Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2022

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ και ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ





 Β1 και Β2 συμπλήρωσΑΝ 

με πολλές αναμνήσεις / με υγεία/ με αγάπη/ με χαρά και χωρίς απώλειες/ με πολλές εμπειρίες/με καλή ανοσία/με ευτυχία/ με σωστές επιλογές/ με όρεξη/ χωρίς covid/ με έναν πόνο να ναι κι ότι να ναι/ Ιανουάριος-Ιούνιος= 5 μήνες μόνο/ όλα τα καλύτερα/ καλό ταξίδι, τα λέμε στο φεγγάρι/ καλοσύνη και ανθρωπιά/ να υπάρχει φιλότιμο/ μη δώσεις το κοκτέιλ της φιλίας στον οδηγό αν θέλεις να φθάσεις στον προορισμό/Το 2022 να είναι ακόμη καλύτερο/όντως υγεία πάνω από όλα… και τις διαδρομές με μάσκα!/ λιγότερα προβλήματα/ με καινούριες επιτυχίες/  Δεν ευθύνεσαι για το τι θα σου συμβεί αλλά για το πώς θα το διαχειριστείς/ Η νέα χρονιά να είναι σύμμαχος μιας μεγάλης επανάστασης για μια ζωή ανθρώπινη. 

Β1-Β2, φιλοσοφία-λογοτεχνία , ξανα/δια/μετα γράφοντας

το ποίημα του Ρ. ΚΙΠΛΙΝΓΚ     Ιf you can = Αν μπορείς

Αν μπορείς , μείνε αληθινός

Αν μπορείς , τόλμησε, το φόβο άσε πίσω

Αν μπορείς, καν΄ το

Αν μπορείς, μείνε σταθερός

Αν μπορείς, να είσαι ο εαυτός σου

Αν μπορείς , φόρα μάσκα με τη μύτη μέσα

Αν μπορείς, να είσαι χαρούμενος

Μη διστάζεις

Ζήσε τη στιγμή

Αν μπορείς, μη γίνεις κομμωτής

Αν μπορείς να καταφέρεις κάτι που θέλεις πολύ

προσπάθησε, θυσίασε…

Αν μπορείς , να είσαι ψυχολογικά καλά

ενώ όλοι οι άλλοι  μιλούνε άσχημα για σένα

Αν μπορείς να είσαι αληθινός με τους απέναντί σου

να μην φοβάσαι φωνή που πλανά την ψυχή σου

Αν μπορείς, ξύπνα στην πραγματικότητα

τίποτα δεν πάει όπως το σχεδιάζουμε

σε αυτόν τον καταραμένο κόσμο.

Αν μπορείς, να κρατάς την ελπίδα μέσα σου.

Αν μπορείς, κάνε αυτό που δεν πρέπει.

Αν μπορείς ξύπνα στην πραγματικότητα

τίποτα δεν πηγαίνει όπως θέλεις εσύ!

Αν μπορείς εμπιστεύσου άτομα

Αν μπορείς, κάνε αυτό που δεν μπορείς

Αν μπορείς, μείνε δυνατός σε καταστάσεις

που ίσως δεν σού το επιτρέπουν.

Αν μπορείς, να είσαι ειλικρινής

Αν μπορείς να μην ακούς τους άλλους

Και να έχεις τη δική σου γνώμη.

Αν μπορείς να είσαι εγωιστής

Και να μην σκέφτεσαι κανέναν

Τότε και κανείς δεν θα σκέφτεται εσένα.

Αν μπορείς να το ονειρευτείς,

μπορείς και να το κάνεις

αρκεί να το πιστέψεις.

Αν μπορείς να στηρίζεσαι μονάχα στον εαυτό σου

δίχως την ανάγκη άλλων.

Αν μπορείς, προχώρα.

Αν μπορείς να είσαι χαρούμενος

Χωρίς να πατάς στη δυστυχία των άλλων

Είναι χάρισμα μεγάλο.                                      .

