28-11-2016

28-11-2016    ΔΗΠΕΘΕ ΚΑΒΑΛΑΣ

Είναι όμορφο οι δάσκαλοι να γίνονται μαθητές

Η Ελένη του Ευριπίδη σε μια ώρα

Το θέατρο δεν είναι μόνο να διαβάζεται αλλά κυρίως να παίζεται

Το τι συμβαίνει σχετίζεται με το τι σημαίνει

Η ζωή δεν τελειώνει

είναι ίδια με το χιόνι

Δεν είναι η αιτία των βασάνων μας στην Τροία, η Ελένη αλλά

μας είχαν πλανημένους οι θεοί. Στα χέρια είχαμε ολέθρια εικόνα από Νεφέλη

Για ένα αδειανό πουκάμισο, για μια Ελένη

412 π.Χ. πολλοί οι νεκροί από το διπλό μέτωπο Πελ/κού πολέμου και Σικελικής εκστρατείας

Σχολιάσαμε τις παραπάνω προτάσεις βάζοντας και τελείες και ερωτηματικά και θαυμαστικά και αποσιωπητικά. Ευχαριστούμε για τα θ ε ω ρ ι κ ά που μας χάρισε ο ΜΙΚΡΟΣ ΒΟΡΡΑΣ.

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΒΟΡΡΑΣ σχεδίασε μπρος στα μάτια μας ένα μικρό καράβι για να μας διδάξει-ταξιδέψει  μικρούς και μεγάλους στο  αρχαίο θέατρο. Μας επέτρεψε να εισπνεύσουμε οξυγόνο θεάτρου και να εκπνεύσουμε την αμηχανία της εκπαιδευτικής καθημερινότητας.

Εμπνευσμένος ο σκηνοθέτης ανέδειξε τις άψογες ερμηνείες. Τόσο άρτια η παράσταση, που μόλο που είχε υπογραμμισμένο το ιλαρόν της τραγωδίας, μόλο που ακροβάτησε ανάμεσα στο γέλιο και το γελοίο, μας κέρδισε. Εξαιρετική παράσταση για μαθητές που γεννήθηκαν στην αρχή της χιλιετίας, που φορούν σχισμένα τζιν, επικοινωνούν με i-phone και τραγουδούν hip-hop να μάθουν για τη Θεονόη ,το Θεοκλύμενο, τον Τεύκρο, το Μενέλαο και την Ελένη.

Εμψυχωτής ο Τάσος Ράτζος ανακαίνισε την παράσταση και πρόβαλλε τον από σκηνής φιλόσοφο ΕΥΡΙΠΙΔΗ σε φιλόσοφο του 21^ου αι.!!!!!!!!!

Οι καταπληκτικές μάσκες και η εναλλαγή ρόλων μπροστά στα μάτια των θεατών προκάλεσαν την έκσταση.

Μια μοντέρνα παράσταση που δι΄ ελέου και φόβου οδήγησε εις την των σχολικών παθημάτων κάθαρσιν.

Σας ευχαριστούμε για την έκσταση, την κάθαρση και τη διδασκαλία!

Το 1921 ο ΚΑΒΑΦΗΣ έγραψε:

Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου
είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.

Το 2016 το Γα2 έγραψε:

είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.

κατά ανδρών

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣΙΜΩΝΙΔΗ (1)
                         

Κάθε άνδρας και άλλος χαρακτήρας

Ο μυθομανής, αυτός δεν είναι απλά μύθος

Αλλά κατασκευάζει μύθους.

Ότι κάνει και ότι πει χρειάζεται προσοχή

Εφοπλιστής θα σου δηλώσει και στο καράβι δεν θα έχει μπει.

Και πάμε στο σπαγγοραμένο

Στο πρώτο ραντεβού έχει χάσει το πορτοφόλι

Στο δεύτερο χάνει την πιστωτική                                                               

Στο τρίτο σε πάει στη θάλασσα

Προφασιζόμενος ότι εσύ είσαι η ρομαντική.

Και έρχεται ο κολλημένος.

