ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ, Μιλώντας μ έναν αγανακτισμένο νέο για επαναστάσεις

 επαναστάσεις τεχνολογικές και άλλες

Τα περιεχόμενα του βιβλίου αποδίδουν και τον προβληματισμό του αναγνώστη:
Περί ελευθερίας- Οργή- Τι είναι τεχνολογία;-Επικοινωνούμε;
Γνώση και τέχνη-Περί ορθολογισμού-Οι... δούλοι
Αυτοκίνητο!Τεχνολογία - Λογοτεχνία!Και τηλεόραση! Και... διαφήμιση!
Συντήρηση και ανανέωση

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ; Ναι - απαντάει αυτό το βιβλίο. Αλλά μη σκεφθείτε μολότοφ, οδοφράγματα και ένοπλη πάλη. Η επανάσταση που χρειαζόμαστε είναι ειρηνική και αναίμακτη - αλλά γι' αυτό και πιο δύσκολη. Όλα τα βασικά μας προβλήματα: διαφθορά, έλλειμμα ανταγωνιστικότητας, γραφειοκρατία, αδιαφάνεια, κακοδιοίκηση, σπατάλη, φοροδιαφυγή, καθημερινή ταλαιπωρία, θα μπορούσαν να λυθούν με την καθολική εφαρμογή της νεότερης τεχνολογίας. Μιλώντας με έναν αγανακτισμένο νέο, ο Νίκος Δήμου αποδεικνύει πως η πρώτη επανάσταση που μας χρειάζεται είναι τεχνολογική. Προϋποθέτει όμως βούληση και τεχνογνωσία. Πράγματα δύσκολα, όταν στις καίριες θέσεις υπάρχουν συντηρητικοί, αδρανείς και ψηφιακά αναλφάβητοι τεχνοφοβικοί. Και πέρα από αυτό, σε έναν ζωντανό και μερικές φορές οξύ διάλογο, ξεδιπλώνονται όλοι οι τρόποι με τους οποίους η τεχνολογία εμπλουτίζει, ομορφαίνει και διευκολύνει τη ζωή μας. ( από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ ΤΑΣΟΣ, Η γέννηση

Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.

«Είδες –μου λέει- γεννήθηκε η ευσπλαχνία! Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.

Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.

Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988), Ο τυφλός με τον λύχνο, εκδόσεις Κέδρος, 1983

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου 1893-1972

 Ευτυχία Χατζηγεωργίου-Οικονόμου, αργότερα Νικολαΐδου και τελικά Παπαγιαννοπούλου

η πρώτη Ελληνίδα Στιχουργός  από τη Μ. Ασία
υπερβολική στις καταχρήσεις της (πάθος η χαρτοπαιξία)
δυναμική στη ζωή της (ηθοποιός, δασκάλα και ποιήτρια)
έγραψε αλήθειες που έζησε
γιατί δεν άντεχε να τις ξεπεράσει!!!

Πήρα απ’ τη νιότη χρώματα 
Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά
Δυο πόρτες έχει η ζωή
(Το τελευταίο βράδυ μου)
 Ηλιοβασιλέματα
Πετραδάκι - πετραδάκι 
 Όνειρο απατηλό
 Περασμένες μου αγάπες
 Είμαι αητός χωρίς φτερά
 Η διπρόσωπη
Γυάλινος κόσμος

Στο τραπέζι που τα πίνω
 Στου Αποστόλη το κουτούκι
Ρίξτε στο γυαλί φαρμάκι
Μου σπάσανε το μπαγλαμά
Ανεμώνα
Αργά είναι πια αργά
Λίγο-λίγο θα με συνηθίσεις
Πήρα απ' τη νιότη χρώματα
Αν είναι η αγάπη έγκλημα
Συρματοπλέγματα βαριά
Τι έχει και κλαίει το παιδί
Η Μαλάμω
Του ντερβίση το πιοτό
Τι να σου κάνει μια καρδιά

Στα σκαλοπάτια σου εγώ γυρίζω

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ, Τα χέρια

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν – τάχα χαιρετώντας – σ’ άλλους
Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή – το χειρότερο – τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.

