναψε
      κάποιο παιδί, ω Ηρόστρατε)
και ρίχνουν αλάτι μέσα στις φλόγες για να πλαταγίζουν
     (Πόσο παράξενα μας κοιτάζουν ξαφνικά τα σπίτια,
      τα χωνευτήρια των ανθρώπων, σαν τα χαϊδέψει κάποια
      ανταύγεια).
Μα εσύ πού γνώρισες τη χάρη τις πέτρας πάνω στο θαλασσόδαρτο βράχο
το βράδυ που έπεσε ή γαλήνη
άκουσες από μακριά την ανθρώπινη φωνή της μοναξιάς
     και της σιωπής
μέσα στο κορμί σου
τη νύχτα εκείνη του Αι-Γιάννη
όταν έσβησαν όλες οι φωτιές
και μελέτησες τη στάχτη κάτω από τ' αστέρια.
                                                               (Λονδίνο, Ιούλιος 1932)

θάλασσα πλατιά

Το Εγκώμιο της Θαλάσσης K. Καρυωτάκης Ι Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού. Και τ' όνομά της είναι ένα θαυμαστικό. Δε θυμάμαι το πρώτο αντίκρισμά της. Χωρίς άλλο θα κατέβαινα από μια κορφή, φέρνοντας αγκαλιές λουλούδια. Παιδί ακόμα, εσκεπτόμουν το ρυθμό του φλοίσβου της. Ξαπλωμένος στην αμμουδιά, εταξίδευα με τα καράβια που περνούσαν. Ένας κόσμος γεννιόταν γύρω μου. Οι αύρες μού άγγιζαν τα μαλλιά. Αστραφτε η μέρα στο πρόσωπό μου και στα χαλίκια. Όλα μου ήταν ευπρόσδεκτα: ο ήλιος, τα λευκά σύννεφα, η μακρινή βοή της. Αλλά η θάλασσα επειδή ήξερε, είχε αρχίσει το τραγούδι της, το τραγούδι της που δεσμεύει και παρηγορεί. Είδα πολλά λιμάνια. Στοιβαγμένες πράσινες βάρκες επήγαιναν δώθε κείθε σαν εύθυμοι μικροί μαθητές. Κουρασμένα πλοία, με ονόματα περίεργα, εξωτικά, ύψωναν κάθε πρωί τη σκιά τους. Ανθρωποι σκεφτικοί, ώριμοι από την άλμη, ανέβαιναν σταθερά τις απότομες, κρεμαστές σκάλες. Αγρια περιστέρια ζυγίζονταν στις κεραίες. Ύστερα ενύχτωσε. Μια κόκκινη γραμμή στον ορίζοντα, μόλις έβρισκε απάντηση στις ράχες των μεγάλων, αργών κυμάτων. Εσάλευαν σαν από κάποια μυστική, εσωτερική αιτία, και άπλωναν πλησιάζοντας, για να σπάσουν απαλά, βουβά. Όλα τ' άλλα -- ο ουρανός, τα βουνά αντίκρυ, το ανοιχτό πέλαγος -- ένα τεράστιο μάυρο παραπέτασμα. ΙΙ Ἔζησε κανεὶς θλιβερὰ πράγματα. (Σπίτια μαῦρα, κλειστά. Ἀναιμικά, ἐξόριστα δέντρα τοῦ δρόμου. Ἡ «μαντάμα» μετράει ἀπογοητευμένη τὶς μάρκες της. Στὴν πλατεία οἱ λοῦστροι, κουρασμένοι νὰ κάθονται, σηκώνονται καὶ παίζουν μεταξύ τους. Ὁ νέος νομάρχης, μὲ μονόκλ, ἐπροσφώνησε τοὺς ὑπαλλήλους. Δίπλα ἐξύπνησαν γιὰ νὰ πάρουν τὸ τρένο. Ποτὰ ἀνδρῶν 10 δρ., ποτὰ γυναικῶν 32,50 δρ.) Στὸν ἄνεμο ἀνοίγει ἕνα παράθυρο, κ᾿ ἔρχεται μπροστά μας. Ὅλα ξεχνιοῦνται. Εἶναι ἐκεῖ, ἄσπιλη, ἀπέραντη, αἰώνια. Μὲ τὸ πλατύ της γέλιο σκεπάζει τὴν ἀσχήμια της. Μὲ τὴ βαθύτητά της μυκτηρίζει. Ἡ ψυχὴ τοῦ ἐμπόρου πεθαμένη καὶ περπατεῖ. Ἡ ψυχὴ τῆς κοσμικῆς κυρίας φορεῖ τὰ πατίνια της. Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου λούζεται στὴν ἁγνότητα τῆς θαλάσσης. Βρίσκει ἡ νοσταλγία μας διέξοδο καὶ ὁ πόνος μας τὴν ἔκφρασή του. [Πηγή: www.doctv.gr]