Αν μπορείς να ονειρευτείς χωρίς αύριο

κράτα σφιχτά την ελπίδα του μεθαύριο…




Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2022

Ποιος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου , Γ. ΒΙΖΥΗΝΟΣ

 



 Η ατμόσφαιρα- η σκηνοθεσία ή το διήγημα- το σενάριο κεντούν την επιτυχία μιας ταινίας -ενός βιβλίου; Ο αναγνώστης και ο τηλεθεατής συγκινείται άρα δεν έχει σημασία η πρόκριση αλλά το πάντρεμα. Κερδίζει η διαχρονικότητα (γράφτηκε το 1883 , παίχθηκε το 2021)

Καλές οι υπογραφές από τον  Σταύρο Αβδούλο , Ειρήνη Ριτσώνη , Μανούσο Μανουσάκη.

Ο Βιζυηνός όμως με αριστοτεχνικό τρόπο, περιγράφει την κοινωνία ψυχογραφεί  τους ανθρώπινους χαρακτήρες και ηθογραφεί  τόπους , καιρούς, έθνη. 

Μια μυστηριώδης ιστορία, όπου η μητέρα του αφηγητή αγνοεί τον φονιά του γιου της και τον αναζητά εναγωνίως, τη στιγμή που ο προστατευόμενός της Τούρκος Κιαμίλ (ο δράστης) δεν γνωρίζει ότι είναι αυτός που –άθελά του– έχει σκοτώσει το γιο της ευεργέτιδάς του. Ο Γιωργής δεν θα μιλήσει ποτέ, ο  Κιαμήλ χάνει τα λογικά του και  αφοσιώνεται στη δούλεψη της μάνας. Τραγικά πρόσωπα και τα δύο.

Μια  αλήθεια που κρύβεται μπορεί να γλιτώσει ψυχές από μίση και εκδίκηση;




Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2021

ΜΑΓΚΡΙΤ, όνειρα, σουρεαλισμός, φιλοσοφία και... Β1

Οι πίνακες του ΡΕΝΕ ΜΑΓΚΡΙΤ μοιάζουν σαν ποιητικές αναλύσεις της θεωρίας ονείρων του Φρόιντ. Ο φιλήσυχος, αλλά ταυτόχρονα αινιγματικός Βέλγος ζωγράφος είχε δηλώσει : «Οι πίνακές μου δεν σημαίνουν κάτι, επειδή και το μυστήριο δεν σημαίνει κάτι – είναι απλά άγνωστο».


 

Ένα ποτήρι με αναμνήσεις

Ήταν μια ακόμη χειμωνιάτικη νύχτα. Η γυναίκα επέστρεψε και πάλι στο σπίτι μετά τη δουλειά. Έβγαλε τα μαύρα γυαλιστερά παπούτσια της σαν το νυχτερινό ουρανό με το φεγγάρι και τοποθέτησε στην κρεμάστρα το παλτό και το γεμάτο χιόνι καπέλο της. Το σπίτι της ήταν πάντα έρημο και η μοναξιά την χτυπούσε σαν σφυρί στην καρδιά κάθε φορά που είχε ανάγκη από παρέα. Κοίταξε στην κουζίνα φτιαγμένη από ξύλο ακακίας όπου είχε ακουμπήσει ένα καλάθι με αυγά από τις κότες της κι ένα ποτήρι μισογεμάτο. Το ποτήρι αυτό της έφερε καταιγίδα αναμνήσεων αφού δεν το είχε μετακινήσει από τότε που έφυγε η αδελφή της. Ήταν το μόνο που της την θύμιζε καθώς ήταν δώρο από ένα ταξίδι που είχε πάει. Η ώρα πέρασε όμως και παρά την κούρασή της προτίμησε να διαβάσει ένα βιβλίο και όχι να κοιμηθεί. Άναψε τα κεριά του πολυελαίου που κρέμονταν από το ξύλινο ταβάνι και έκατσε στην πολυθρόνα που συνήθιζε να χαλαρώνει.      ΧΡΥΣΑ  Κ.  Β1

 