                          

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ , Ο κήπος της αχαριστίας

Θὰ καλλιεργήσω τὸ ὡραιότερο ἄνθος. Στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων θὰ φυτέψω τὴν Ἀχαριστία. Εὐνοϊκοὶ εἶναι οἱ καιροί, κατάλληλος ὁ τόπος. Ὁ ἄνεμος τσακίζει τὰ δέντρα. Στὴ νοσηρὴ ἀτμόσφαιρα ὀρθώνονται φίδια. Οἱ ἐγκέφαλοι, ἐργαστήρια κιβδηλοποιῶν. Τερατώδη νήπια τὰ ἔργα, ὑπάρχουν στὶς γυάλες. Καὶ μέσα σὲ δάσος ἀπὸ μάσκες, ζήτησε νὰ ζήσεις. Ἐγὼ θὰ καλλιεργήσω τὴν Ἀχαριστία.
Ὅταν ἔρθει ἡ τελευταία ἄνοιξις, ὁ κῆπος μου θά ῾ναι γεμάτος ἀπὸ θεσπέσια δείγματα τοῦ εἴδους. Τὰ σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θὰ περπατῶ στοὺς καμπυλωτοὺς δρόμους, μετρώντας αὐτὰ τὰ λουλούδια. Πλησιάζοντας μὲ κλειστὰ μάτια τὴ βελούδινη, σκοτεινὴ στεφάνη τους, θὰ νιώθω στὸ ἀπρόσωπο τοὺς αἰχμηρούς των στημόνες καὶ θ᾿ ἀναπνέω τ᾿ ἄρωμά τους.
Οἱ ὧρες θὰ περνοῦν, θὰ γυρίζουν τ᾿ ἄστρα, καὶ οἱ αὖρες θὰ πνέουν, ἀλλὰ ἐγώ, γέρνοντας ὁλοένα περσότερο, θὰ θυμᾶμαι.
Θὰ θυμᾶμαι τὶς σφιγμένες γροθιές, τὰ παραπλανητικὰ χαμόγελα καὶ τὴν προδοτικὴ ἀδιαφορία.
Θὰ μένω ἀκίνητος ἡμέρες καὶ χρόνια, χωρὶς νὰ σκέπτομαι, χωρὶς νὰ βλέπω, χωρὶς νὰ ἐκφράζω τίποτε ἄλλο. Θὰ εἶμαι ὁλόκληρος μία πικρὴ ἀνάμνησις, ἕνα ἄγαλμα ποὺ γύρω του θὰ μεγαλώνουν τροπικὰ φυτά, θὰ πυκνώνουν, θὰ μπερδεύονται μεταξύ τους, θὰ κερδίζουν τὴ γῆ καὶ τὸν ἀέρα. Σιγὰ σιγὰ οἱ κλῶνοι τους θὰ περισφίγγουν τὸ λαιμό μου, θὰ πλέκονται στὰ μαλλιά μου, θὰ μὲ τυλίγουν μὲ ἀνθρώπινη περίσκεψη.
Κάτου ἀπὸ τὴ σταθερή τους ὤθηση, θὰ βυθίζομαι στὸ χῶμα.
Καὶ ὁ κῆπος μου θὰ εἶναι ὁ κῆπος τῆς Ἀχαριστίας.

Απαντήσεις στο ΣΙΜΩΝΙΔΗ που έγραψε Κατά γυναικών 8ος αι. π.Χ.

Απάντηση του Α3  το 2019 μ.Χ.
Κατά ανδρών

Τι να πρωτοσχολιάσουμε για τους άνδρες...Τι να πρωτοπούμε για αυτά τα ανώτερα όντα...Το ότι λένε ότι θα ολοκληρώσουν μια δουλειά και όντως κρατάνε το λόγο τους...5 μήνες μετά! Και φυσικά δεν χρειάζονται διευκρινίσεις γιατί απλούστατα τα ξέρουν όλα! Ο εγωισμός τους τυφλώνει για αυτό δεν βλέπουν-κάνουν λάθη! Συγγνώμη, άγνωστη λέξη στους ομηρικούς καυγάδες με το ταίρι τους. Κοντά στα άπειρα ''προσόντα'' τους τους δέρνει και η ακαταστασία! Μπαίνεις κουρασμένη στο σπίτι και βρίσκεις πεταμένες μυρωδάτες κάλτσες , ρούχα παντού και μια στίβα άπλυτα πιάτα στην κουζίνα...αυτό θα πει παράδεισος! Και αντί να συμμαζέψουν το χάος που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει, απλώνουν τα πόδια στον καναπέ κι αρχίζουν τις εντολές! Τι να κάνουμε όμως; Τους χρειαζόμαστε ...              ΣΟΦΙΑ ΜΠΑΝΤΑΝΗ