 Γιώργος Ρούσσος                              Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Θάλασσα πλατιά

σ’ αγαπώ γιατί μου μοιάζεις                                                 

θάλασσα βαθιά

μια στιγμή δεν ησυχάζεις

λες κι έχεις καρδιά

την καρδιά μου τη μικρούλα τη φτωχιά
Όνειρα τρελά

που πετούν στο κύμα πάνω

φτάνουν στην καρδιά

και τα νιάτα μας ξυπνάνε

όνειρα τρελά

και οι πόθοι φτερουγίζουν σαν πουλιά
Έχω έναν καημό

που με τρώει γλυκά και με λιώνει

έχω ένα καημό

θα ‘ρθω να στον πω

αδερφή μου εσύ θάλασσα που σ’ αγαπώ
Κύματα πουλιά

στα ταξίδια σας που πάτε

τα αλαργινά

την κρυφή μου λύπη πάρτε

κι από ‘κει μακριά

να μου φέρετε κι εμένα τη χαρά

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ, FATA MORGANA

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ’ το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.
Στρείδι ωκεάνιο αρραβωνίζεται το φως.
Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

Πανί δερμάτινο αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.
Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.
Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,
άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,
ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ’ αγαπήσαν.
Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ’ τη Σαντορίνη.
Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.
Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Σταρτόνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.
 

Λίγα λόγια...

Μια ακόμη διασκευή της πολυπαιγμένης Οδύσσειας ανέβηκε στο Δημοτικό Θέατρο της Χρυσούπολης από την ερασιτεχνική θεατρική ομάδα 2ου Γυμνασίου και Γενικού Λυκείου της πόλης. Αυτή η εκδοχή όμως ήταν κωμική και τελείως σύγχρονη με αποτέλεσμα τη δημιουργία συζητήσεων και σχολιασμού στην πλειοψηφία τους με θετικό πρόσημο. Η επιτυχία του έργου βασίστηκε στην ολόκαρδη ερμηνεία των μαθητών και στον πρωταγωνιστή- αστέρι που - ως Οδυσσέας- άφησε το στίγμα του στο χώρο της κωμωδίας. Ακόμα κι αν το σενάριο''σήκωνε'' διορθώσεις και η σκηνοθεσία τελειοποιήσεις, φάνηκε ότι οι υπεύθυνοι της παράστασης δούλεψαν με μεράκι αφοσιωμένοι στο στόχο τους, την παραγωγή γέλιου (και το κατάφεραν). Το κοινό καθηλωμένο και ΄΄ θύμα΄΄ απροσδόκητων ξεκαρδιστικών ατάκων, στο τέλος χειροκροτούσε με θέρμη. Το κεφάλαιο των μη ανιαρών αλλά συγχρόνως εκπαιδευτικών σχολικών παραστάσεων έχει αρχίσει και σίγουρα η πρώτη σελίδα θα μείνει αξέχαστη!!


                                                                                                               Μια μαθήτρια της Β' Λυκείου

Στον πηγαιμό για την Ιθάκη συνάντησα ...τον Τάκη

Ως προς το είδος: υβρίδιο! Ανάμεσα σε έπος, κωμωδία, σάτιρα!

Ως προς το περιεχόμενο: χαρούμενο! κλασικό, μοντέρνο, μουσικοχορευτικό!

Ως προς τον τίτλο: Στον πηγαιμό για την Ιθάκη…

συναντήσαμε πολλούς και πολλά

τον ΟΔΥΣΣΕΑ και…τον ΤΑΚΗ

ΤΟΝ ΟΜΗΡΟ και τον ΚΑΒΑΦΗ

ΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ και ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ

ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ και την ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ και ΤΟ SURVIVOR

THN ΙΣΤΟΡΙΑ και τη φαντασία μας…

συναντήσαμε μαθητές με κέφι και συνεργάτες με μεράκι….

Για τον τίτλο διαφωνήσαμε όλοι εμείς

Για το τέλος θα αποφασίσετε όλοι εσείς.

Ο Θεός να δώσει να τα καταφέρουμε και η Μούσα της επικής ποίησης να μας συγχωρέσει!

Η απόπειρα δολο- πλοκίας μας  επί σκηνής…

Η θεατρική ομάδα μάς έδωσε το ωραίο ταξίδι

Χωρίς αυτήν δεν θα βγαίνες  στο δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική τη βρήκες, η θεατρική μας δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες με τόση πείρα, 

ήδη κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

Ο Κρίστοφερ Μπουν  είναι ένας παράξενος νέος υψηλής λειτουργικότητας συνδρόμου Asperger και το μυαλό του δουλεύει με τρόπο ιδιαίτερο. Ξέρει πάρα πολλά για τα μαθηματικά και πολύ λίγα για τους ανθρώπους. Του αρέσει να φτιάχνει κάρτες και σχεδιαγράμματα, λατρεύει τα αστυνομικά μυθιστορήματα και το κόκκινο χρώμα. Δεν του αρέσει το κίτρινο και το καφέ, δεν αντέχει να τον αγγίζουν και δεν μπορεί να πει ψέματα. Ένα βράδυ βρίσκει νεκρό το σκύλο της γειτόνισσας του και αποφασίζει να ξεδιαλύνει το μυστήριο. Ξέρει τους πρώτους αριθμούς στα μαθηματικά αλλά δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει μεταφορά.

Υπερβαίνει τον αυτιστικό εαυτό του δείχνοντας τον δικό μας εαυτό γονέα, έφηβο, δάσκαλο που ίσως δεν αντέχουμε  τις  υπερβάσεις....Ή μήπως μπορούμε;;;

 «Ένας άνθρωπος που σκοτώνει έναν σκύλο είναι επικίνδυνος, ακόμη κι αν είναι ο μπαμπάς σου», λέει ο Κρίστοφερ και αποφασίζει να φύγει για πρώτη φορά μόνος του από το σπίτι και να αναζητήσει τη μητέρα του, επειδή δεν αισθάνεται πια ασφαλής σε αυτό. Εισχωρεί σε μια μεγάλη περιπέτεια -το να βρει το μετρό, να βγάλει εισιτήριο, να κυκλοφορήσει σε μια μεγαλούπολη. Δεν είναι ο γονιός, που δεν εμπιστεύεται το παιδί, αλλά το παιδί που δεν εμπιστεύεται τον γονιό.


Μια παράσταση που εκτός του ότι δίνει μια εύγλωττη εμπειρία γι’ αυτόν καθ’ αυτόν τον αυτισμό, μας θυμίζει ότι η Τέχνη μπορεί -αν θέλει- να προχωράει μπροστά τον πολιτισμό, τον τρόπο που ζούμε, που σχετιζόμαστε, που κατανοούμε, που υπάρχουμε.

Αγάπη... κάθε είδους!

Η αγάπη πάντα εμπνέει! Πόσο μάλλον, όταν πρόκειται για υπέροχους εφήβους!
Τα παιδιά διάλεξαν τραγούδια, πίνακες ζωγραφικής, αποκάλυψαν συναισθήματα, εξέφρασαν την τρυφερότητά τους.
Σας ευχαριστώ, Α4, για την δροσιά και την ομορφιά της ψυχής σας, που μοιραστήκατε μαζί μου!

Αγάπη