Την πρώτη φορά σε φωνάζει Μαρία

Και λες να μην δώσεις σημασία

Όταν ρωτάς μαθαίνεις

Ότι είναι δεσμός-ογκόλιθος για χρόνια

Κι εσύ παλεύεις με το αντισηπτικό

Να κλείσεις τις πληγές απ΄όλα αυτά τα χρόνια.

Και συνεχίζουμε με το αγοράκι της μαμάς

Όλος ο κόσμος στα μάτια του η μαμά

Αγνοώντας τελείως γυναίκα που βρίσκεται κοντά.

Νάτος  τώρα κι ο ζηλιάρης

Τα συναισθήματά του θα μπορούσαν

Να είναι εποικοδομητικά

Αλλά καταφέρνει να γίνονται καταστροφικά                                   

Δεν υπάρχει από τη ζήλια, σκέψη λογική

Αλλά μέσα στο μυαλό μόνο η ζήλια επικρατεί.

Και φτάνουμε στο γυναικά

Αυτός ο άντρας που η γυναίκα , νομίζει ότι τον ξέρει πολύ καλά.

Γλυκός σα μέλι και μάτια μόνο για σένα

Ο ίδιος όμως είναι μέγας γυναικάς

Κάτι που το μαθαίνεις πολύ αργά

Όταν θα έχει πάει και με την περιπτερού της γειτονιάς.

Άντρες από χίλια μίλια μακρυά

Που είναι σκάρτοι

Κι άλλοι που κινδυνεύεις να την πατήσεις

Από μία ώρα

έως… μια ζωή .

                                                           ΧΡΗΣΤΟΣ           Α4

ΑΠΑΝΤΗΣΗ στο ΣΙΜΩΝΙΔΗ (2)

Κατά ανδρών

Δεν ξέρω αν ο Θεός από την αρχή έπλασε έτσι τον άνδρα ή στην πορεία έγινε τέτοιος που είναι.

Μια τεράστια αρκούδα που γυρνάει απεριποίητη με την κοιλάρα της και που κάθε μεσημέρι πέφτει σε χειμερία νάρκη. Όλη την ώρα το μόνο που κάνει ο άντρας είναι να καθαρίζει τη μύτη του, να ρεύεται και να πέρδεται.

Σε άλλον τύπο  άνδρα η  αδιαφορία φθάνει στο απόγειό της και η οικογένειά του υπάρχει μόνο για να υπάρχει. Πέρα από εαυτούλης ξέρει να επιβάλλεται μόνο με φωνές και νομίζει ότι είναι αφέντης και ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο μάλιστα ώστε πιστεύει πως είναι Θεός.

Άλλος πάλι τις περισσότερες φορές τρέχει πίσω από τον ποδόγυρο και ΄΄χτυπάει΄΄ όποιο θηλυκό περνάει. Δεν καταλαβαίνει , βέβαια, ότι κανένα δεν τον προσέχει, αφού η μούρη του δεν διαφέρει και πολύ από αυτή  του σκίουρου..

Άλλες φορές πάλι μοιάζει με μικρό παιδί που πρώτη φορά πάει σχολείο. Είναι αδικαιολόγητα φοβισμένος, μαζεμένος και άβουλος και ίσα που ακούγεται η φωνή του. Τότε είναι που γίνεται εξαιρετικά εκνευριστικός και σου σπάει τα νεύρα, αφού δεν παίρνει καμιά πρωτοβουλία και τ΄αφήνει όλα πάνω σου.

Σε κάποιες άλλες όμως  περιπτώσεις  μετράει μόνο η δουλειά του, θεωρεί τον εαυτό του τέλειο σε αυτό που κάνει και είναι καριερίστας.

Κάποιος τρώει τα έτοιμα λεφτά, μιας κι είναι τόσο τεμπέλης, που βάζει τους άλλους  να δουλεύουν γι αυτόν. Επειδή είναι ο άντρας του σπιτιού δεν επιτρέπεται να κάνει δουλειές , ενώ η απιστία είναι δικαιολογημένη και απόλυτα φυσική.