Φεγγάρι φτιαγμένο από χιόνι

Ήταν ένα κρύο βράδυ του χειμώνα. Όλα ξεκίνησαν από έναν άντρα αγνό σαν τη λευκή και εύθραστη όψη ενός αυγού. Όμως εκείνο το βράδυ μια γυναίκα με μαύρα γυαλιστερά λουστρίνια τον φώτισε μέσα στη νύχτα σαν το φεγγάρι. Έπεσε ο ένας πάνω στον άλλον και έτσι γνωρίστηκαν. Αυτός φορούσε ένα μαύρο καπέλο για να τον καλύπτει από το χιόνι που έπεφτε με ορμή και έφερνε την αμηχανία ανάμεσά τους. Η  φλόγα ανάμεσά τους τρεμοέπαιζε σαν αυτή του κεριού. Όμως η σχέση τους έφτασε στο ταβάνι της καταστροφής. Έτσι ράγισε το ποτήρι μεταξύ τους και ήρθε η καταιγίδα στη σχέση τους. Αυτή η σχέση έμοιαζε με τη δύναμη του χτυπήματος ενός σφυριού  στην καρδιά του. Η μοναξιά του παραμόνευε πίσω από την πόρτα και  ανοίγοντας την βρέθηκε στην έρημο , στην άβυσσο της καρδιάς του.      ΒΑΣΙΛΙΚΗ Κ. Β1

Η Ανάσταση

Γυρνούσε σπίτι από την εκκλησία μετά από την Ανάσταση. Ούτε λαμπάδα δεν είχε. Κρατούσε μόνο ένα κερί που της έδωσε κάποια γυναίκα. Συνέχεια τριγύριζε η ίδια σκέψη στο μυαλό της: ‘’ πότε θα έρθει η δική μου Ανάσταση;’’ Πριν από λίγο καιρό δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν έτσι. Ήθελε να ανανεώσει λίγο το σπίτι, να βάψει τους τοίχους,  να  σοβατίσει  το ταβάνι , να αλλάξει θέση στα έπιπλα. Τώρα όλα αυτά έμοιαζαν ασήμαντα. Ούτε αυγά δεν είχε βάψει. Πλησιάζοντας στο σπίτι, ένοιωθε τον ίδιο γνώριμο φόβο. Από τη στιγμή που έπεσε χιόνι στην καρδιά της δεν έλιωνε με τίποτα. Άνοιξε την πόρτα και είδε το σπίτι έρημο, έτσι όπως το είχε αφήσει. Έβγαλε τα λουστρίνια της και πήγε στην κουζίνα να πιει ένα ποτήρι νερό και τότε το είδε. Είδε αυτό που φοβόταν, αυτό που έψαχνε αλλά αυτό που ήλπιζε να μη δει ποτέ ξανά, αυτό που την κρατούσε ξύπνια τη νύχτα. Θα αναγνώριζε το καπέλο του ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα. Έψαξε με το βλέμμα για να τον δει αλλά αυτό που ένιωσε ήταν ένας έντονος πόνος. Τώρα , ήταν πάνω της και την χτυπούσε με ένα σφυρί. Μόλις τελείωσε τη δουλειά του , έφυγε ήρεμος , ατάραχος. Μια καταιγίδα από εικόνες κατέκλυσαν το μυαλό της εκείνη τη δύσκολη στιγμή. Πάντα ήθελε να ταφεί σε εκείνο το νεκροταφείο στην πλαγιά του λόφου, δίπλα στην ακακία. Πριν κλείσει για πάντα τα μάτια της είδε το φεγγάρι να δίνει τη θέση του στον ήλιο. Ξημέρωνε. Ξημέρωνε η δική της Ανάσταση.          ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ  Β1

 