Κάθε άντρας θέλει να λογίζεται διαφορετικός αλλά στην τελική όλοι με τον ίδιο τρόπο σκέφτονται. Όποιον άντρα να ρωτήσεις πώς την θέλει τη γυναίκα που θα νυμφευτεί θα σου πει πάνω κάτω το ίδιο. Θέλει, βλέπεις τη γυναίκα να ΄ναι όμορφη , έξυπνη και καλή καρδιά. Δεν έχει όμως το θάρρος να πει ''εγώ τη γυναίκα μου την θέλω ολιγαρκή και να μπορώ να την κάνω ότι θέλω εγώ! Να είναι σεμνή στον κόσμο και να μπορώ να απολαμβάνω το αψεγάδιαστο κορμί της, να είναι τόσο υπέροχο σύμφωνα με τα πρότυπα που έχω φανταστεί περί γυναικείων κορμιών..
Υπάρχει ο άντρας που φέρεται ευγενικά, είναι αστείος και προσπαθεί να πλησιάσει με κάθε τρόπο...και μόλις πάρει αυτό που θέλει, φεύγει. Άνδρες, σού λένε μετά. Οι άνδρες-λένε- είναι μετρημένοι, ντόμπροι, δεν τους αρέσει να παίζουν με αισθήματα, είναι ξεκάθαροι...
Και όσο για το λιγομίλητο, τον άντρα τον βαρύ..αλίμονο αν μπορέσει ποτέ να στεφανωθεί. Έχει την πεποίθηση πώς μια γυναίκα είναι αχρείαστη...βολεύεται σε ξένα σπίτια και έχει δημιουργήσει μεγάλη φήμη στο χωριό. Ο άντρας- πρότυπο, όλα τα αγόρια θέλουν να του μοιάσουν.
Άλλος πάλι θέλει όταν έχει μια γυναίκα να μην την βλέπει ο ήλιος. Όταν κυκλοφορεί έξω, να μην φαίνεται ούτε ο αστράγαλος. Δημοκράτης! Νευριάζει και κοροϊδεύει τις προκλητικές γυναίκες αν και αν τον πλησίαζε μια τέτοια γυναίκα, θα έτρεχε κατευθείαν πίσω από... το παντελόνι της!
Άλλοι πάλι είναι μέσα στις προκαταλήψεις και στο παράπονο  ότι δεν υπάρχει σωστή γυναίκα...λες κι έψαξαν ποτέ στο σωστό μέρος! Παρεξηγιούνται και ψιθυρίζουν''όλες ίδιες είναι'' ,ήθελαν το διαφορετικό. Το διαφορετικό όμως το αποφεύγουν , το σιχαίνονται, κυνηγάνε το ίδιο και το ίδιο κι ύστερα τους φταίνε οι γυναίκες.  

Άλλοι πάλι όλη μέρα τριγυρνάνε  στις ταβέρνες, στα καφενεία πίνοντας, βρίζοντας, ξεχνώντας οικογένεια και παιδιά. Απόντες, παρόντες μόνο για να δηλώσουν ποιος κάνει κουμάντο στο σπίτι αυτό. Τέτοιοι άνδρες , σωστοί οικογενειάρχες, αν ανοίξουν στόμα γυναίκα ή παιδί τους το ράβει.
Άντρας με άντρα κάνει διαγωνισμό αναισθησίας και ηλιθιότητας. Δεν τους πτοεί τίποτα.
Στην τελική ποιος είναι ο χειρότερος; Ίσως αυτός που ποτίζει δηλητήριο τις καρδιές γυναικών, που τις κάνει σκουπίδι αλλά δεν μπορεί να καταλάβει...Άλλωστε δεν είναι ενσυνείδητο και νοήμων ον!!!
Κάθε άνδρας κι ένας διαφορετικός χαρακτήρας, ένας άλλος αρχηγός του σύμπαντος!
Α! (και δεν είπα ούτε τα μισά είδη ανδρών!)                                       ΜΟΥΜΤΖΗ ΣΤΕΛΛΑ

ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΊΣ, Να σκέφτεσαι τους άλλους

 Δύσκολες μέρες μας περιμένουν, με πιό πολλές “κούπες δηλητήριο”  λέει ο Νταρουίς… 
 Θα πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα ένα τέτοιο μέλλον και θα πρέπει να είμαστε  έτοιμοι γι αυτό.  Ο καθένας μας με τη δική του απάντηση.   

 Ο Παλαιστίνιος ποιητής και συγγραφέας Μαχμούντ Νταρουίς γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1941 στο χωριό Αλ Μπέρουιχ της Άνω Γαλιλαίας, στην Παλαιστίνη, και πέθανε στις 9 Αυγούστου 2008 σε νοσοκομείο του Τέξας μετά από εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς.  Ο Μαχμούντ Νταρουίς θεωρείται ο εθνικός ποιητής των Παλαιστινίων και ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές που έγραψαν στην αραβική γλώσσα.

....
Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.
Όταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη.
Όταν πληρώνεις το νερό, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν.
Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα.
Όταν τ’ αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν.
Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.
Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους, τους άλλους,
Στον εαυτό σου γύρισε και πες:
«Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι».


. . . . . . .

Σ' αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις