Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, Ασκητική

60 χρόνια μετά  το θάνατό του, 1957 (απόσπασμα)

Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα. Τούτο είναι το τρίτο χρέος.

Πολεμούμε γιατί έτσι μας αρέσει, τραγουδούμε κι ας μην υπάρχει αυτί να μας ακούσει.
Δουλεύουμε, κι ας μην υπάρχει αφέντης, σα βραδιάσει, να μας πλερώσει το μεροκάματο μας. Δεν ξενοδουλεύουμε΄ εμείς είμαστε οι αφέντες. το αμπέλι τούτο της Γης είναι δικό μας, σάρκα μας κι αίμα μας.

Το σκάβουμε, το κλαδεύουμε, το τρυγούμε, πατούμε τα σταφύλια του, πίνουμε το κρασί, τραγουδούμε και κλαίμε, οράματα κι Ιδέες ανηφορίζουν στην κεφαλή μας.

Σε ποια εποχή του αμπελιού σου έλαχε ο κλήρος να δουλεύεις; Στα σκάμματα; Στον τρύγο; Στα ξεφαντώματα; Όλα είναι ένα.

Σκάβω και χαίρουμαι όλον τον κύκλο του σταφυλιού, τραγουδώ μέσα στη δίψα και στο μόχτο μου, μεθυσμένος από το μελλούμενο κρασί.

Κρατώ το γιομάτο ποτήρι και ξαναζώ το μόχτο του παππού και του προπάππου. Κι ο ιδρώτας της δουλειάς τρέχει κρουνός στο αψηλό καταμέθυστο κρανίο. [...]
Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω, για να συμπνίγω την ανήλεη κραυγή της καρδιάς μου. [...]

"Ν΄ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

"Ν΄ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους. να ζητάς συντρόφους!

"Να ΄σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

"Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!"

Σκύβω κι αφουκράζουμαι την πολεμική τούτη Κραυγή στα σωθικά μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.             

Ο Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883-26 Οκτωβρίου 1957) ήταν Έλληνας μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες και ο περισσότερο μεταφρασμένος στο εξωτερικό. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του είναι: Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Ο Τελευταίος Πειρασμός, O Καπετάν Μιχάλης. [Πηγή: www.doctv.gr]

Ο Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883-26 Οκτωβρίου 1957) ήταν Έλληνας μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες και ο περισσότερο μεταφρασμένος στο εξωτερικό. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του είναι: Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Ο Τελευταίος Πειρασμός, O Καπετάν Μιχάλης. [Πηγή: www.doctv.gr]

Ο Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883-26 Οκτωβρίου 1957) ήταν Έλληνας μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες και ο περισσότερο μεταφρασμένος στο εξωτερικό. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του είναι: Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Ο Τελευταίος Πειρασμός, O Καπετάν Μιχάλης. [Πηγή: www.doctv.gr]

ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΤΕΥΚΡΟΣ, Σφαιρικά κάτοπτρα, επίπεδοι φόνοι

Ο συγγραφέας  έχει δηλώσει σε συνέντευξή του: 
 Γράφω γιατί νιώθω την ανάγκη να ταξιδέψω, στον χώρο και στον χρόνο, γράφω καμιά φορά και για να διοχετεύσω κάπου την οργή μου. Η εναλλακτική λύση θα ήταν κάποια ακραία βίαιη ενέργεια κι επειδή είμαι μάλλον ατζαμής θα με πιάνανε αμέσως· οπότε ευτυχώς που έχω το γράψιμο!΄΄

Και για το συγκεκριμένο βιβλίο στην ερώτηση αν

Ο νόμος των κατόπτρων τελικά εφαρμοσμένος στη ζωή νικά τον χρόνο;

απάντησε:

Αντιγράφω τον μεγάλο G.H. Hardy: «Θα θυμούνται τον Αρχιμήδη όταν ο Αισχύλος θα έχει ήδη ξεχαστεί, επειδή οι γλώσσες πεθαίνουν, ενώ οι μαθηματικές ιδέες ποτέ». Με αυτή την έννοια, ο νόμος των κατόπτρων, όπως και κάθε μαθηματικό θεώρημα νικά τον χρόνο.

Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα «Σφαιρικά κάτοπτρα, επίπεδοι φόνοι» μοιάζει να είναι για σας πολλά: τα Μαθηματικά που αγαπάτε, η Κύπρος που αγαπάτε..., τι άλλο;

Στα «Σφαιρικά κάτοπτρα» κατέθεσα πρώτα απ’ όλα την αγάπη μου για τα Μαθηματικά και τον πόνο μου για τα πάθη της Κύπρου όπου ο Απόλλων, αντίθετα με τον αρχαίο συνονόματό μου, δεν «μ’ εθέσπισεν οικείν». Κατέθεσα ακόμα τον σεβασμό μου για τη γυναίκα, που για να πορευτεί έχει να αντιπαλέψει πέρα απ’ όλα τα άλλα κι ενάντια στις κοινωνικές προκαταλήψεις, και τον θαυμασμό μου για όλους τους σοφούς, Αιγύπτιους, Βαβυλώνιους, Έλληνες, Άραβες που τόλμησαν να αμφισβητήσουν την αυθεντία. Τέλος κατέθεσα την απέχθειά μου για την πιο μολυσματική νόσο από την απαρχή του χρόνου: το πάθος για την εξουσία.

 

Μαθαίνεις μαθηματικά, φυσική, ιστορία, παλαιογραφία, χημεία, φαρμακολογία, κυπριακά, πολιτική…

Και φωτίζεσαι

Για προβλήματα κατόπτρων, μυστηρίων, αρχομανίας, αρχαιοκαπηλίας, ερώτων , παθών

Και έτσι

ορίζεις τις προσωπικές σου γωνίες και οπτικές!

Η κυριότερη λέξη γι΄ αυτό το αστυνομικό μυθιστόρημα είναι

Αντανάκλαση

Χρόνου, φωτός, σφαίρας, σχέσεων, ιδιοτήτων. Και η παρεπόμενη έννοια

Είδωλα

Εξουσίας, έρωτα, δολοφονίας, γραφής και αντιγραφής άρα και ενημέρωσης άρα και αλήθειας.

Τελικά το μυστήριο λύνεται στην τελευταία σελίδα;

Ο καθρέφτης δείχνει ποτέ την αλήθεια; Ο θεατής-αναγνώστης μαθαίνει ποτέ την αλήθεια;

Η μυθοπλασία είναι μια πραγματικότητα;

Σκέφτεσαι και αφού κλείσεις το βιβλίο και ενδιάμεσα και στο τέλος. Μπορείς να ξαναγράψεις μια καινούρια ή μια διαφορετική ιστορία. Μπορείς να προεκτείνεις, να αφαιρέσεις, να διαφοροποιήσεις!  Η πετυχημένη συγγραφή εμπνέει. Δεν εξαντλεί το θέμα ούτε τον αναγνώστη.

Σφαιρικά κάτοπτρα, επίπεδοι φόνοι

Δεν σκότωσα εγώ τη Λωρ ντε Γκρεναντίν Μπουατέζ ερωμένη του βασιλιά  κι ας είχα κάθε λόγο να επιθυμώ τον θάνατό της... Έτσι αρχίζει την αφήγησή της η αινιγματική Δόνα Εστεφάνα, προσωπική γιάτρισσα της Βερεγγάριας από τη Ναβάρα, της όμορφης συζύγου του Ριχάρδου Α΄του Λεοντόκαρδου που δεν την άγγιξε ποτέ. 

1956. Η μις Άγκατ Εγγλέζα βυζαντινολόγος, ο Γκρασουγιέ Γάλλος παλαιογράφος κι ο Μάριος Ιωάννου νεαρός Έλληνας μαθηματικός καλούνται επειγόντως στην Κύπρο για να αξιολογήσουν ένα χειρόγραφο που χρονολογείται στην περίοδο της Τρίτης Σταυροφορίας. Το χφ Κιτάπ αλ μαναζίρ = Εγχειρίδιο Οπτικής γράφτηκε στα λατινικά και στα αραβικά. Στο κείμενο αναφέρεται ένα δύσκολο μαθηματικό πρόβλημα, που παρέμενε άλυτο από την εποχή του Πτολεμαίου, αλλά και ένας μυστηριώδης φόνος. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν οι τρεις εμπειρογνώμονες γίνονται μάρτυρες, οχτακόσια χρόνια αργότερα, ενός ακόμα φόνου του βρετανού συνταγματάρχη Νίκολς –υπεύθυνου πολιτιστικών θεμάτων αλλά και μανιώδη συλλέκτη χφφ- που τους έχει καλέσει στη βίλα Γέφυρα του Ουρανού στη Λεμεσό.

Μία αδιάκοπη εναλλαγή: εποχών, κεφαλαίων, μια 1191 μια 1956, Αγγλία, Κύπρος, Μεσαίωνας. Θρόνοι - παρασκήνια, βασιλιάδες-μοναχοί, κοσμική και θρησκευτική εξουσία, κεντρική διοίκηση-κατοχή, σύζυγος-παλλακίδα, φάρμακα-φαρμάκια, είδωλα- πραγματικότητα, έρωτας-πάθος, ετερόφυλοι-ομοφυλόφιλοι, υπηρέτες-αρχηγοί, χειρόγραφο-αντίγραφο,  παρελθόν- παρόν, θεωρία-πράξη,  διπλή ίντριγκα, δύο φόνοι, πόρτα-παράθυρο, ενημέρωση-παραπληροφόρηση, διπλό μυστήριο! Μόνο η Ευκλείδεια  γεωμετρία μιλά για παράλληλες ευθείες. Οι άλλες γεωμετρίες υποστηρίζουν ότι κάπου συναντώνται. Μήπως οι καλές και οι κακές ηδονές –κατά Αριστοτέλη- δίνουν σημείο τομής;

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΠΑΡΚΣ, Το τελευταίο τραγούδι

Λίγες νότες αλλά συγκινητικές, απλή υπόθεση αλλά επίκεντρο το πρόσωπο του πατέρα, η Ρόνι ευαίσθητη αλλά ατίθαση κόρη, και έρωτας και πόνος.Η ζωή της 17χρονης  Βερόνικα -Ρόνι ανατράπηκε όταν οι γονείς της πήραν διαζύγιο και ο πατέρας της μετακόμισε. Τρία χρόνια αργότερα, αποξενωμένη από τον πατέρα της, θα αναγκαστεί από τη μητέρα της να περάσει το καλοκαίρι μαζί του σε μια μικρή παραραλιακή πόλη.

Το μικροσκοπικό νησί Τάιμπι, που βρίσκεται στον Ατλαντικό Ωκεανό, απέναντι από τις ακτές της Τζόρτζια με πέντε χιλιόμετρα αμμώδεις ακτές, μια παραδοσιακή προβλήτα βγαλμένη από το παρελθόν και μόλις 4000 μόνιμους κατοίκους, προσέφερε την αυθεντική ατμόσφαιρα που αναζητούσαν παραγωγοί και σκηνοθέτης. ''Θυμίζει παλιότερες κοινωνίες, όπου οι άνθρωποι αφήνουν πάντα ξεκλείδωτες τις πόρτες τους και αισθάνεσαι παντού ασφαλής''περιγράφει η σκηνοθέτης  Ρόμπινσον.

Η  Ρόνι ανακαλύπτει και προστατεύει μια φωλιά από θαλάσσιες χελώνες και κάπου εκεί κοντά σε θαλασσιές και πορτοκαλί  αποχρώσεις ανακαλύπτει ότι ερωτεύεται το Γουίλ.

Υπάρχουν κάποιες  μοναδικές στιγμές στη ζωή μας που γυρνάμε στο πατρικό μας και το /τους νιώθουμε πιο σπίτι μας!

Αφανείς ηρωίδες, M. SHETTERLY

Η ιστορία τριών  Αφροαμερικανίδων γυναικών που βοήθησαν να κερδηθεί ο αγώνας του διαστήματος. Η Katherine Johnson είναι μια λαμπρή  μαθηματικός που, μαζί με τις συναδέλφους της Dorothy Vaughn και Mary Jackson, ήταν τα μυαλά πίσω από μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στην Αμερικάνικη ιστορία – την εκτόξευση του αστροναύτη John Glenn στο διάστημα,  με την αποστολή Friendship 7 το 1962 που έγινε ο πρώτος Αμερικάνος  σε τροχιά γύρω από τη Γη. Οι τρεις γυναίκες ξεπέρασαν όλες τις φυλετικές, επαγγελματικές  προκαταλήψεις δουλεύοντας πάνω σε αυτή την αποστολή.

      H ευφυία δεν έχει εθνικότητα. Το θάρρος δεν έχει φύλο! Το χρώμα δεν εμποδίζει την ανέλιξη!!!      

Η αυτοβιογραφία του φωτός , Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗΣ και Αυτοκρατορία του φωτός Ρ. ΜΑΓΚΡΙΤ

"Γεννήθηκα πριν από αιώνες αιώνων, σε έναν Χώρο όπου δεν υπήρχε χώρος, και σε έναν Χρόνο όπου δεν υπήρχε χρόνος. Με ένα περίεργο ωστόσο τρόπο, αισθάνομαι ότι προϋπήρχα της γενέσεώς μου. Κι ενώ από τότε όλα έχουν αλλάξει, εγώ αισθάνομαι ότι τίποτε δεν αλλάζει. Η παρουσία μου μετρά το αιώνιο...'' Ίσως πρόκειται για ερωτική ιστορία ή για ένα αιώνιο παιχνίδι... 

Τα περιεχόμενα του βιβλίου φωτίζουν το περιεχόμενο του βιβλίου αλλά και την αξία του!

Πρόλογος. Ο συγγραφέας και το φως

1. ΤΑ ΦΩΤΕΙΝΑ ΣΚΙΡΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

H ψευδαίσθηση της οικειότητας

Φωτεινές αναλαμπές στην αρχαιότητα

Η πλατωνική θέαση του κόσμου

Η φωτεινή κυριαρχία του Αριστοτέλη

Το γεωμετρικό φως

Φως στις χίλιες και μία νύχτες

Φωτεινές λάμψεις στον Μεσαίωνα

Τα παραλειπόμενα ενός αστρονόμου

Ένας αγγελιαφόρος των άστρων

Η ορθολογική αναδόμηση της γνώσης

Το ανέσπερο φως

Οι φωτεινές παράλληλοι συγκλίνουν

2. ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ
Ένα επιστημονικό πρελούδιο
Οι φανερές και κρυφές χάρες του φωτός
Ο θαυμαστός κόσμος των χρωμάτων
Χρωματικές και φιλοσοφικές ακροβασίες
Μια ταχύτητα αλλιώτικη από τις άλλες
Οι φωτεινές ιδέες του Iσαάκ Nεύτωνα
Το φως συμβάλλει στην κατανόησή του
Αιθέρια κύματα και ψευδαισθήσεις
Μια αποτυχία με σημασία
Η παιδεία και τα πεδία ενός αυτοδίδακτου
Ένας κεραυνός εν αιθρία
Ορατό και αόρατο φως
H αρχή και το τέλος του ονείρου

3. Η ΦΩΤΕΙΝΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Το μαγικό χαλί του Aϊνστάιν
Ένας μοναχικός του Σύμπαντος
Απλά αξιώματα με μεγάλες συνέπειες
Φωτεινές απαντήσεις σε παλιά ερωτήματα
Η συγχώνευση του χώρου και του χρόνου
Η ηλικία του φωτός
Η εξωγήινή μας μοναξιά
Μηχανές του χρόνου και χρονοποιοί
Μήκη που συστέλλονται και μάζες που αυξάνονται
H επιβεβαίωση ενός παράδοξου κόσμου
H χαρακτηριστική εξίσωση της εποχής μας
O Θεός υπήρξε γεωμέτρης
Η Βίβλος του Σύμπαντος

4. ΤΟ ΚΒΑΝΤΙΚΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΥ
Ο δρόμος προς την κβαντική θεωρία
Τα φωτόνια ήρθαν για να μείνουν
Κβαντικά άλματα στο άτομο
H διττή φύση των πραγμάτων
Ο Θεός παίζει ζάρια με τον κόσμο
H βεβαιότητα της άγνοιας
Κβαντικές ακροβασίες
O ερωτικός δεσμός των φωτονίων
Μια εποχή δημιουργίας και ανατροπών
5. ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ
Μια προαιώνια αναζήτηση
Ο αναπάντεχος δρόμος προς την αντιύλη
Ένας γλωσσοδέτης με σημασία
Ο χορογράφος του φωτός
Δυνάμεις και αδυναμίες
Eμπρός, στο δρόμο που χάραξε το φως
Το βαρύ φως
Xρώματα και αρώματα
Tο όνειρο για μια τελική θεωρία
Xορδές, η μουσική του κόσμου

6. ΟΙ ΧΕΙΡΑΨΙΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ
Φως, η κινητήρια δύναμη της ζωής
Η φωτοσύνθεση στο μικροσκόπιο
Έμβιο φως στις θάλασσες και στην στεριά
Tο εκπληκτικό θαύμα της οράσεως
Η μηχανή και η αμηχανία του νου
Άλλα τα μάτια του λαγού
Και είπεν ο άνθρωπος: γεννηθήτω φως
Ο άνθρωπος τιθασεύει το φως
Η αποκαλυπτική αιχμαλωσία του φωτός
Μια φωτεινή συνεργασία στον μικρόκοσμο
Φως που καίει και φως που δημιουργεί
Οι περιπλανήσεις του φωτός στην Τέχνη
Η φωτεινή σύζευξη της Επιστήμης με την Τέχνη

7. ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ, Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ
Το φως προδίδει το μυστικό των γαλαξιών
Η Μεγάλη Έκρηξη: Μια μέρα δίχως χθες
Ένα απολίθωμα φωτός
Η γλώσσα των άστρων
Μας περιβάλλει το παρελθόν
Πυρηνικά εργοστάσια στα άστρα
Βίος και πολιτεία των αστέρων
Η σκοτεινή προοπτική ενός μεγάλου άστρου
Το χαμόγελο του Σύμπαντος
Το μυστήριο της σκοτεινής ύλης
Μια σκοτεινή θάλασσα ενέργειας
Οι συμπαντικές προοπτικές μας
Ο λυγμός του ανθρώπου και το τέλος του φωτός
Επίλογος. Ο αποχαιρετισμός του φωτός
Η αυτοβιογραφία του φωτός

Ο  ΡΕΝΕ ΜΑΓΚΡΙΤ ζωγράφισε 17 παραλλαγές του πίνακα:
Η αυτοκρατορία του φωτός, 1954.
Ένα φωτισμένο νυκτερινό σπίτι και οι αντικατοπτρισμοί του συνυπάρχουν με το γαλάζιο του ουρανού και το φως της ημέρας! Ο ίδιος ο Μαγκρίτ έδωσε την ακόλουθη ερμηνεία:
"Το τοπίο μας κάνει να σκεφτούμε τη νύχτα, ο ουρανός την ημέρα. Κατά τη γνώμη μου, αυτή η ταυτόχρονη παρουσία της ημέρας και της νύχτας έχει την δύναμη να εκπλήσσει και να γοητεύει. Αυτή τη δύναμη την ονομάζω ποίηση".

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, Σώμα καλοκαιριού / Ο μικρός Ναυτίλος

Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή
Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος,
της γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά
ένα πελώριο φυτό κοιτάει κατάματα τον ήλιο!

....

Σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ

Ὢ σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ γυμνὸ καμένο
Φαγωμένο ἀπὸ τὸ λάδι κι ἀπὸ τὸ ἀλάτι
Σῶμα τοῦ βράχου καὶ ῥῖγος τῆς καρδιᾶς
Μεγάλο ἀνέμισμα τῆς κόμης λυγαριᾶς
Ἄχνα βασιλικοῦ πάνω ἀπὸ τὸ σγουρὸ ἐφηβαῖο
Γεμᾶτο ἀστράκια καὶ πευκοβελόνες
Σῶμα βαθὺ πλεούμενο τῆς μέρας!

Ὁ μικρὸς Ναυτίλος
Ὅτι μπόρεσα ν᾿ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους, ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ᾿ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει. Δὲν παίζω μὲ τὰ λόγια. Μιλῶ γιὰ τὴν κίνηση ποὺ ἀνακαλύπτει κανεὶς νὰ σημειώνεται μέσα στὴ «στιγμή» ὅταν καταφέρει νὰ τὴν ἀνοίξει καὶ νὰ τῆς δώσει διάρκεια. Ὁπόταν, πραγματικά, καὶ ἡ Θλίψις γίνεται Χάρις καὶ ἡ Χάρις Ἄγγελος· ἡ Εὐτυχία Μοναχὴ καὶ ἡ Μοναχὴ Εὐτυχία.Mὲ λευκές, μακριὲς πτυχὲς πάνω ἀπὸ τὸ κενὸ ἕνα κενὸ γεμάτο σταγόνες πουλιῶν, αὖρες βασιλικοῦ καὶ συριγμοὺς ὑπόκωφου Παραδείσου.

Η Σιωπή (沈黙 Chinmoku) Σιουσάκου Έντο

 Η σιωπή του ΘΕΟΥ στο εκκωφαντικό ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ μαρτύριο

ή

Η ΣΙΩΠΗ του ανθρώπου στην ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ πίστη του Θεού;

Υπαρξιακό- μεταφυσικό μυθιστόρημα

Με μια άρτια-ώριμη  σκηνοθετική ματιά ενός 75χρονου ΣΚΟΡΤΣΕΖΕ που τη διαμόρφωνε 20 ολόκληρα χρόνια, διαβάζοντας το μυθιστόρημα  του ασιάτη- Ιάπωνα   Σιουσάκου Έντο που γράφτηκε το 1966

 Ο νεαρός ιδεαλιστής ιεραπόστολος Σεμπαστιάου Ροντρίγκεζ είναι ένας από τους δύο Πορτογάλους Ιησουίτες που καταφθάνουν στην Ιαπωνία του 1640,για να συμπαρασταθεί στους καταπιεζόμενους  χριστιανούς Ιάπωνες, αλλά και να ανακαλύψει την αλήθεια που κρύβεται πίσω από την αποστασία του προκατόχου του, του έμπειρου ιεραπόστολου Φερέιρα, ο οποίος δεν άντεξε το μαρτύριο «του λάκκου» στο Ναγκασάκι. Ο Ροντρίγκες θα βρεθεί, κι αυτός, πολύ γρήγορα μπροστά σε τρομερά ηθικά διλήμματα: θα βρεθεί, όμως, κυρίως μπροστά στη σιωπή, στη σιωπή του Θεού, ο οποίος μοιάζει να αποδέχεται τα φριχτά εγκλήματα και τα φοβερά βασανιστήρια στα οποία υπόκεινται οι πιστοί Του.