Ο ΡΕΝΕ ΜΑΓΚΡΙΤ είχε δει ένα όνειρο στο οποίο ζούσε στην έρημο και εκείνη τη στιγμή βρισκόταν μέσα στο σπίτι του και συγκεκριμένα στο κρεβάτι του και προσπαθούσε να κοιμηθεί επειδή όμως δεν μπορούσε ,κοιτούσε το ταβάνι. Μέχρι να τον πάρει ο ύπνος άρχισε να πεινάει . Έτσι σηκώθηκε , πήγε στην κουζίνα κι έφτιαξε ένα αυγό , ξαφνικά όμως έπεσε το ρεύμα κι άναψε ένα κερί στη συνέχεια επειδή διψούσε έβαλε να πιει ένα ποτήρι νερό κι έπειτα έκατσε να φάει. Όταν τελείωσε , πήγε στην κουζίνα να αφήσει το πιάτο και το ποτήρι.  Από το παράθυρο είδε κάποιους ανθρώπους να φυτεύουν μια ακακία. Αργότερα άρχισε να χιονίζει κι ο Ρενέ ξαφνιάστηκε κι απόρησε Πώς γίνεται στην έρημο να χιονίζει. Μετά από δύο ώρες που είχε βραδιάσει, βγήκε έξω στο μπαλκόνι κι έβλεπε το φεγγάρι. Ξαφνικά άρχισε να ψιχαλίζει κι αυτό εξελίχθηκε σε καταιγίδα. Έτσι όπως πήγαινε να μπει μέσα στο σπίτι του, ακούει μια φωνή , γυρνάει και βλέπει έναν πολύ περίεργο άντρα ο οποίος φορούσε ένα καπέλο κι ένα λουστρίνι τακούνι και στο χέρι του κρατούσε ένα σφυρί. Τότε άρχισε να τρέχει πολύ γρήγορα προς αυτόν… Εκεί ο Ρενέ ξύπνησε!        ΒΑΣΙΛΙΚΗ  ΑΡ.

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΡΕΜΑ

Το χιόνι έλιωνε τώρα στο έρημο χωριό. Ο μόνος του κάτοικος ήταν ένας ηλικιωμένος άντρας ο οποίος ζούσε σε ένα παλιό σπίτι με χαμηλό ταβάνι και μια γερασμένη ακακία στην αυλή. Κάθε πρωί που ξυπνούσε έτρωγε μόνο ένα αυγό κι έπινε ένα ποτήρι φρέσκο χυμό. Αμέσως μετά έπαιρνε το κομψό του καπέλο , το σφυρί του και όλα γενικά τα εργαλεία του και κατευθυνόταν στο εργαστήρι του ,στην άλλη πλευρά του ρέματος όπου δούλευε ως τσαγκάρης. Ήταν μάλιστα και φημισμένος  ώστε παλαιότερα όλοι  από τα γύρω χωριά παράγγελναν  λουστρίνια από αυτόν. Όταν το βράδυ τελείωνε το φως του φεγγαριού κι ενός κεριού φώτιζαν το δρόμο της επιστροφής. Ωστόσο το βράδυ αυτό , μια ξαφνική καταιγίδα εμπόδισε το φως του φεγγαριού και το κερί να ανάψει. Αποτέλεσμα ο γέρος να χάσει τον προσανατολισμό του    και να πέσει στο ρέμα. Έτσι άδοξα πέθανε ο άνθρωπος αυτός. Το ρέμα μαζί με το πτώμα του άτυχου τσαγκάρη  παρέσυρε και την ιστορία ενός οικισμού που από τότε πέρασε στο παρελθόν.                                         ΝΙΚΟΣ, Β1

   

Ιστορία για έναν πίνακα

Σε ένα χωριό που το κάλυψε το χιόνι  έμοιαζε με έρημος, υπήρχε ένα σπίτι με ψηφιδωτό  ταβάνι δίπλα σε μια ακακία. Το βράδυ είχε φεγγάρι και ξαφνικά άρχισε να βρέχει και είχε καταιγίδα. Οπότε ο Ρενέ έτρεξε γρήγορα να μπει στο σπίτι. Έβγαλε το καπέλο του και πήγε να πιει ένα ποτήρι με νερό και να φάει ένα αυγό. Μετά πήγε να κοιμηθεί οπότε έσβησε το κερί που ήταν αναμμένο στο κομοδίνο. Ξαφνικά χτύπησε η πόρτα κι από τον τρόμο του πήρε το σφυρί που βρήκε εκεί κοντά και πήγε να ανοίξει την πόρτα. Όταν άνοιξε την πόρτα βρήκε ένα λουστρίνι έξω από την πόρτα. Άραγε ποιος το άφησε;                                                                      ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΣ. Β1