Είναι φανερό λοιπόν ότι το πιο απαίσιο και ανάξιο εμπιστοσύνης πλάσμα  στον κόσμο είναι ο άντρας. Ο Θεός να λυπηθεί όλες τις γυναίκες κι εμάς!!!!!!!!!!!

                                                                                                             ΚΙΚΗ  Α4

Ο Στρατιώτης μαθητής

Γ4          Ο  Στρατιώτης μαθητής         23-11-2016

Σχολείο δεν πάμε

Σχολείο δεν πάμε

Τη ζωή μας σ΄ένα κρεβάτι περνάμε.

Όμως

Στα θρανία πολεμάμε

Με την Όφρυ τέλεια περνάμε

Και την ύλη σε μια μέρα ξεπετάμε.

Σχολείο, σπίτι, φροντιστήριο

Σχολείο, σπίτι, φροντιστήριο

Η ζωή είναι ένα μαρτύριο.

Αγαπητέ Θεέ... (Πολυτεχνείο 2016)

Αυτή τη χρονιά είχαμε την τιμή, πρώτα απ όλα, και την χαρά, την ασύγκριτη χαρά , να συμμετέχουμε σε μια από τις ομορφότερες και τις λαλίστερες αποδόσεις τιμής και μνήμης σε 24 ελεύθερους ανθρώπους που τυχαία ή με θάρρος -θράσος θα έλεγαν κάποιοι- στάθηκαν αλύγιστοι μπροστά στο θάνατο! Ήταν ήρωες; ποιο είναι το μέγεθος, το βάθος αυτής της λέξης; Ενέπνευσαν όμως 11 πανέμορφες ψυχές να γράψουν γι αυτούς, να μοιραστούν την αγάπη τους για την ζωή, όπως ένας 17χρονος μόνο μπορεί να την γευτεί, να την μυρίσει, να την κοιτάξει, να την ακούσει, να την αδράξει! Ενέπνευσαν κι άλλες πολλές ακόμα ψυχές να τραγουδήσουν, να μιλήσουν με την μουσική τους για όσα χρωστάμε σ” αυτούς τους ελεύθερους ανθρώπους και σε όσους άλλους αψήφησαν τον κίνδυνο, τον θάνατο τον ίδιο, για να ΖΉΣΟΥΝ. Σ αυτά τα παιδιά που έγιναν σήμερα δάσκαλοί μας, ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ «ευχαριστώ»!

Τα κείμενα που δημιούργησαν οι μαθητές μας μπορείτε να τα δείτε στους παρακάτω υπερσυνδέσμους:

Αποστολίδου Ειρήνη, Γ1 

Καφαλτή Βασιλεία, Γ2 

Κέλλη Γ. Γ2, Μπουζέλου Στ. Γ3, Παπαϊωάννου Π. Γ4

Κουκάρα Αναστασία Γ2 

Κυρτζαλάκη Β., Μπαροπτές Δ. Γ3 

Παναγιωτίδης Αδάμ Γ3 

Παπάζογλου Νίκος Γ3 

Πόντικα Ειρήνη Γ4 

Θωμαΐδου Α. Γ2, Μπουζέλου Στ. Γ3, Παπαϊωάννου Π. Γ4

Αγαπητή Ελένα , Λουντμίλα Ραζουμόβσκαγια

Τέσσερις νέοι επισκέπτονται το σπίτι της δασκάλας τους την ημέρα των γενεθλίων της. Δεν θέλουν να της ευχηθούν ,αλλά να κλέψουν και να αλλάξουν τα γραπτά τους ώστε να μπουν στο Πανεπιστήμιο.Νιώθουν θύματα του συστήματος, αλλά όταν θα αποκαλύψουν τον πραγματικό λόγο της επίσκεψης τους , το διαμέρισμα μεταμορφώνετα σε πεδίο σύγκρουσης...
Τι σημαίνουν για τους σημερινούς νέους οι λέξεις: τιμή, συνείδηση, αλληλεγγύη;
Ποιος έχει το κλειδί;